ការថ្វាយដោយអំណរ និងអស់ពីចិត្ត
ក្នុងពិភពនៃការហាត់កីឡា គេប្រើពាក្យ កំរិត ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាចូលរួមហាត់កីឡា។ ឧទាហរណ៍ បើការហាត់ប្រាណនោះ ជាការអាវ៉ង់ នោះអ្នកប្រហែលជាអាចអាវ៉ង់បាន១០ ឬ២០ ក្នុងមួយលើក ប៉ុន្តែ ខ្ញុំអាចធ្វើបានតែ៤ទេ។ គ្រូបង្វឹកក៏បានលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ ឲ្យបន្តអាវ៉ង់ តាមកំរិតដែលខ្ញុំអាចធ្វើទៅបាន នៅពេលនោះ។ យើងមិនស្ថិតនៅក្នុងកំរិតដូចគ្នាទេ ប៉ុន្តែ យើងសុទ្ធតែអាចបន្តដំណើរទៅមុខទៀត តាមទិសដៅដូចគ្នា។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា “សូមលោកធ្វើអាវ៉ង់ឲ្យបានបួន តាមកម្លាំងដែលលោកមាន។ កុំប្រៀបធៀបខ្លួនឯង ជាមួយអ្នកដទៃ។ សូមបង្កើនចំនួនអាវ៉ង់ ដោយបន្តធ្វើតាមលទ្ធភាព ហើយអ្នកនឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលអ្នកអាវ៉ង់បាន៧ ឬ១០ នៅថ្ងៃណាមួយ”។
សាវ័កប៉ុលបានបញ្ជាក់ច្បាស់ថា “ព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់អ្នកថ្វាយដោយអំណរ”(២កូរិនថូស ៩:៧)។ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏បង្រៀនផងដែរថា “ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាធ្វើតាមដែលសំរេចក្នុងចិត្តចុះ មិនមែនដោយស្តាយ ឬដោយបង្ខំឡើយ” (ខ.៧)។ បានសេចក្តីថា គាត់បានលើកទឹកចិត្តឲ្យយើងថ្វាយ ឬឲ្យ តាមកំរិតរបស់យើង គឺមិនដោយបង្ខំឡើយ។ យើងម្នាក់ៗមានកំរិតផ្សេងគ្នា ហើយជួនកាល កំរិតទាំងនោះមានការផ្លាស់ប្តូរ ទៅតាមពេលវេលា។ ការប្រៀបធៀបមិនមានប្រយោជន៍ទេ ប៉ុន្តែ ដែលសំខាន់នោះ គឺចិត្តរបស់យើងទៅវិញទេ។ យើងត្រូវថ្វាយដល់ព្រះ ឬឲ្យដល់មនុស្ស ដោយចិត្តសប្បុរស តាមលទ្ធភាពរបស់យើង(ខ.៦)។ ព្រះនៃយើងបានសន្យាថា ការថ្វាយ ដោយអំណរ នឹងនាំមកនូវការចម្រើនឡើងគ្រប់ជំពូក…
សេចក្តីអាណិត នៅក្នុងការងារ
មានពេលមួយ មិត្តភក្តិខ្ញុំម្នាក់ ឈ្មោះ អេលែន(Ellen) បានធ្វើការគណនាបញ្ជីរប្រាក់បៀវត្សរ៍ ឲ្យក្រុមហ៊ុនគណនេយ្យមួយ។ ស្តាប់មើលទៅ គេប្រហែលជាគិតថា នេះជាការងារដ៏ងាយស្រួល ប៉ុន្តែ មានពេលជាច្រើនដង ដែលអ្នកគ្រប់គ្រងរបស់ក្រុមហ៊ុននោះបានបញ្ជូនឯកសារមកគាត់យឺត គឺមិនបានផ្ញើមកតាមការស្នើរសុំរបស់គាត់ទេ។ ជាញឹកញាប់ អេលែនក៏បានដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមនេះ ដោយធ្វើការបន្ថែម ជាច្រើនម៉ោង ដើម្បីឲ្យបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុននោះអាចទទួលប្រាក់ខែ ដោយគ្មានការពន្យាពេល។ គាត់បានធ្វើដូចនេះ ដោយយល់ដល់ក្រុមគ្រួសារ ដែលពឹងផ្អែកទៅលើប្រាក់ខែនោះ ដើម្បីទិញអាហារ ថ្នាំពេទ្យ និងបង់ថ្លៃឈ្នួលផ្ទះ ឬបង់រំលោះផ្ទះជាដើម។
