ទុកចិត្តព្រះ ក្នុងពេលសោកសង្រេង
ពេលដែលលោក ផាផា ចន(Papa John) បានដឹងខ្លួនថា គាត់មានជម្ងឺមហារីកដំណាក់កាលចុងក្រោយ គាត់ និងភរិយាគាត់ឈ្មោះ ឃែរ៉ូល(Carol) បានដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែត្រាស់ហៅពួកគេ ឲ្យចែករំលែករឿងនេះ នៅតាមបណ្តាញអ៊ីនធើណិត។ ពួកគេជឿថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើការ តាមរយៈភាពកម្សោយរបស់ពួកគេ ដូចនេះ ពួកគេក៏បានបង្ហោះសារ ដែលនិយាយអំពីក្តីអំណរ ទុក្ខព្រួយ និងការឈឺចាប់ អស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ។
ពេលដែលអ្នកស្រីឃែរ៉ូល បង្ហោះសារថា ស្វាមីរបស់គាត់បាន “ទៅនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះយេស៊ូវ” មនុស្សរាប់រយនាក់ បានឆ្លើយតប ដោយពួកគេជាច្រើននាក់បានអរគុណអ្នកស្រីឃែរ៉ូល សម្រាប់ការចែកចាយដោយបើកចំហរ។ មនុស្សម្នាក់បានសរសេរថា ដំណឹងមរណៈភាពរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ គឺជាដំណឹងដ៏មានន័យ ព្រោះ “យើងរាល់គ្នានឹងស្លាប់នៅថ្ងៃណាមួយ”។ មនុស្សម្នាក់ទៀត ក៏បាននិយាយថា ទោះគាត់មិនដែលបានជួបគូស្វាមីភរិយានេះក៏ដោយ ក៏គាត់អាចបង្ហាញអារម្មណ៍ថា គាត់បានទទួលការលើកទឹកចិត្តជាច្រើន តាមរយៈទីបន្ទាល់នៃការទុកចិត្តព្រះ។
ទោះពេលខ្លះ លោកចនមានការឈឺចាប់ជាពន់ពេក នៅក្នុងរូបកាយគាត់ក៏ដោយ ក៏គាត់ និងអ្នកស្រីឃែរ៉ូល បានចែកចាយរឿងរបស់ពួកគេ ដើម្បីបង្ហាញថា ព្រះជាម្ចាស់បានទ្រទ្រង់ពួកគេ។ ពួកគេដឹងថា ទីបន្ទាល់របស់ពួកគេ នឹងបង្កើតផលផ្លែថ្វាយព្រះ។ ក្នុងសំបុត្រដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេរផ្ញើទៅលោកធីម៉ូថេ ក្នុងពេលដែលគាត់រងទុក្ខ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា “ដ្បិតខ្ញុំស្គាល់ព្រះដែលខ្ញុំបានជឿតាម ហើយខ្ញុំជឿពិតថា ទ្រង់អាចនឹងថែរក្សាបញ្ញើ ដែលខ្ញុំបានផ្ញើទុកនឹងទ្រង់ ដរាបដល់ថ្ងៃនោះឯង”(២ធីម៉ូថេ…
ថែរក្សាពិភពលោករបស់ព្រះ
មានពេលមួយកូនស្រីពៅរបស់ខ្ញុំចង់ឲ្យខ្ញុំលេងជាមួយនាង បានជានាងសួរខ្ញុំថា “ប៉ា ហេតុអ្វីប៉ាត្រូវទៅធ្វើការ?” បើឲ្យខ្ញុំជ្រើសរើស ខ្ញុំចង់នៅលេងជាមួយនាង ជាជាងទៅធ្វើការ ប៉ុន្តែ នៅកន្លែងធ្វើការ មានការងារកាន់តែច្រើន ដែលខ្ញុំត្រូវផ្តោតអារម្មណ៍។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សំណួររបស់នាង ជាសំណួរដ៏ល្អ។ ហេតុអ្វីយើងធ្វើការ? តើមិនមែនដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯង និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ទេឬ? ចុះចំណែកឯការងារខ្លះដែលមិនផ្តល់ផលកំរៃ ហេតុអ្វីយើងត្រូវធ្វើវាដែរ?
បទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូក២ បានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់មនុស្សដំបូង ក្នុងសួនច្បារអេដែន ដើម្បី “ធ្វើការ និងថែរក្សា”(ខ.១៥)។ ឪពុកក្មេកខ្ញុំជាកសិករ ហើយជាញឹកញាប់ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ធ្វើការក្នុងកសិដ្ឋាន ដោយសារគាត់មានសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង ចំពោះដី និងសត្វស្រុករបស់គាត់។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នកដែលមិនចូលចិត្តការងារដែលខ្លួនកំពុងតែធ្វើ ពួកគេមានសំណួរមួយដែលពិបាកឆ្លើយ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យយើងធ្វើកិច្ចការ នៅកន្លែងណាមួយ?
បទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូក១ បានឆ្លើយប្រាប់យើងថា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតយើងមក ឲ្យមានរូបភាពដូចព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យយើងថែរក្សាពិភពលោកដែលព្រះអង្គបានបង្កើត(ខ.២៦)។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបង្កើតយើងមក ធ្វើជាទាសកររបស់ព្រះអង្គឡើយ។ បទគម្ពីរលោកុប្បត្តិបានប្រកាស់ថា ព្រះពិតតែមួយបានបង្កើតមនុស្ស ឲ្យធ្វើជាអ្នកតំណាងរបស់ព្រះអង្គ និងធ្វើជាអ្នកថែរក្សាអ្វីដែលព្រះអង្គបានបង្កើត។ ចូរយើងនំាលោកិយ ឲ្យស្គាល់ការរៀបចំដ៏ឆ្លាតវ័យ និងប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅយើង ឲ្យថែរក្សាពិភពលោករបស់ព្រះអង្គជាប្រយោជន៍ ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ។—GLENN PACKIAM
ពេលដែលមិត្តសំឡាញ់ក្បត់
កាលពីឆ្នាំ២០១៩ កន្លែងតាំងពិពណ៌សិល្បៈទូទាំងពិភពលោក បានធ្វើការរំឭកខួបនៃការស្លាប់គំរប់៥០0ឆ្នាំ របស់លោកលីអូណាដូ ដាវីនស៊ី(Leonardo da Vinci)។ គាត់បានគូរគំនូរជាច្រើនផ្ទាំង និងបានធ្វើការរុករកឃើញជាច្រើន ក្នុងផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត ដែលសព្វថ្ងៃនេះ គេបានយកស្នាដៃរបស់គាត់មកដាក់តាំងពិពណ៌នៅទូកញ្ចក់ ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមនោះ មានផ្ទំាងគំនូរតែ៥ផ្ទាំងប៉ុណ្ណោះ ដែលបានគូរចប់សព្វគ្រប់ ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថា ជាស្នាដៃរបស់គាត់ ដោយរាប់បញ្ចូលទាំងផ្ទាំងគំនូរអំពីពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ផងដែរ។
