ប្រភេទ  |  October

តើខ្វះប្រាជ្ញាឬ?

ខេនេត(Kenneth) ជា​ក្មេង​អាយុ​ពីរ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​បាត់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​លេខ​៩១១ បាន​បីនាទី ភ្នាក់​ងារ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​ម្នាក់ បាន​រក​គាត់​ឃើញ នៅ​កន្លែង​តាំង​ពិពណ៌​ជន​បទ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​គាត់ តែ​ពីរ​ប្លុក​ប៉ុណ្ណោះ។ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​សន្យា​ថា ជីតា​របស់​គាត់ នឹង​នាំ​គាត់​ទៅ​កន្លែង​តាំង​ពិពណ៌​នោះ នៅ​ពេល​ក្រោយ ក្នុង​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ។​ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ជិះ​ត្រាក់​ទ័រ​សម្រាប់​ក្មេង​លេង ទៅ​កន្លែង​នោះ ហើយ​យក​វា​ទៅ​ចត​នៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត។ ពេលដែល​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ដោយ​សុវត្ថិភាព ឪពុក​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ដោះ​អាគុយ​ចេញ​ពី​ត្រាក់​ទ័រ​របស់​ក្មេង​លេង​នោះ។​

ខេនេត ជា​ក្មេង​ឆ្លាត ព្រោះ​គាត់​អាច​ទៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​ចង់​ទៅ ដោយ​ខ្លួន​ឯង ប៉ុន្តែ ក្មេង​ដែល​មាន​អាយុ​ពីរ​ឆ្នំា​នេះ នៅ​ខ្វះ​ប្រាជ្ញា ដែល​ជា​គុណ​សម្បត្តិ​ដ៏​សំខាន់។ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស​ធំ ជួន​កាល យើង​ក៏​ខ្វះ​ប្រាជ្ញា នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ចការ​ផ្សេង​ៗ​ផង​ដែរ។ ស្តេច​សាឡូម៉ូន ដែល​បាន​ទទួល​ការ​តែង​តាំង​ពី​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​បិតា​(១ពង្សាវតាក្សត្រ ២) បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ទ្រង់មាន​អារម្មណ៍​ថា ទ្រង់​ដូច​កូន​ក្មេង។ កាល​នោះ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​លេច​មក​ឲ្យ​ទ្រង់​ឃើញ ក្នុង​សុបិន​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មាន​បន្ទូលថា “ចូរ​សូម​អ្វី​ដែល​ចង់​ឲ្យ​អញ​ប្រទាន​ដល់​ឯង​ចុះ”(៣:៥)។ ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយថា “​ទូលបង្គំ​ដូច​ជា​ក្មេង​តូច ឥត​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ចេញ​ចូល​យ៉ាង​ណា​ឡើយ … ដូច្នេះ សូម​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​ទូលបង្គំ ជា​បាវ​បំរើ​ទ្រង់ មាន​ចិត្ត​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ដើម្បី​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​រាស្ត្រ​ទ្រង់ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​បាន​ពិចារណា​ដឹង​ខុស​ត្រូវ”(ខ.៧-៩)។ ព្រះទ្រង់ក៏បានប្រទានឲ្យស្តេចសាឡូម៉ូន “​មាន​ប្រាជ្ញា និង​យោបល់​ច្រើន​ក្រៃលែង ព្រម​ទាំង​ព្រះហឫទ័យ​ធំ​ទូលាយ​ដូច​ជា​បណ្តា​ខ្សាច់​ដែល​នៅ​មាត់​សមុទ្រ”(៤:២៩)។…