សេចក្តីអាណឹត ដែលអេលែនមាន នៅក្នុងការធ្វើការងារនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចំា អំពីព្រះយេស៊ូវ។ កាលព្រះអង្គកំពុងបំពេញព្រះរាជកិច្ចនៅលើផែនដី ជួនកាល ព្រះអង្គយាងទៅរកកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង។ ឧទាហរណ៍ ពេលដែលព្រះអង្គបានទទួលដំណឹងថា គេបានសម្លាប់លោកយ៉ូហាន បាទីស្ទ ព្រះអង្គក៏បានយាងតាមទូក ទៅរកកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់មួយ(ម៉ាថាយ ១៤:១៣)។ កាលនោះ ទ្រង់ប្រហែលជាចាំបាច់ត្រូវសោកសង្រេង សម្រាប់សាច់ញាតិរបស់ព្រះអង្គ ហើយអធិស្ឋាន ក្នុងពេលកាន់ទុកនោះ។
មនុស្សជាច្រើនបានដើរតាមព្រះអង្គ។ ក្រុមនេះមានតម្រូវការផ្នែករូបកាយផ្សេងៗពីគ្នា។ ពេលដែលព្រះអង្គបានទៅដល់ ហើយបានឃើញពួកគេ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យអាណិត ចំពោះពួកគេ ហើយក៏បានប្រោសពួកគេឲ្យជាពីជម្ងឺ(ខ.១៤)។
ការបង្រៀន និងប្រោសជម្ងឺឲ្យពួកបណ្តាជន គឺជាផ្នែកមួយនៃការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះយេស៊ូវ មុនពេលព្រះអង្គយាងឡើងនគរស្ថានសួគ៌វិញ ហើយសេចក្តីអាណឹតរបស់ព្រះអង្គបានបង្ហាញចេញមក តាមរយៈការបំពេញនូវការទទួលខុសត្រូវនោះ។…
មិនបែកគ្នាជារៀងរហូតទេ
ពេលដែលបងប្រុសខ្ញុំ ឈ្មោះដាវីឌ បានបាត់បង់ជីវិតភ្លាមៗ ដោយសារជម្ងឺគាំងបេះដូង ទស្សនៈដែលខ្ញុំមាន ចំពោះជីវិត ក៏មានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។ ដាវីឌគឺជាកូនទី៤ ក្នុងចំណោមកូនទាំង៧ ប៉ុន្តែ គាត់បានលាចាកលោកមុនគេ ហើយលក្ខណៈនៃការលាចាកលោកដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការសញ្ជឹងគិតច្រើនណាស់។ កាលនោះ ខ្ញុំបានមើលឃើញថា ពេលដែលវ័យយើងកាន់តែចាស់ អនាគតនៃគ្រួសារយើងបានដិតជាប់ទៅដោយការបាត់បង់ ច្រើនជាងការចំណេញ។ វានឹងមានការលាគ្នា ច្រើនជាងការសួស្តី។
ការយល់ដឹង អំពីរឿងនេះ មិនមានអ្វីដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលទេ ព្រោះជីវិតមនុស្សមានលក្ខណៈដូចនេះឯង។ ប៉ុន្តែ ការយល់ដឹងអំពីរឿងនេះ អាចធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់។ វាបាននាំឲ្យយើងចាប់ផ្តើមឲ្យតម្លៃមកលើពេលវេលានីមួយៗ ដែលមានក្នុងជីវិត និងឲ្យតម្លៃមកលើឱកាសនីមួយៗ ដែលយើងមាន។ ហើយយើងនឹងឲ្យតម្លៃ មកលើការជួបជុំគ្នាជាថ្មី នៅនគរព្រះ នៅពេលអនាគត ដែលនៅទីនោះ យើងមិនចាំបាច់និយាយលាគ្នាទៀតឡើយ។
បទគម្ពីរវិវរណៈ ២១:៣-៤ បានលើកទឹកចិត្តយើងថា “ទ្រង់នឹងគង់នៅជាមួយនឹងគេ គេនឹងធ្វើជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយព្រះអង្គទ្រង់ក៏នឹងធ្វើជាព្រះដល់គេ ព្រះទ្រង់នឹងជូតអស់ទាំងទឹកភ្នែក ពីភ្នែកគេចេញ និងគ្មានសេចក្តីស្លាប់ ឬសេចក្តីសោកសង្រេង ឬសេចក្តីយំទួញ ឬទុក្ខលំបាកណាទៀតឡើយ ដ្បិតសេចក្តីមុនទាំងប៉ុន្មាន បានកន្លងបាត់ទៅហើយ”។
ទោះក្នុងជីវិតយើងនៅលើផែនដី យើងប្រហែលជាជួបការបែកគ្នា រយៈពេលវែង ប៉ុន្តែ ដោយសារជំនឿលើការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះយើងនឹងបានជួបជុំជាមួយអ្នកជឿដទៃទៀត នៅនគរស្ថានសួគ៌ ដោយលែងបែកគ្នាជារៀងរហូត។—Bill…
ថែរក្សា និងការពារអ្នកដទៃ
មានពេលមួយ អ្នកស្រាវជ្រាវជីវិតសត្វ នៅក្នុងទឹកម្នាក់ បានទៅហែលទឹក នៅក្បែរកោះឃុគ ក្នុងតំបន់ប៉ាស៊ីហ្វិកខាងត្បូង។ ពេលនោះ ស្រាប់តែមានសត្វត្រីបាឡែនបូកខ្នងមួយក្បាលទម្ងន់ ប្រហែល២៣តោន បានលេចចេញមក ហើយក៏បានដាក់នាង នៅពីក្រោមព្រុយពោះរបស់វា។ នាងគិតថា ជីវិតរបស់នាងនឹងត្រូវអស់ពេលនោះហើយ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីសត្វត្រីបាឡែនមួយក្បាលនេះបានហែលទឹកយឺតៗជារង្វង់ហើយ វាក៏បានលែងឲ្យនាងទៅ។ គឺនៅពេលនោះហើយ ដែលជីវវិទូរូបនោះបានឃើញត្រីឆ្លាមថាយហ្គ័រមួយក្បាល កំពុងតែចាកចេញពីតំបន់នោះ។ ស្រ្តីម្នាក់នេះក៏បានជឿថា តាមពិត សត្វត្រីបាឡែនបានការពារនាង ឲ្យរួចផុតពីការវាយប្រហាររបស់ត្រីឆ្លាម។
ក្នុងលោកិយដែលមានពេញទៅដោយគ្រោះថ្នាក់ ព្រះទ្រង់បានត្រាស់ហៅយើង ឲ្យមើលថែរគ្នាទៅវិញទៅមក។ ប៉ុន្តែ អ្នកប្រហែលជាចង់សួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំគួរតែមានការទទួលខុសត្រូវ នៅក្នុងការមើលថែរអ្នកដទៃឬទេ? ទាក់ទងនឹងរឿងនេះ លោកកាអ៊ីនក៏បានធ្លាប់បានដោះសារ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ថា “តើទូលបង្គំជាអ្នកថែរក្សាប្អូនទូលបង្គំឬអី?”(លោកុប្បត្តិ ៤:៩)។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ទាំងមូល មានការឆ្លើយតប ចំពោះការដោះសារនេះ ដោយសម្លេងដែលឮច្បាស់ថា : ដែលលោកអ័ដាមត្រូវថែរក្សាសួនច្បារអេដែនជាយ៉ាងណា នោះលោកកាអ៊ីនក៏ត្រូវមើលថែរលោកអេបិលដែលជាប្អូនផងដែរ។ ពួកអ៊ីស្រាអែលក៏ត្រូវមើលថែរអ្នកដែលងាយរងគ្រោះ និងជនទុរគត់។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបែរជាធ្វើផ្ទុយទៅវិញ ដោយកេងប្រវ័ញ្ចមកលើអ្នកដទៃ គាបសង្កត់អ្នកក្រ ហើយក៏បានបដិសេធមិនព្រមធ្វើតាមការបង្គាប់ ឲ្យស្រឡាញ់អ្នកដទៃ ឲ្យដូចខ្លួនឯង(អេសាយ ៣:១៤-១៥)។