ផ្ទាំងគំនូរលើជញ្ជាំងដ៏ស្មុគ្រស្មាញនេះ បានពិពណ៌នា អំពីអាហារចុងក្រោយ ដែលព្រះយេស៊ូវបានសោយ ជាមួយពួកសាវ័ក ដូចដែលបានពិពណ៌នា ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អយ៉ូហាន។ អត្ថន័យនៃផ្ទាំងគំនូរនេះ បានផ្តោតទៅលើការភ័ន្តភាំងរបស់ពួកសាវ័ក ពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា ក្នុងចំណោមពួកគេ មានម្នាក់នឹងក្បត់ព្រះអង្គ(យ៉ូហាន ១៣:២១)។ ពួកសាវ័កក៏បានចោទសួរគ្នាទៅវិញទៅមកថា តើនរណានឹងក្បត់ព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលលោកយូដាសលួចចេញទៅក្រៅយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម នៅពេលយប់ ដើម្បីទៅប្រាប់ពួកអាជ្ញាធរ អំពីទីតាំងរបស់គ្រូ និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់។
អំពើក្បត់របស់យូដាសបាននាំមកនូវការឈឺចាប់ គឺដូចដែលបានបង្ហាញ ក្នុងព្រះបន្ទូលព្រះយេស៊ូវថា “អ្នកដែលបរិភោគនំបុ័ង ជាមួយនឹងទូលបង្គំ នោះបានលើកកែងជើង ទាស់នឹងទូលបង្គំវិញ”(ខ.១៨)។ យូដាសក៏ជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ព្រះយេស៊ូវដែរ បានជាគាត់អាចញាំអាហារជាមួយព្រះអង្គ ហើយ ភាពជិតស្និទ្ធនេះ ធ្វើឲ្យព្រះយេស៊ូវរងទុក្ខ។
យើងម្នាក់ៗប្រហែលជាធ្លាប់ត្រូវមិត្តភក្តិក្បត់។ តើយើងអាចឆ្លើយតប ចំពោះការឈឺចាប់នេះ ដោយរបៀបណា? សូមកុំអស់សង្ឃឹមឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានដកស្រង់បទគម្ពីរ ទំនុកដំកើង ៤១:៩ ដើម្បីបង្ហាញថា…
ដើរទៅមុខយ៉ាងពិបាក
ព្រះទ្រង់ចូលចិត្តប្រើមនុស្ស ដែលលោកិយអាចមើលរំលង។ លោកវីលៀម ខារេយ(William Carey) បានទទួលការចិញ្ចឹមបីបាច់ ក្នុងភូមិតូចមួយ កាលទីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៧០០ ហើយបានទទួលការអប់រំក្នុងប្រព័ន្ធតិចតួច។ គាត់មានជោគជ័យបន្តិចបន្តួច ក្នុងមុខជំនួញដែលគាត់បានជ្រើសរើស ហើយបានរស់នៅក្នុងភាពក្រីក្រ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យគាត់មានចិត្តចង់ផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយក៏បានត្រាស់ហៅគាត់ ឲ្យធ្វើការជាបេសកជន។ លោកខេរេយក៏បានរៀនភាសាក្រិក ហេព្រើរ និងឡាតំាង ហើយទីបំផុត ក៏បានបកប្រែព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ទៅជាភាសាបង់កាលី នៅប្រទេសឥណ្ឌា។ សព្វថ្ងៃនេះ គេបានចាត់ទុកគាត់ ជា “ឪពុកនៃការងារបេសកកម្មសម័យទំនើប” ប៉ុន្តែ ក្នុងសំបុត្រមួយច្បាប់ ដែលគាត់បានសរសេផ្ញើទៅក្មួយប្រុសរបស់គាត់ គាត់បាននិយាយដោយបន្ទាបខ្លួន អំពីសមត្ថភាពរបស់គាត់ថា “ខ្ញុំអាចដើរទៅមុខយឺតៗ យ៉ាងពិបាក។ ខ្ញុំអាចស៊ូទ្រំា”។
ពេលណាព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅយើង ឲ្យធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ ព្រះអង្គក៏ប្រទានយើង នូវកម្លាំង ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការនោះ ទោះយើងមានចំណុចខ្វះខាតយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ក្នុងបទគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ ៦:១២ ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានលេចមកឲ្យលោកគេឌានឃើញ ហើយក៏បានប្រាប់គាត់ថា “នែ អ្នកពូកែក្លាហានអើយ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់គង់ជាមួយនឹងឯង”។ បន្ទាប់មក ទេវតាក៏បានប្រាប់គាត់ ឲ្យសង្រ្គោះពួកអ៊ីស្រាអែល ឲ្យរួចពីសាសន៍ម៉ាឌាន ដែលកំពុងតែចូលលុកលុយទីក្រុង និងស្រែចំការពួកគេ។ ប៉ុន្តែ លោកគេឌាន ដែលមិនបានគិតថាខ្លួនជាអ្នកក្លាហាន ក៏បានឆ្លើយតបថា “ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យទូលបង្គំជួយសង្គ្រោះ…
ស្នាមសំលាករបស់ព្រះអង្គ
បន្ទាប់ពី ខ្ញុំបានសន្ទនា ជាមួយលោកក្រេឌី(Grady) ខ្ញុំក៏បានដឹង អំពីមូលហេតុដែលគាត់ស្វាគមន៍គ្នា ដោយ “ការជល់ដៃគ្នា” ជាជាងចាប់រលាក់ដៃ។ តាមពិត ការចាប់រលាក់ដៃ ធ្វើឲ្យគេមើលឃើញស្នាមសំលាក នៅលើកដៃគាត់ ដែលបានកើតឡើងពីការធ្វើបាបខ្លួនឯង។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ ដែលយើងព្យាយាមលាក់ស្នាមរបួស ទំាងខាងក្នុង និងខាងក្រៅ ដែលបានបង្ករឡើង ដោយអ្នកដទៃ ឬខ្លួនឯង។
បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានសន្ទនាជាមួយលោកក្រេឌីហើយ ខ្ញុំក៏បានគិតអំពីស្នាមសំលាក នៅលើព្រះកាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលត្រូវបានដែកគោលចាក់ទំលុះ នៅលើព្រះហស្ត និងព្រះបាទ ហើយលំពែងចាក់ទំលុះចំហៀងរបស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនបានលាក់ស្នាមសំលាកទេ តែព្រះអង្គបានបង្ហាញឲ្យគេចាប់អារម្មណ៍វិញ។
បន្ទាប់ពីលោកថូម៉ាសមានការសង្ស័យ ចំពោះការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ព្រះអង្គក៏បានប្រាប់គាត់ “ចូរលូកម្រាមដៃអ្នកមក ស្ទាបមើលដៃខ្ញុំឯណេះ ហើយលូកដៃមកក្នុងចំហៀងខ្ញុំផង កុំឲ្យមានចិត្តមិនជឿឡើយ ត្រូវឲ្យជឿចុះ”(យ៉ូហាន ២០:២៧)។ ពេលដែលលោកថូម៉ាសបានឃើញស្នាមសំលាកនោះ ហើយបានឮព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូលដោយផ្ទាល់ គាត់ក៏បានជឿថា ព្រះអង្គពិតជាបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញមែន។ គាត់ក៏បានលាន់មាត់ថា “ឱព្រះអម្ចាស់ទូលបង្គំ ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ”(ខ.២៨)។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវក៏បានប្រទានព្រះពរពិសេសមួយ ដល់អ្នកដែលបានជឿទ្រង់ ទោះមិនបានឃើញព្រះអង្គ ឬរបួសព្រះអង្គក៏ដោយ។ គឺដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា“មានពរហើយ អ្នកណាដែលជឿឥតឃើញសោះ”(ខ.២៩)។
ដំណឹងល្អបំផុតនោះគឺថា ស្នាមសំលាករបស់ព្រះអង្គ គឺដោយសារអំពើបាបរបស់យើង។ ការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ គឺដើម្បីអត់ទោសបាប អស់អ្នកដែលជឿព្រះអង្គ ហើយសារភាព…
ពន្លឺនៃសេចក្តីសង្ឃឹម