ប្រយុទ្ធនឹងបញ្ហា ដែលខ្លាំងដូចសត្វនាគ

តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​សត្វ​នាគ​ទេ? នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​លោក​យូជិន ភីធ័រសិន(Eugene Peterson) បាន​និពន្ធ​មានចំណង​ជើង​ថា ការ​ស្តាប់​បង្គាប់ ដ៏​យូរ​អង្វែង នៅ​ក្នុង​ទិស​ដៅ​តែ​មួយ  គាត់​បាន​ប្រៀប​ធៀប​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​មនុស្ស ទៅ​នឹងការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​រួម​ផ្សំ​នៃ​សេចក្តី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ទំាង​អស់ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺ​ចាប់។ គាត់​ថា សត្វ​មាន់​ព្រៃ​មិន​មែន​ជា​គូរ​ប្រៀប​របស់​សត្វ​នាគ​សោះ​ឡើយ។​ តើ​លោក​ភីធ័រសិន​ចង់​មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច? ជីវិត​របស់​យើង​មានពេញ​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​មាន​ដូច​ជា បញ្ហា​សុខ​ភាព​ដែល​គំរាម​កំហែង​ជីវិត ការ​បាត់​បង់​ការងារ ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​ដែល​បែក​បាក់ និង​កូន​ដែល​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ជា​ដើម។ បញ្ហា​ទាំង​អស់​នេះ អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ធ្ងន់​ធ្ងរ ហើយ​បង្ហាញ នូវភាព​ផុយ​ស្រួយ​នៃ​ជីវិត  ដែល​យើង​មិន​មាន​កម្លាំង​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ពួក​វា តែ​ម្នាក់​ឯង​។

តែ​ក្នុង​សង្រ្គាម​នោះ យើង​មាន​ព្រះ​ដែល​ជា​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ជើង​ឯក។ គឺ​មិន​មែន​ជា​ជើង​ឯក​ក្នុង​រឿង​និទាន​នោះ​ទេ តែ​ជា​ជើង​ឯកដែល​ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​គេ ដែល​ប្រយុទ្ធ​ជំនួស​យើង ហើយ​វាយ​បំបាក់​សត្វ​នាគ ដែល​ព្យាយាម​បំផ្លាញ​យើង។ ទោះ​សត្វ​នាគ​នោះ ជា​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង ឬ​ជា​សត្រូវ​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ចង់​បំផ្លាញ​យើង​ក្តី អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ជើង​ឯក​របស់​យើង ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​សត្វ​នាគ​នោះ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ជា​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា “ទ្រង់​បាន​ទាំង​ទំលាក់​ងារ​ពី​ពួក​គ្រប់​គ្រង និង​ពួក​មាន​អំណាច ទាំង​ដាក់​ពួក​ទាំង​នោះ​នៅ​កណ្តាល​ជំនុំ​ឲ្យ​គេ​មើល ហើយ​ដឹកនាំ​គេ​ទៅ ដោយ​មាន​ជ័យជំនះ ដោយសារ​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ​ឯង”(កូល៉ុស ២:១៥)។ អំណាច​ដែល​បង្ហិន​បំផ្លាញ​នៃ​លោកិយ​ដែល​មាន​បាប មិន​អាច​តតាំង​នឹង​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើយ!

នៅ​ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា ទុក្ខ​លំបាក​នៃ​ជីវិត​យើង​ធំ​ពេក​សម្រាប់​យើង គឺ​ជា​ពេល​ដែល​យើង​អាច​ចាប់​ផ្តើម​សម្រាក​ក្នុង​ការ​សង្រ្គោះ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ យើង​អាច​និយាយ​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា “តែ​អរ​ព្រះគុណ​ដល់​ព្រះអង្គ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​មាន​ជ័យជំនះ ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង”(១កូរិនថូស…

ការឆ្លើយតប ចំពោះការរិះគន់

ពាក្យ​សម្តី​ធ្ងន់​ៗ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់។ មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដែល​បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់ មាន​ការ​ពិបាក​នៅក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល។ សៀវភៅ​របស់​គាត់​ដែល​ទើប​តែ​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ ត្រូវ​បាន​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ដាក់​ពិន្ទុ​ឲ្យ​ផ្កាយ​៥ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់​ធំ​មួយ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​មក​ អ្នក​រិះគន់​ទស្សនាវដ្តី​ម្នាក់ ដែល​មហាជន​បាន​គោរព បាន​និយាយ​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​សៀវភៅ​គាត់ ដោយ​រៀប​រាប់​ថា គាត់​សរសេរ​សៀវ​ភៅ​នោះ​បាន​ល្អ តែ​បាន​រិះគន់​សៀវភៅ​គាត់​យ៉ាង​ចាស់​ដៃ។​ គាត់​ក៏​បាន​សុំ​យោបល់​ពី​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ ដោយ​សួរ​ពួក​គេ​ថា តើ​គាត់​គួរ​តែ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​គេវិញ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច?