ប៉ុន្តែ ក្នុងរឿងលោកកាអ៊ីន និងលោកអេបិល ព្រះជាម្ចាស់នៅតែបន្តថែរក្សាលោកកាអ៊ីន បន្ទាប់ពីទ្រង់បណ្តេញគាត់(លោកុប្បត្តិ ៤:១៥-១៦)។ ការថែរក្សាដែលព្រះទ្រង់មានសម្រាប់លោកកាអ៊ីន គឺជាអ្វី…
ទិវាលើកទឹកចិត្ត
ក្រុមអ្នកឆ្លើយតបបន្ទាន់ បានបង្ហាញចេញនូវការប្តូរផ្តាច់ និងសេចក្តីក្លាហាន ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយមានវត្តមាននៅកន្លែងដែលមានគ្រោះមហន្តរាយកើតឡើង។ កាលមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក បានទទួលរងការវាយប្រហារ នៅឆ្នំា២០០១ បណ្តាលឲ្យមនុស្សរាប់ពាន់នាក់បាត់បង់ជីវិត ឬរបួស ក្រុមអ្នកសង្រ្គោះបន្ទាន់រាប់រយនាក់ ក៏បានបាត់បង់ជីវិតផងដែរ។ ដើម្បីផ្តល់ការគោរពដល់ក្រុមអ្នកឆ្លើយតបបន្ទាន់ ព្រឹទ្ធសភាអាមេរិកក៏បានកំណត់យកថ្ងៃទី១២ ខែកញ្ញា ជាទិវាលើកទឹកចិត្ត ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមថ្ងៃបុណ្យជាតិសំខាន់ៗ។
ការជ្រើសរើសយកថ្ងៃនោះ ជាទិវាលើកទឹកចិត្ត ហាក់ដូចជារឿងដែលពិសេស ប៉ុន្តែ សាវ័កប៉ុលក៏បានចាត់ទុកការលើកទឹកចិត្ត ជាធាតុផ្សំដ៏ចាំបាច់មួយ សម្រាប់ការលូតលាស់នៃពួកជំនុំផងដែរ។ គាត់បានបង្រៀនពួកជំនុំក្មេងខ្ចី នៅក្រុងថែស្សាឡូនិច(ជាទីក្រុងមួយ នៅខេត្តម៉ាសេដូន) ឲ្យ “ជួយកំសាន្តដល់ពួកអ្នកណាដែលមានសេចក្តីទន់ក្រំចិត្ត ទាំងគាំពារពួកអ្នកដែលខ្សោយ និងអត់ឱនចំពោះមនុស្សទាំងអស់”(១ថែស្សាឡូនិច ៥:១៤)។ ទោះបីជាពួកអ្នកជឿទាំងនេះកំពុងតែជួបការបៀតបៀនក៏ដោយ ក៏សាវ័កប៉ុលបានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ឲ្យ “ដេញតាមការល្អជាដរាប ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយដល់មនុស្សផងទាំងឡាយដែរ”(ខ.១៥)។ គាត់ដឹងថា ក្នុងនាមជាមនុស្ស ពួកគេងាយនឹងមានភាពអស់សង្ឃឹម អាត្មានិយម និងការប៉ះទង្គិចគ្នា។ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏ដឹងផងដែរថា ពួកគេមិនអាចលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគ្មានជំនួយ និងកម្លាំងមកពីព្រះបានឡើយ។
សម័យនេះមិនខុសពីសម័យមុនទេ។ យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែត្រូវការការលើកទឹកចិត្ត ហើយយើងចាំបាច់ត្រូវលើកទឹកចិត្តមនុស្ស ដែលនៅក្បែរយើងផងដែរ។ តែយើងមិនអាចធ្វើការនេះ ដោយពឹងអាងកម្លាំងខ្លួនឯងបានឡើយ។ ហេតុនេះហើយ សាវ័កប៉ុលបានលើកទឹកចិត្តថា “ព្រះដែលបានហៅអ្នករាល់គ្នា ទ្រង់ស្មោះត្រង់ ទ្រង់នឹងធ្វើសំរេចការនោះ”(ខ.២៤)។ ដោយជំនួយមកពីព្រះអង្គ…
ភ្លើងឆេះ នៅវាលរហោស្ថាន
កាលលោកជីម វ៉ាយ(Jim White) កំពុងតែធ្វើដំណើរ នៅក្នុងវាលរហោស្ថាន ជីហួហួន នៅចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨០០ គាត់បានឃើញផ្សែងកំពុងតែហុយឡើងទៅលើមេឃដូចពពក មើលទៅដូចជាចម្លែកណាស់។ គាត់សង្ស័យថា ភ្លើងឆេះព្រៃប្រហែលជាកំពុងតែកើតមាននៅកន្លែងណាមួយហើយ។ អ្នកឃ្វាលគោវ័យក្មេងនេះ ក៏បានជិះសេះសំដៅទៅរកប្រភពផ្សែងនោះ ហើយក៏បានដឹងថា តាមពិតវាមិនមែនជាផ្សែងទេ តែវាជាសត្វប្រជៀវមួយហ្វូងធំ ដែលកំពុងតែហើរចេញពីរូងក្រោមដីមួយ។ រូងក្រោមដីដែលលោកវ៉ាយបានឃើញនោះ គឺជារូងខាលប៊ែត នៅរដ្ឋញូមិចស៊ីកូ ដែលជាប្រព័ន្ធរូងក្រោមដីដ៏ធំសម្បើម និងស្រស់ស្អាតគួរឲ្យចូលទស្សនា។
កាលលោកម៉ូសេកំពុងថែរក្សាចៀម នៅវាលរហោស្ថាន នៅតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា គាត់ក៏បានមើលឃើញរឿងចម្លែកកំពុងកើតឡើង ធ្វើឲ្យគាត់ចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។ វាគឺជាគុម្ពបន្លាដែលឆេះមិនចេះសុស(និក្ខមនំ ៣:២)។ ពេលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលចេញពីគុម្ពបន្លានោះមក លោកម៉ូសេក៏បានដឹងថា គាត់បានជួបរឿងដែលធំជាងអ្វី ដែលគាត់បានមើលឃើញពីដំបូង។ ព្រះអម្ចាស់ក៏បានប្រាប់លោកម៉ូសេថា “អញជាព្រះនៃឰយុកោឯង គឺជាព្រះនៃអ័ប្រាហាំ ជាព្រះនៃអ៊ីសាក ហើយជាព្រះនៃយ៉ាកុប”(ខ.៦)។ កាលនោះ ព្រះជាម្ចាស់ហៀបនឹងដឹកនាំប្រជាជាតិមួយដែលកំពុងជាប់ជាទាសករ ឆ្ពោះទៅរកសេរីភាព ហើយក៏បានបង្ហាញឲ្យពួកគេដឹងថា ពួកគេជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលជាអត្តសញ្ញាណដ៏ពិតរបស់ពួកគេ(ខ.១០)។
កាលពីជាង៦០០ឆ្នាំមុននោះ ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា ចំពោះលោកអ័ប្រាហាំថា “គ្រប់ទាំងគ្រួនៅផែនដីនឹងបានពរដោយសារឯង”(លោកុប្បត្តិ ១២:៣)។ ការភាសខ្លួនរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ចេញពីទឹកដីអេសីព្ទ គឺជាជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកព្រះពរនោះ ដែលជាផែនការរបស់ព្រះ ដើម្បីសង្រ្គោះមនុស្សជាតិ តាមរយៈព្រះមែស៊ី ដែលជាកូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់លោកអ័ប្រាហាំ។
សព្វថ្ងៃនេះ យើងអាចអរសប្បាយនឹងព្រះពរនេះ ដ្បិតព្រះទ្រង់ប្រទានការសង្រ្គោះនេះ…
តើព្រះអង្គទតឃើញអ្វី នៅក្នុងខ្ញុំ?