លោកម៉ាលខម មូគើរីច(Malcolm Muggeridge) ជាអ្នកកាសែត ដែលបានសរសេរកំណត់ហេតុ អំពីពេលល្ងាចដ៏ក្រៀមក្រំ ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់ធ្វើការជាចារបុរស ក្នុងសង្រ្គាមលោកលើកទី២។ គាត់សរសេរថា “ខ្ញុំគេងនៅលើគ្រែរបស់ខ្ញុំ មានពេញដោយស្រាចាស់ និងភាពអស់សង្ឃឹម។ នៅតែឯងក្នុងចក្រវាល ក្នុងពេលវេលាដ៏វែងអស់កល្ប ដោយគ្មានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមសោះ”។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ គាត់ធ្វើរឿងមួយដែលគាត់គិតថាសមហេតុផល គឺគាត់បានព្យាយាមសម្លាប់ខ្លួននៅក្នុងទឹក។ គាត់ក៏បានបើកឡានទៅរកឆ្នេរដែលនៅជិតបំផុត ក្នុងប្រទេសម៉ាដាកាស្កា ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមការហែលទឹកចម្ងាយឆ្ងាយ ចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រ ទាល់តែគាត់អស់កម្លាំង។ គាត់ក៏បានក្រឡេកមកក្រោយវិញ ឃើញពន្លឺភ្លើងនៅលើមាត់ឆ្នេរពីចម្ងាយ។ គាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមហែលទឹកត្រឡប់ទៅរកពន្លឺទាំងនោះ ដោយមិនដឹងច្បាស់ថា ហេតុអ្វីគាត់ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ។ គាត់មានការហត់នឿយណាស់ តែគាត់នៅតែរាប់វា “ជាក្តីអំណរដ៏លើសលុប”។
លោកមូគើរីចមិនដឹងច្បាស់ថា ព្រះអង្គបានធ្វើការក្នុងចិត្តគាត់ដោយរបៀបណាទេ តែគាត់ដឹងថា ព្រះអង្គបានឈោងមករកគាត់ ក្នុងពេលដ៏ងងឹត ដោយធ្វើឲ្យគាត់មានសង្ឃឹមឡើងវិញភ្លាម ដែលនេះអាចជាការអស្ចារ្យ។ សាវ័កប៉ុលបានបង្រៀនជាច្រើនដង អំពីក្តីសង្ឃឹមប្រភេទនេះ។ ក្នុងបទគម្ពីរអេភេសូរ គាត់បានកត់សំគាល់ថា មុនពេលយើងស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទ យើងម្នាក់ៗដែលស្លាប់ក្នុងការរំលង ហើយក្នុងអំពើបាប ក៏ឥតមានទីសង្ឃឹម ហើយគ្មានព្រះក្នុងលោកីយ៍នេះដែរ”(២:១,១២)។ ប៉ុន្តែ “ព្រះដែលទ្រង់មានសេចក្តីមេត្តាករុណាដ៏លើសលុប ដោយព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ជាខ្លាំង ដែលទ្រង់មានដល់យើងរាល់គ្នា ក្នុងកាលដែលយើងនៅស្លាប់ក្នុងការរំលងនៅឡើយ”(ខ.៤-៥)។
លោកិយនេះបានព្យាយាមអូសទាញយើងទម្លាក់រណ្តៅដ៏ជ្រៅ ប៉ុន្តែ យើងគ្មានហេតុផលដែលត្រូវទទួលយកភាពអស់សង្ឃឹមនោះឡើយ។ គឺដូចដែលលោកមូគើរីចបានមានរៀបរាប់អំពីការហែលទឹកក្នុងសមុទ្រថា “ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា គ្មានភាពងងឹតទេ តែយើងអាចមើលមិនឃើញពន្លឺដែលបានចែងចាំងអស់កល្បជានិច្ច”។—TIM GUSTAFSON
ព្រះគុណជាបរិបូរ
អាឡេសាជាឧបករណ៍គ្រប់គ្រងសម្លេងរបស់ក្រុមហ៊ុនអាម៉ាហ្សូន ដែលមានលក្ខណៈពិសេសមួយ ដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍។ វាអាចលុបសម្លេងទាំងអស់ ដែលវាបានថតទុក។ ទោះអ្នកបានប្រាប់វាឲ្យធ្វើអ្វី ហើយទោះអ្នកបានឲ្យវាទាញយកពត៌មានអ្វី មកប្រាប់អ្នក អ្នកអាចឲ្យវាលុបចោលសម្លេងរបស់អ្នក ដែលវាថតទុក ក្នុងរយៈពេលមួយពព្រិចភ្នែក ដោយគ្រាន់តែនិយាយមួយឃ្លាថា “ចូរលុបអ្វីទាំងអស់ដែលខ្ញុំបាននិយាយ នៅថ្ងៃនេះ”។ រាល់ពាក្យដែលយើងបាននិយាយ សកម្មភាពដែលគួរឲ្យខ្មាស់អៀន ដែលបានថតសម្លេងទុកក្នុងឧបករណ៍នេះ ខ្ញុំអាចលុបចោលបានទាំងអស់ ដោយគ្រាន់តែនិយាយបង្គាប់វាឲ្យលុបប៉ុណ្ណោះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមានដំណឹងល្អមួយ។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យយើងនូវការចាប់ផ្តើមជាថ្មី។ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែបានលុបចោលនូវកំហុស ឬទង្វើរអាក្រក់ដែលយើងបានធ្វើកាលពីមុនប៉ុណ្ណោះទេ។ ព្រះអង្គក៏បានប្រទាននូវការប្រោសលោះ ការប្រោសឲ្យជាដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលកែប្រែយើង និងធ្វើឲ្យយើងមានជីវិតថ្មី។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលហៅយើង ឲ្យចូលមករកព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គបានប្រោសលោះយើងហើយ(អេសាយ ៤៤:២២)។ ទោះពួកអ៊ីស្រាអែលបានបះបោរប្រឆំាង និងមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គបានឈោងទៅរកពួកគេ ដោយសេចក្តីមេត្តាដ៏ហូរហៀរ។ ព្រះអង្គបានលុបអំពើរំលងរបស់ពួកគេចេញ ដូចជាពពកយ៉ាងក្រាស់ និងអំពើបាបពួកគេដូចជាពពក (ខ.២២)។ ព្រះអង្គបានប្រមូលគ្រប់ទាំងភាពអាម៉ាស់ និងកំហុស ហើយលាងសម្អាត ដោយព្រះគុណដ៏បរិបូរ។
ព្រះជាម្ចាស់ក៏លាងសម្អាតអំពើបាប និងកំហុសរបស់យើង។ គ្មានកំហុសអ្វីដែលព្រះអង្គមិនអាចលុបចោល ហើយក៏គ្មានរបួសអ្វី ដែលព្រះអង្គមិនអាចប្រោសឲ្យជានោះឡើយ។ សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះបានប្រោសឲ្យជា និងប្រោសលោះផ្នែកដែលឈឺចាប់បំផុត ក្នុងវិញ្ញាណយើង សូម្បីតែផ្នែកដែលយើងបានលាក់ទុកជាយូរមកហើយក៏ដោយ។ សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គសម្អាតកំហុសយើង ហើយក៏លាងជម្រះវិប្បដិសារីទាំងអស់ផង។—WINN COLLIER
តួនាទីរបស់យើងក្នុងខ្សែរាជវង្ស
នៅក្នុងខ្សែរាជវង្ស នៃចក្រភពអង់គ្លេស អ្នកដែលមានភាពជិតស្និទ្ធនឹងរាជបល្ល័ង្ក កាន់តែខ្លាំងប៉ុណ្ណា នោះឈ្មោះគាត់ក៏កាន់តែល្បីល្បាញ ដល់សាធារណៈជនផងដែរ។ តែអ្នកដទៃទៀត ស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់នឹកចាំ។ រាជវង្សរបស់ប្រទេសអង់គ្លេស មានបញ្ជីរឈ្មោះអ្នកស្នងរាជ្យមួយខ្សែ ដែលរួមមានមនុស្សជិត៦០នាក់។ ក្នុងចំណោមនោះ មានព្រះអង្គម្ចាស់ ហ្វ្រេដឺរិក វីនស៊រ(Frederic Windsor) ដែលស្ថិតក្នុងលេខរាងទី៤៩ ក្នុងបញ្ជីឈ្មោះអ្នកស្នងរាជ្យ។ ទ្រង់មិនបានចេញមុខចេញមាត់ទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានបន្តរស់នៅ ក្នុងភាពស្ងាត់ស្ងៀម។ ទោះទ្រង់មានការងារជាអ្នកវិភាគផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ គេនៅតែមិនបានចាត់ទុកទ្រង់ជា “រាជវង្សានុវង្សដែលធ្វើការងារ” ដែលជាសមាជិកគ្រួសាររាជវង្សដ៏សំខាន់ ដែលបានទទួលប្រាក់បៀវត្ស សម្រាប់ការធ្វើជាតំណាងឲ្យរាជវង្ស។