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់​បាន​ឲ្យ​យោបល់​គាត់​ថា គាត់​គួរ​តែ​កាត់​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឲ្យ​យោបល់​គាត់ តាម​បទ​ពិសោធន៍​ដែល​ខ្ញុំ​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​សៀវភៅ​ទស្សនាវដ្តី ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​គន្លឹះ ដើម្បី​ធ្វើ​មិន​ដឹង​មិន​ឮ​ចំ​ពោះ​ការ​រិះ​គន់​ប្រភេទ​នោះ ឬ​រៀន​សូត្រ​ពី​វា ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​ធ្វើ​ការ និង​និពន្ធ​ជា​ធម្មតា។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ស្វែង​រក​យោបល់​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ជាយោបល់​ល្អ​បំផុត ដែល​បង្រៀនយើង អំពី​របៀប​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់​ធ្ងន់​ៗ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​ឲ្យ​យោបល​ថា “បង​ប្អូន​ស្ងួនភ្ងា​អើយ ចូរ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​បាន​ឆាប់​នឹង​ស្តាប់ ក្រ​នឹង​និយាយ ហើយ​យឺត​នឹង​ខឹង​ដែ”(១:១៩)។ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ផ្តល់​យោបល ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ ដោយភាព​សុខដុម​ជា​មួយ​គ្នា​ផង​ដែរ​(រ៉ូម ១២:១៦)។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​គម្ពីរ​សុភាសិត មួយ​ជំពូក បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ប្រាជ្ញា ដើម្បី​ជៀស​វាង​ជម្លោះ។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១៥:១ បាន​ចែង​ថា “ពាក្យ​តប​ឆ្លើយ​ដោយ​ស្រទន់ នោះ​រមែង​រំងាប់​សេចក្តី​ក្រោធ​ទៅ តែ​ពាក្យ​គំរោះគំរើយ នោះ​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​កំហឹង​វិញ”។ “​អ្នក​ណា​ដែល​យឺត​នឹង​ខឹង នោះ​រំងាប់​សេចក្តី​ជំលោះ​វិញ”(ខ.១៨)។ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត…

មនុស្សដែលមានចិត្តមានះ

បណ្ឌិតស៊ូស(Seuss) បាន​និពន្ធ​រឿង​កំប្លែង​ជា​ច្រើន ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​អំពី “មនុស្ស​ចម្លែក​ពីរ​នាក់ ​ធ្វើ​ដំណើរ​បញ្ច្រាស​ទិស​គ្នា។ ម្នាក់​ទៅ​ខាង​ជើង ម្នាក់​ទៀត​ទៅ​ខាង​ត្បូង​ ឆ្លង​កាត់​ទី​វាល​មួយ”។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ដើរ​ទល់​មុខ​គ្នា ដោយ​រវាង​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឲ្យ​ម្នាក់​ទៀត​ដើរ​ឡើយ​។ មនុស្ស​ចម្លែក​ទី​មួយ ក៏​បាន​ស្បថ​ទាំងកំ​ហឹង​ថា គាត់​នឹង​មិន​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឡើយ ទោះ​ពិភព​លោក​នៅ​ត្រឹង​មួយ​កន្លែង​ក៏​ដោយ។(ពួកគេ​ក៏​បាន​បន្ត​ឈរ​ទល់​មុខ​គ្នា ខណៈ​ពេល​ដែល​ពិភព​លោក​នៅ​តែ​បន្ត​មាន​ចលនា​ទៅ​មុខ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​សង់​ផ្លូវ​ធំ​ៗ​ជុំវិញ​អ្នក​ទាំង​ពីរ។​

រឿង​និទាន​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ចារិក​លក្ខណៈ​ដែល​មនុស្ស​មាន​ពី​កំណើត។ យើង​ចង់​ត្រូវ​រៀង​ខ្លួន ហើយ​យើង​ក៏​ងាយ​នឹង​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ផ្នត់​គំនិត​នេះ ដោយ​ចិត្ត​រឹង​ចចេស ដែល​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​ហិន​វិនាស។​