កាលពីក្មេង អ្នកស្រីអ៊ែរៀន អាបបេឡា(Arianne Abela) ដែលជាអ្នកដឹកនាំក្រុមចម្រៀង បានអង្គុយពីលើប្រអប់ដៃរបស់គាត់ ដើម្បីលាក់កុំឲ្យគេឃើញ។ គាត់មានម្រាមដៃជាប់គ្នាពីកំណើត នៅលើដៃទាំងសងខាង ហើយគាត់មិនមានជើងខាងឆ្វេងទេ។ ជើងខាងស្តាំរបស់គាត់ក៏មិនមានម្រាមគ្រប់ដែរ។ ក្នុងនាមជាអ្នកស្រឡាញ់តន្រ្តី និងជាអ្នកចម្រៀងសម្លេងតូច គាត់មានគម្រោងចូលរៀនជំនាញរដ្ឋបាលសាធារណៈ នៅមហាវិទ្យាល័យស្ម៊ីត។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃមួយ គ្រូបង្រៀនក្រុមចម្រៀងរបស់គាត់ បានឲ្យគាត់ដឹកនាំក្រុមចម្រៀង ដូចនេះ គេក៏បានឃើញដៃរបស់គាត់យ៉ាងងាយ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់ក៏បានរកឃើញអាជីពរបស់គាត់ នៅក្នុងវិស័យតន្រ្តី ដោយទៅដឹកនាំក្រុមចម្រៀង និងធ្វើការជាអ្នកដឹកនាំក្រុមចម្រៀង នៅសកលវិទ្យាល័យមួយទៀត។ អ្នកស្រីអ័បេឡាក៏បានពន្យល់ថា “គ្រូបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ បានមើលឃើញអ្វីមួយ នៅក្នុងខ្ញុំ។
រឿងរបស់គាត់បានលើកទឹកចិត្តអ្នកជឿទាំងឡាយ ឲ្យសួរខ្លួនឯងថា តើព្រះ ដែលជាគ្រូបង្រៀនដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើង បានទតឃើញអ្វី នៅក្នុងយើង ទោះយើងមានចំណុចខ្វះខាតយ៉ាងណាក៏ដោយ? ជាការពិតណាស់ ព្រះអង្គទតឃើញអង្គទ្រង់ នៅក្នុងយើងម្នាក់ៗ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ទ្រង់ក៏បង្កើតមនុស្សឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់ គឺបានបង្កើតគេឲ្យចំនឹងរូបអង្គទ្រង់នោះឯង ក៏បង្កើតគេឡើងជាប្រុសជាស្រី”(លោកុប្បត្តិ ១:២៧)។
ក្នុងនាមយើងជាអ្នកដែលព្រះបានបង្កើតឲ្យ “ចំនឹងរូបអង្គទ្រង់” យើងគួរតែឲ្យអ្នកដទៃមើលឃើញព្រះអង្គ នៅក្នុងយើងផងដែរ។ សម្រាប់អ្នកស្រីអ័បេឡា នាងគិតថា គេបានមើលឃើញព្រះយេស៊ូវ ជាសំខាន់បំផុត នៅក្នុងនាង គឺមិនមែនមើលឃើញដៃ ដែលមានម្រាមមិនគ្រប់នោះទេ។ អ្នកជឿទាំងអស់ក៏ត្រូវមានលក្ខណៈដូចនេះផងដែរ។ គឺដូចបទគម្ពីរ…
បានកត់ទុកក្នុងដួងចិត្តយើង
ពេលដែលលោកយ៉ូហាននេស ហ្គូធិនបឺក(Johannes Gutenberg) បានធ្វើការរួមផ្សំគ្នា រវាងគ្រាប់ពុម្ភអក្សរ និងឧបករណ៍សង្កត់ពុម្ភ នៅឆ្នាំ១៤៥០ គាត់ក៏បាននាំសង្គមលោកខាងលិច ចូលទៅក្នុងយុគសម័យនៃការទំនាក់ទំនងសាធារណៈទ្រង់ទ្រាយធំ ដោយផ្សព្វផ្សាយនូវការរៀនសូត្រ ចូលទៅក្នុងពិភពនៃសង្គមថ្មី។ ការចេះអាន និងចេះសសេរក៏មានការរីកលូតលាស់ទូទាំងពិភពលោក ហើយគំនិតថ្មីៗបាននាំឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរដ៏ឆាប់រហ័ស នៅក្នុងបរិបទនៃសង្គម និងសាសនា។ លោកហ្គូធិនបឺក ក៏បានក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេ ដែលធ្វើការបោះពុម្ភព្រះគម្ពីរប៊ីប។ កាលពីមុន គេត្រូវចម្លងព្រះគម្ពីរប៊ីបយ៉ាងហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង ដោយដៃផ្ទាល់ ដោយចំណាយពេលជិត១ឆ្នាំ ទំរាំតែចម្លងបានព្រះគម្ពីរមួយក្បាល។
ជាច្រើនសតវត្សរ៍ក្រោយមក ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ភបានផ្តល់ឲ្យយើង នូវឯកសិទ្ធិ នៅក្នុងការមើលព្រះគម្ពីរប៊ីប ផ្ទាល់ៗខ្លួន។ សព្វថ្ងៃនេះ យើងអាចមានព្រះគម្ពីរប្រភេទអេឡិចត្រូនិចមើល នៅក្នុងទូរស័ព្ទស្មាតហ្វូនរបស់យើង ខណៈពេលដែលមនុស្សជាច្រើននៅតែបន្តកាន់ព្រះគម្ពីរប៊ីបក្រដាស់នៅក្នុងដៃ ដោយសារតែការច្នៃបង្កើតរបស់គាត់។ យើងអាចបើកព្រះគម្ពីរប៊ីបមើលជារៀងរាល់ថ្ងៃ គឺខុសពីសម័យមុន ដែលមនុស្សពិបាករកព្រះគម្ពីរអាន ដោយសារការចម្លងព្រះគម្ពីរត្រូវចំណាយពេលវេលា និងថវិការដ៏ច្រើនសណ្ឋឹក។