ព្រះអង្គម្ចាស់ណាថាន គឺជាបុត្រារបស់ស្តេចដាវីឌ(២សាំយ៉ូអែល ៥:១៤) ក៏ជាសមាជិកគ្រួសាររាជវង្ស ដែលមិនបានចេញមុខចេញមាត់។ ព្រះគម្ពីរបាននិយាយច្រើន អំពីទ្រង់ទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះនាមរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានកត់ទុក ក្នុងបញ្ជីខ្សែលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរលូកា ដែលអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនជឿថា ខ្សែលោហិតនោះ ជាខ្សែលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ នៅខាងនាងម៉ារា(លូកា ៣:៣១) ខណៈពេលដែលកណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយ បានកត់ទុកព្រះនាមស្តេចសាឡូម៉ូន ក្នុងខ្សែលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។
ទោះព្រះអង្គម្ចាស់ណាថានមិនបានសោយរាជ្យក៏ដោយ ក៏ទ្រង់នៅតែមានតួនាទីមួយ ក្នុងនគរព្រះ ជារៀងរហូត។
ក្នុងនាមជាអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទ ហើយក៏ជាសមាជិកគ្រួសាររាជវង្សរបស់ព្រះអង្គ សាវ័កយ៉ូហានបានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យយើងមាន “សិទ្ធិធ្វើជាកូនព្រះ”(យ៉ូហាន ១:១២)។ យើងប្រហែលមិនមានឈ្មោះល្បី តែយើងជាកូនរបស់ព្រះ…
ការរង់ចាំ
ត្រេវ័រ(Trevor) ជាយុវជនអាយុ១៧ឆ្នាំ ដែលមានការនឿយណាយ និងខកចិត្តចំពោះពួកជំនុំ ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមស្វែងរកចម្លើយ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគាត់បានរកឃើញ ហាក់ដូចជាមិនបានធ្វើឲ្យគាត់មានការស្កប់ចិត្ត ឬបានឆ្លើយសំណួរគាត់ឡើយ។
ដំណើររុករករបស់គាត់ បានទាញនាំគាត់ ឲ្យចូលទៅជិតឪពុកម្តាយរបស់គាត់កាន់តែខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែមានបញ្ហា ជាមួយនឹងជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុងអំឡុងពេលជជែកគ្នា គាត់បានលាន់មាត់ ដោយចិត្តល្វីងជូរចត់ថា “ព្រះគម្ពីរមានពេញដោយការសន្យាខ្យល់”។
ស្តេចដាវីឌក៏ធ្លាប់ប្រឈមមុខដាក់ការខកចិត្ត និងទុក្ខលំបាក ដែលនាំឲ្យទ្រង់មានការសង្ស័យ ចំពោះជំនឿរបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលទ្រង់រត់គេចពីសត្រូវ ដែលព្យាយាមធ្វើគុតទ្រង់ ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយតបចំពោះបញ្ហានេះ ដោយសរសើរដំកើងព្រះ ជាជាងរត់ចេញពីទ្រង់។ គឺដូចដែលទ្រង់បានច្រៀងសរសើរថា “ទោះបើមានពួកពលមកបោះទ័ពច្បាំងនឹងខ្ញុំ
គង់តែចិត្តខ្ញុំមិនភ័យឡើយ ទោះបើកើតមានចំបាំងទាស់នឹងខ្ញុំ គង់តែខ្ញុំនឹងមានចិត្តសង្ឃឹមបានដែរ”(ទំនុកដំកើង ២៧:៣)។