ប៉ុន្តែ​ យើង​មាន​ហេតុ​ផល​ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​បន្ទន់​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​រឹង​ចចេស។ សា​វ័កប៉ុល​បាន​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​នេះ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សមាជិក​ពីរ​នាក់ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព មាន​ជម្លោះ គាត់​ក៏ជួយ​ផ្សះ​ផ្សា​ពួក​គេ ដោយ​គាត់​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​(ភីលីព ៤:២)។ គាត់​បាន​បង្រៀន​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​មាន “ផ្នត់​គំនិត​តែ​មួយ” នៅ​ក្នុង​ការ​ស្រឡាញ់ ដោយ​ការ​លះបង់​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដូច​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​ពួក​គេ “ជួយ​ស្រ្តីទំាង​ពីរ​នោះ” ដែល​ធ្លាប់​តស៊ូជា​មួយ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ(៤:៣)។ ការ​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ពួក​គេ​រួម​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ជា​ក្រុម ដើម្បី​ផ្សះ​ផ្សា​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា។​

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មាន​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន តែ​ត្រូវ​ឈរ​តាម​គំរូ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​ខុស​ស្រឡះ​ពីមនុស្ស​ចម្លែក​ទាំង​ពីរ ក្នុង​រឿង​និទាន។ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​មិន​សម​នឹ​ងឲ្យ​យើង​តតាំង​គ្នា​យក​ឈ្នះ​យក​ចាញ់នោះ​ឡើយ។  បទ​គម្ពីរ​កាឡាទី ៥:១៥…

តើយើងសំខាន់ទេ?

អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ខែ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​យុវជន​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​គិត​ស៊ី​ជម្រៅ ​អំពី​សេចក្តី​ជំនឿ។ នៅ​ពេល​មួយ​នោះ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “យើង​គ្រាន់​តែ​ជា​ចំណុច​ដ៏​តូច​ល្អិត​ក្រែ​លែង នៅ​លើ​ខ្សែ​បន្ទាត់​នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​។ តើ​យើង​សំខាន់​ទេ?”

លោក​ម៉ូសេ ដែល​ជា​ហោរា​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ក៏​យល់​ស្រប​ចំពោះ​ទស្សនៈ​នេះ​ផង​ដែរ បាន​ជា​គាត់​ពោល​ថា “​អាយុ​យើង​ខ្ញុំ​ឆាប់​កន្លង​ទៅ ហើយ​យើង​ខ្ញុំ​ហើរ​ទៅ​បាត់”(ទំនុកដំកើង ៩០:១០)។ ភាព​រួញ​ខ្លី​នៃជីវិត អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ ហើយ​នាំ​ឲ្យយើងឆ្ងល់​ថា តើ​យើង​សំខាន់​ទេ?

យើង​សំខាន់។ ព្រោះ​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​យើង​មក ទ្រង់​ស្រឡាញ់​យើង​ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏ជ្រាល​ជ្រៅ អស់​កល្ប​ជានិច្ច​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ លោក​ម៉ូសេ​បាន​ពោល​ថា “ឱ​សូម​ចំអែត​យើង​ខ្ញុំ ដោយ​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ទ្រង់ នៅ​ពេល​ព្រឹក”(ខ.១៤)។ យើង​ជាមនុស្ស​សំខាន់  ព្រោះ​យើង​សំខាន់​ចំពោះ​ព្រះ។​

យើង​ក៏​សំខាន់ ព្រោះ​យើង​អាច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដល់​អ្នក​ដទៃ។ ជីវិត​យើង​ខ្លី​មែន តែ​មាន​ន័យ បើ​សិន​ជា​យើង​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ​ដំណែល នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ។ យើង​រស់​នៅ ក្នុង​ផែន​ដី​នេះ មិន​មែន​ដើម្បី​រក​លុយ​ឲ្យបាន​ច្រើន ហើយ​ចូល​និវត្ត​ឲ្យ​បាន​ស្រណុក​ស្រួល​នោះ​ទេ តែ​ដើម្បី “បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ” ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​បង្ហាញ​ពួក​គេ នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​។