ការមានឱកាសទទួលសេចក្តីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាឯកសិទ្ធិដ៏អស្ចារ្យ។ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតបានរៀបរាប់ថា ការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ ក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាអ្វីដែលយើងត្រូវឱបក្រសោបយក “ដូចប្រស្រីភ្នែករបស់យើង”(សុភាសិត ៧:២) ហើយយើងត្រូវកត់ព្រះបន្ទូលនៃប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងដួងចិត្តយើង(ខ.៣)។ ខណៈពេលដែលយើងព្យាយាមសិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយរស់នៅ តាមប្រាជ្ញារបស់ព្រះគម្ពីរ នោះមានន័យថា យើងកំពុងតែកត់សេចក្តីពិតរបស់ព្រះ នៅក្នុងចិត្តយើង សម្រាប់ឲ្យយើងបើកមើលនៅគ្រប់ទីកន្លែង។—Kirsten Holmberg
ស្រឡាញ់អ្នកដទៃ តាមរយៈការអធិស្ឋាន
“តើមានគេអធិស្ឋានឲ្យបងទេ?” នេះជាសំណួរមួយ ក្នុងចំណោមសំណួរដំបូងគេ ដែលបេសកជនម្នាក់បានចោទសួរភរិយាគាត់ ពេលណាគេអនុញ្ញាតឲ្យនាង ចូលសួរសុខទុក្ខគាត់ ក្នុងគុក។ គេបានចោទបង្ខូចគាត់ ហើយក៏បានចាប់គាត់ដាក់គុក អស់ពីរឆ្នាំ ដោយសារជំនឿរបស់គាត់។ ជីវិតរបស់គាត់ស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ ជាញឹកញាប់ ដោយសារតែស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ និងការបៀតបៀន នៅក្នុងគុក ហើយអ្នកជឿព្រះ នៅទូទាំងពិភពលោក បាននាំគ្នាអធិស្ឋានឲ្យគាត់ អស់ពីចិត្ត។ គាត់ចង់ឲ្យពួកគេ នៅតែបន្តអធិស្ឋានឲ្យគាត់ ព្រោះគាត់ជឿថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែប្រើការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេ តាមរបៀបដ៏មានអំណាចចេស្តា។
ការអធិស្ឋានឲ្យអ្នកដទៃ ជាពិសេស អ្នកដែលកំពុងទទួលរងការបៀតបៀនដោយសារជំនឿ គឺជាអំណោយដ៏សំខាន់ សម្រាប់ពួកគេ។ សាវ័កប៉ុលបានមានប្រសាសន៍យ៉ាងច្បាស់ អំពីរឿងនេះ ពេលដែលគាត់សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅគ្រីស្ទបរិស័ទ នៅទីក្រុងកូរិនថូស អំពីទុក្ខលំបាក ដែលគាត់បានជួបប្រទះ ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់កំពុងធ្វើដំណើរបេសកកម្ម។ កាលនោះ គាត់កំពុងតែស្ថិតនៅក្រោមសម្ពាធធ្ងន់ណាស់ បានជាគាត់មិនសង្ឃឹមថា នឹងនៅមានជីវិតរស់ឡើយ(២កូរិនថូស ១:៨)។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រាប់ពួកគេថា ព្រះទ្រង់បានរំដោះគាត់ឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាកនោះ ហើយគាត់បានរៀបរាប់ថា “យើងខ្ញុំសង្ឃឹមថា ទ្រង់នឹងប្រោសឲ្យរួចទៅមុខទៀតដែរ ដោយអ្នករាល់គ្នាខំប្រឹងជួយអង្វរជួសយើងខ្ញុំផង”(ខ.១០-១១)។ ដូចនេះ ព្រះទ្រង់បានការអធិស្ឋាន ជាឧបករណ៍ ដើម្បីរំដោះយើងរាល់គ្នាឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។
ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការ តាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់យើង ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យ ក្នុងជីវិតរបស់រាស្រ្តព្រះអង្គ។ វិធីមួយ ក្នុងចំណោមវិធីល្អបំផុត…
តើត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន?
កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានចូលរួមកម្មវិធីចែកសញ្ញាប័ត្រវិទ្យាល័យ ដែលក្នុងនោះ វាគ្មិនប្រាប់យុវជនវ័យក្មេងដែលកំពុងរង់ចាំទទួលសញ្ញាប័ត្រ ឲ្យគិតអំពីបញ្ហាប្រឈមមួយ។ គាត់លើកឡើងថា ពេលនេះជាពេលមួយ ក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ដែលគេរាល់គ្នានឹងសួរពួកគេថា “តើពួកគេនឹងធ្វើអ្វីទៀត?” តើពួកគេចង់ធ្វើការងារអ្វីនៅពេលខាងមុខ? តើពួកគេនឹងទៅរៀននៅសាលាណា ឬទៅធ្វើការនៅកន្លែងណា? បន្ទាប់មក គាត់ក៏បាននិយាយថា សំណួរដែលសំខាន់ជាងនេះទៀតនោះគឺ តើពួកគេកំពុងតែធ្វើអ្វីខ្លះ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន?
នៅក្នុងបរិបទនៃការធ្វើដំណើរខាងសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ តើពួកគេនឹងសម្រេចចិត្តធ្វើអ្វីខ្លះ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចរស់នៅថ្វាយព្រះយេស៊ូវ ជាជាងរស់នៅសម្រាប់ខ្លួនឯង?
ពាក្យសម្តីរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរសុភាសិត ដែលបានប្រាប់យើង ពីរបៀបរស់នៅ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ឧទាហរណ៍ បទគម្ពីរសុភាសិតបានបង្រៀនយើងឲ្យរស់នៅ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ (១១:១) ជ្រើសរើសមិត្តភក្តិ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ(១២:២៦) រស់នៅ ដោយទៀតត្រង់ (១៣:៦) មានការវិនិច្ឆ័យដ៏ល្អ (១៣:១៥) និយាយស្តីប្រកបដោយប្រាជ្ញា(១៤:៣)។
ចូរយើងរស់នៅថ្វាយព្រះ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន តាមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ព្រោះការនេះនឹងជួយឲ្យយើងមានភាពងាយស្រួល នៅក្នុងការសម្រេចចិត្តធ្វើអ្វីៗ ក្នុងពេលអនាគត។ ដ្បិតព្រះទ្រង់ប្រទានឲ្យមានប្រាជ្ញា ឯដំរិះនឹងយោបល់ …ក៏ជាខែលដល់អស់អ្នកដែលដើរក្នុងសេចក្តីទៀងត្រង់ ហើយការពារផ្លូវរបស់ពួកបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់” (២:៦-៨)។ សូមព្រះទ្រង់ប្រទានអ្វី ដែលយើងត្រូវការ សម្រាប់រស់នៅ តាមការដឹកនាំរបស់ព្រះអង្គ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ហើយសូមព្រះអង្គដឹកនាំយើង ចូលទៅក្នុងកិច្ចការបន្ទាប់…