ប៉ុន្តែ កំណាព្យរបស់ស្តេចដាវីឌ ហាក់ដូចជាបង្ហាញការសង្ស័យរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានពោលទំនួញថា “សូមអាណិតមេត្តាឆ្លើយតបមកទូលបង្គំផង”(ខ.៧)។ ត្រង់ចំណុចនេះ ទ្រង់ប្រៀបបាននឹងមនុស្សដែលមានការភ័យខ្លាច និងមានសំណួរ។ ហើយទ្រង់ក៏បានទូលអង្វរថា “សូមកុំលាក់ព្រះភក្ត្រនឹងទូលបង្គំ … ឬបោះបង់ចោលទូលបង្គំឡើយ”(ខ.៩)។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទ្រង់បានជម្នះការសង្ស័យរបស់ទ្រង់។ នៅពេលដែលទ្រង់មានការសង្ស័យ ទ្រង់បានប្រកាស់ថា ទ្រង់នឹងបានឃើញសេចក្តីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅស្ថានមនុស្សរស់(ខ.១៣)។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ក៏បាននិយាយមកកាន់យើងរាល់គ្នា និងមនុស្សទាំងអស់ដែលមានការសង្ស័យថា “ចូររង់ចាំព្រះយេហូវ៉ាចុះ ចូរមានកំឡាំង ហើយឲ្យចិត្តក្លាហានឡើង…
ជាប់ក្នុងចិត្ត
បន្ទាប់ពីក្មេងប្រុសម្នាក់ បានជួបបញ្ហាប្រឈម នៅសាលា ឪពុករបស់គាត់ ក៏បានចាប់ផ្តើមបង្រៀនគាត់ ឲ្យទន្ទេញការប្តេជ្ញាចិត្តមួយឲ្យចាំ ហើយរៀងរាល់ពេលព្រឹក មុនទៅសាលា គាត់ត្រូវសូត្រថា “ខ្ញុំអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការដាស់ខ្ញុំឡើង នៅថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំទៅរៀននៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ តាមបំណងព្រះទ័យព្រះ”។ បុរសជាឪពុកសង្ឃឹមថា ការប្តេជ្ញាចិត្តនេះនឹងជួយឲ្យកូនប្រុសគាត់ អនុវត្តតាមអ្វីដែលគាត់បានប្តេជ្ញាចិត្ត ហើយអាចជម្នះបញ្ហាប្រឈមក្នុងជីវិត ដែលមិនអាចជៀសរួច។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យពួកអ៊ីស្រាអែលធ្វើ កាលពួកគេនៅវាលរហោស្ថាន។ កាលនោះព្រះអង្គបានបង្គាប់ថា “សេចក្តីទាំងនេះដែលអញបង្គាប់ដល់ឯងនៅថ្ងៃនេះ នោះត្រូវនៅជាប់ក្នុងចិត្តឯងចុះ ត្រូវឲ្យប្រិតប្រៀនសេចក្តីទាំងនេះដល់កូនចៅឯង ព្រមទាំងនិយាយដំណាល ក្នុងកាលដែលអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះហើយដើរតាមផ្លូវ ក្នុងកាលដែលដេក ហើយក្រោកឡើងផង”(ចោទិយកថា ៦:៦-៧)។
បន្ទាប់ពីពួកអ៊ីស្រាអែលបានវង្វេងនៅវាលរហោស្ថាន អស់រយៈពេល៤០ឆ្នំា អ្នកជំនាន់ថ្មីក៏បានត្រៀមខ្លួនចូលទឹកដីសន្យា។ ព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបថា ការនេះមិនងាយទទួលជោគជ័យឡើយ ទាល់តែពួកគេផ្តោតទៅលើព្រះអង្គ។ ដូចនេះហើយ ព្រះអង្គក៏បានជំរុញពួកគេតាមរយៈលោកម៉ូសេ ឲ្យចងចាំ និងស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ហើយជួយកូនពួកគេ ឲ្យស្គាល់ និងស្រឡាញ់ព្រះ ដោយជជែកគ្នាអំពីព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ “កាលពួកគេអង្គុយនៅផ្ទះ និងនៅពេលពួកគេដើរតាមផ្លូវ ពេលដែលពួកគេអង្គុយចុះ ក្នុងកាលដែលដេក និងក្រោកឡើងផង”(ខ.៧)។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ យើងក៏អាចប្តេជ្ញាចិត្ត អនុញ្ញាតឲ្យព្រះគម្ពីរដឹកនាំចិត្ត និងគំនិតយើង ខណៈពេលដែលយើងកំពុងរស់នៅ ដោយការដឹងគុណដល់ព្រះអង្គ។—ALYSON KIEDA