សរុប​មក ជីវិត​នៅ​លើ​ផែន​ដី​មាន​ភាព​បណ្តោះ​អាសន្ន ប៉ុន្តែ យើង​ជា​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត ដែល​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប។​ ដោយសារ​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ នោះ​យើង​នឹង​បាន​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ជា​រៀង​រហូត។ នេះ​ជា​អ្វី​ដេលលោក​ម៉ូសេ​ចង់​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង​ដឹង ពេល​ដែល​គាត់​ធានា​យើង​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង “ចម្អែត​យើង​ខ្ញុំ…

មិនបែកគ្នាជារៀងរហូតទេ

បន្ទប់​មាន​សភាព​ងងឹត ហើយ​ស្ងាត់ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រុញ​កៅអី ទៅ​ក្បែរ​គ្រែ​គេង​របស់​ជែកគី(Jacquie)។ មុន​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នេះ តយុទ្ធ​នឹង​ជំងឺ​មហារីក​អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ គាត់ជា​មនុស្ស​ដែល​ស្វាហាប់​ណាស់។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​គាត់​សើច ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ពេញ​ដោយ​ភាព​រស់​រវើក នឹង​ទឹក​មុខ​ញញឹ​ស្រស់។ ឥឡូវ​នេះ នាង​ប្រែ​ជា​ស្ងាត់​ស្ងៀម និង​នៅ​មួយកន្លែង ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់ ក្នុង​បន្ទប់​ព្យាបាល​ពិសេស។​

ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​និយាយ​អ្វី ទៅ​កាន់​គាត់​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​អាន​ខគម្ពីរ​ខ្លះ​ៗ​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ចេញ​ពី​កាបូប ហើយ​អាន​ខ​គម្ពីរ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​កូរិនថូស ខ្សែ​ទី​១។

បន្ទាប់​ពី​បាន​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចំណាយ​ពេល​ដ៏​សោក​សៅ​ម្នាក់​ឯង ក្នុង​រថយន្ត​របស់​ខ្ញុំ នៅ​កន្លែង​ចំណត។ ពេល​នោះ គំនិត​មួយ​បាន​លេច​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ ដែល​បាន​ជួយ​ទប់​ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ជួបគាត់ម្តង​ទៀត នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌។  ដោយសារ​ខ្ញុំ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ទុក្ខ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ភ្លេច​សេចក្តី​ពិត ដែល​បាន​ចែង​ថា សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ សេចក្តី​ស្លាប់​គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​បណ្តោះ​អាសន្ន​ប៉ុណ្ណោះ(១កូរិនថូស ១៥:២១-២២)។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ជួប​ជែកគី​ម្តងទៀត​ ព្រោះយើង​ទាំង​ពីរ​សុទ្ធ​តែ​បាន​ជឿ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សុគត និង​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ដើម្បី​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង​(ខ.៣-៤)។ បន្ទាប់​ពី ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​អង្គ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង សេចក្តី​ស្លាប់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​អំណាច ដែល​កាត់​ផ្តាច់​អ្នក​ជឿ​ចេញ​ពី​គ្នា​ និង​ចេញ​ពី​ព្រះ។ បន្ទាប់​ពីយើង​ស្លាប់​ទៅ យើង​ដែល​ជាអ្នក​ជឿ​ព្រះ​អង្គ នឹង​បាន​ទៅរស់​នៅ​ក្នុង​នរគ​ស្ថាន​សួគ៌ ជា​មួយ​ព្រះ និង​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ​ជា​រៀង​រហូត។​

ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​សព្វ​ថ្ងៃ…

ដឹងថា ចុងបញ្ចប់នឹងទៅជាយ៉ាងណា

កាល​ពី​ក្មេង គេ​ចូល​ចិត្ត​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “ពេល​ឯង​ធំ​ឡើង តើ​ឯង​ចង់​ធ្វើ​អី?” ចម្លើយ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការ​​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ ពី​ដំបូងខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​គ្រូពេទ្យ។ ក្រោយ មក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​ប៉ូលីស​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ ចង់​ក្លាយ​ជា​បេសកជន​ អ្នក​ដឹក​នាំ​ថ្វាយ​បង្គំ អ្នក​ជំនាញ​ខាង​រូប​វិទ្យា ឬ​ក្លាយ​ជា​តារា​ភាព​យន្ត​ដ៏​ល្បី នៅ​លើ​ប៉ុស្ទ​ទូរទស្សន៍។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​នាម​ជា​ឪពុក​ដែល​មាន​កូន​ប្រាំ​នាក់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ថា កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាដក​ជា​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​សំណួរ​នេះ​ដែរ។ មាន​ពេល​ជា​ច្រើន​ដង ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ពូកែ​ជំនាញ​អ្វី​ជាង​គេ។ ជួន​កាល​ ឪពុក​ម្តាយ​អាច​មើល​ឃើញ​សមត្ថ​ភាព​របស់​កូន ច្បាស់ជាង​កូន​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មើល​ឃើញ ក្នុង​អ្នក​ជឿ នៅ​ក្រុង​ភីលីព ដែល​គាត់​បាន​ស្រឡាញ់ និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​(ភីលីព ១:៣)។ គាត់​អាច​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​សម្រេច​អ្វី ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល។ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ធ្វើ​ការ​បើក​សម្តែង​ដ៏​ធំ​មួយ អំពី​គ្រា​ចុង​ក្រោយ ដែល​នឹង​មាន​ការ​រស់​ឡើង​វិញ និង​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​(១កូរិនថូស ១៥ និង វិវរណៈ ២១)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះជា​អ្នក​តាក់​តែង​រឿង​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ។​

ក្នុង​សេចក្តី​ផ្តើម​នៃ​សំបុត្រ ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​ផ្ញើ ចេញ​ពី​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង គាត់​បាន​រំឭក​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​ភីលីព​ថា “ខ្ញុំ​ជឿ​សេចក្តី​នេះ​ជា​យ៉ាង​ជាក់​ថា ព្រះអង្គ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ចាប់​តាំង​ធ្វើ​ការ​ល្អ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ពេញ​ខ្នាត​ឡើង ទាល់​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(ភីលីព ១:៦)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចាប់​ផ្តើម និង​បញ្ចប់​ការ​ល្អ​នោះ។…

ការកម្សាន្តចិត្ត ដែលមិននឹកស្មានដល់

ខគម្ពីរ​នៅ​លើ​កាត​ដែល​លីសា(Lisa) បាន​ទទួល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ត្រូវ​នឹង​ស្ថាន​ភាព​របស់​នាង​ទេ។​ខ​គម្ពីរ​នោះ​បាន​ចែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ក៏​ប្រោស​ភ្នែក​អ្នក​បំរើ​នោះ ហើយ​វា​ក៏​មើល​ទៅ​ឃើញ​ភ្នំ​នោះ មាន​ពេញ​ដោយ​ពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ភ្លើង នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​អេលីសេ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៧)។ គាត់​បាន​គិត ទាំង​អារម្មណ៍​ច្របូក​ច្របល់​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺមហា​រីក។ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​រលូត​កូន! ខគម្ពីរ​ដែល​និយាយ អំពី​កង​ទ័ព​ទេវតា មិន​ត្រូវ​នឹង​ស្ថាន​ភាព​របស់​ខ្ញុំ​ទេ។​

ក្រោយ​មក អ្នក​ដែល​បាន​ជា​ពី​ជំងឺ​មហា​រីក​បាន​ចំណាយ​ពេល​ស្តាប់​គាត់​ចែក​ចាយ ពី​ទុក្ខលំបាក​របស់​គាត់។ ស្វាមី​របស់​គាត់ បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ពី​ការ​បំពេញ​បេសក​កម្ម​យោធា នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស មុន​ពេល​កំណត់។ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ជា​ច្រើន​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ខ្លាំង​បំផុត នៅ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ភែតធី(Patty) បាន​ដើរ​ចូល​មក​រក​គាត់ ដោយ​កាន់​ក្រដាស់​ជូត​មាត់​ពីរ​ប្រអប់ ដាក់​នៅ​លើ​តុ។ ពេល​នោះ​គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ ហើយ​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​នឹង​ក្រដាស់​នោះ។ ភែតធី​យល់​អារម្មណ៍​របស់​លីសា។ ព្រោះ​ភែតធី​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​រលូត​កូន​ផង​ដែរ។​

លីសា​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ការ​ល្អ​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​សម្រាប់​ខ្ញុំ គឺ​ពិត​ជា​មាន​ន័យ​ណាស់។ ឥឡូវ​នេះ​ ខ្ញុំ​យល់​ខគម្ពីរ នៅ​លើ​កាត​នោះហើយ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ប្រៀប​បាន​នឹង​កង​ទ័ព​ទេវតា ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ចាត់​ឲ្យ​មក​ជួយ​ខ្ញុំ”។​

ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​សត្រូវ​បាន​ឡោម​ព័ទ្ធ​នគរ​អ៊ីស្រាអែល កង​ទ័ព​ទេវតា​បាន​ការពារ​លោក​អេលីសេ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​បម្រើ​របស់លោក​អេលីសេ​មើល​មិន​ឃើញ​ទេវតា​ទាំង​នោះ​ទេ។ គាត់​ក៏​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា “តើ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច?”(ខ.១៥)។ លោក​អេលីសេ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន សូម​ព្រះ​អម្ចាស់​បើក​ភ្នែក​គាត់​ឲ្យ​មើល​ឃើញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​មើល​ឃើញ។

ពេល​ណា​យើង​មើល​ទៅ​ព្រះ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​វិបត្តិ ព្រះ​អង្គ​នឹង​បង្ហាញ​យើង នូវ​ការ​អ្វី​ខ្លះ​ដែល​ពិត​ជា​សំខាន់​ចំពោះយើង ហើយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ យើង​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ព្រះ…

បណ្តេញការភ័យខ្លាចចេញ

ស្វាមី​ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ពី​ដំណេក ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយ នៅ​ពេល​ព្រលឹម​ស្រាង​ៗ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ភ្លើង​បិទ​បើក​ៗ ដូច​នេះ​ ខ្ញុំឆ្ងល់​ថា គាត់​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី​។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា កាល​ពី​ពេល​ព្រឹក ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ ខ្ញុំ​បាន​ស្រែក​ផ្អើល​ពេញផ្ទះ ពេល​ដែលខ្ញុំ​បាន​ឃើញ សត្វ​ល្អិត​មួយ​ប្រភេទ ដែល​មាន​ជើង​៦ នៅ​លើ​តុ​ដាក់​ចង្រ្កាន។ ស្វាមី​ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច គាត់​ក៏​បានប្រញាប់​មក​យក​សត្វ​នោះ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ។ នៅ​​ព្រឹក​នេះ គាត់​បាន​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា មិន​ឲ្យ​មាន​សត្វ​ល្អិត​ទៀត​ឡើយ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​ចូល​ផ្ទះ​បាយ ដោយ​គ្មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ទៀត។

ស្វាមី​ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ពី​ដំណេក ពី​ព្រលឹម​ស្រាង​ៗ ដោយ​គិត​ដល់​ខ្ញុំ ពេល​គឺ​បាន​ចាត់​ទុក​តម្រូវ​ការ​ខ្ញុំ ជា​សំខាន់​ជាង​តម្រូវ​ការ​របស់​គាត់។  សម្រាប់​ខ្ញុំ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គាត់​បាន​បង្ហាញ​មក គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពិពណ៌​នា ក្នុង​បទ​គម្ពីរ អេភេសូរ ៥:២៥ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “បុរស​រាល់​គ្នា​អើយ ចូរ​ស្រឡាញ់​ប្រពន្ធ​ខ្លួន​ដូច​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ស្រឡាញ់​ដល់​ពួក​ជំនុំ ហើយ​បាន​ប្រគល់​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ជំនួស​ផង”។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ប្តី​ស្រឡាញ់​ប្រពន្ធ​បែប​យ៉ាង​នោះ​ឯង គឺ​ដូច​ជា​ស្រឡាញ់​រូបកាយ​របស់​ខ្លួន​ដែរ អ្នក​ណា​ដែល​ស្រឡាញ់​ប្រពន្ធ​ខ្លួន នោះ​ក៏​ឈ្មោះ​ថា​ស្រឡាញ់​ដល់​ខ្លួន​ឯង​ហើយ”(ខ.២៨)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ស្វាមី ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ភរិយា តាម​គំរូ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដោយ​ទ្រង់​បាន​ចាត់​ទុក​តម្រូវ​ការ​របស់​យើង សំខាន់​ជាង​តម្រូវ​ការ​របស់​ទ្រង់។ ស្វាមី​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ ខ្ញុំ​ខ្លាច​សត្វ​ល្អិត​មួយ​ចំនួន ហើយ​គាត់​ក៏បាន​យក​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​របស់​ខ្ញុំ ជា​អាទិភាព​របស់​គាត់។​

គោលការណ៍​នេះ​មិន​មែន​សម្រាប់​តែ​ស្វាមី​នោះ​ឡើយ។ តាម​គំរូ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ម្នាក់​ៗ​អាច​ធ្វើ​ការ​លះ​បង់​ប្រយោជន៍ផ្ទាល់​ខ្លួន ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់…

ព្រះអង្គមិនបោះបង់យើងចោលឡើយ

មាន​ពេល​មួយ លោក​ជូលីយ៉ូស​ជិះ​កង់​ឆ្លង​ស្ពាន​ចច វ៉ាស៊ីនតោន ជា​ស្ពាន​ពីរ​ជាន់​ដ៏​មមា​ញឹក ដែល​បាន​តភ្ជាប់​ទីក្រុង​ញូយ៉ក និង​ទីក្រុង​ញូជ័រស៊ី។ ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​បុរស​ម្នាក់ កំពុង​តែ​ឈរ​តោង​បង្កាន់​ដៃ​ស្ពាន ហៀប​នឹង​លោត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទន្លេ​ហាត់សិន។ គាត់​ដឹង​ថា ប៉ូលីស​មិន​អាច​មក​ដល់​ទាន់​ពេល​វេលា​ទេ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ចូល​ទៅ​ជួយ​បុរស​នោះ។ គាត់​ថា កាល​នោះ គាត់​បាន​ចុះ​ពី​លើ​កង់ ហើយ​លាត​សន្ធឹង​ដៃ​របស់​គាត់ ដោយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​បុរស​នោះ​ថា “កុំ​លោត​អី។ ​ពួក​យើង​ស្រឡាញ់​អ្នក”។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ទាញ​បុរស​ខូច​ចិត្ត​នោះ ដូច​អ្នក​គង្វាល​ចៀម​ទាញ​ចៀម​នឹង​ទំពក់ ហើយ​ក៏​បាន​នាំ​បុរស​នោះ​មក​កន្លែង​សុវត្ថិ​ភាព ដោយ​ជំនួយ​ពី​អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់​ទៀត។ គេ​បាន​រាយការណ៍​ថា កាល​នោះ លោក​ជូលីយ៉ូ​មិន​ព្រម​លែង​បុរស​នោះ​ឡើយ ទោះ​បុរស​នោះ​បាន​មក​ដល់​កន្លែង​សុវត្ថិ​ភាព​ហើយ​ក៏​ដោយ។​

កាល​ពី​ជាង​២​ពាន់​ឆ្នាំ​មុន ព្រះ​យេស៊ូវ​ ដែល​ជា​អ្នក​គង្វាល​ល្អ មាន​បន្ទូល​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ពួក​គេ​នឹង​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន ទទួល​អំណោយ​នៃ​ជីវិត​អស់​កល្ប និង​មិន​ត្រូវ​វិនាស​ឡើយ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ជាប់​នៅ​ក្នុង​សុវត្ថិ​ភាព នៃ​ការ​ថែ​រក្សា​របស់​ព្រះ​អង្គ។ សុវត្ថិភាព​នេះ មិន​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​សមត្ថ​ភាព​របស់​សត្វ​ចៀម​ដ៏​ទន់​ខ្សោយ តែ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ភាព​គ្រប់​គ្រាន់​នៃ​ព្រះ​ដ៏​ជា​អ្នក​គង្វាល ដែល​ទ្រង់​មិន​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ឆក់​យក​ចៀម ចេញ​ពី​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ទ្រង់​ឡើយ​(យ៉ូហាន ១០:២៨-២៩)។

កាល​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់ និង​អស់​សង្ឃឹម ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង បាន​ជា​យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សុវត្ថិភាព និង​ជាប់​នៅ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​ស្រឡាញ់​យើង តាម​រក​យើង រក​ឃើញ​យើង ជួយ​សង្រ្គោះ…