តើដើម្បីសេចក្តីស្រឡាញ់ ឬដើម្បីលុយ?
កវីកំណាព្យអៀរឡង់ ឈ្មោះអូស្កា វាយ(Oscar Wilde) បានមានប្រសាសន៍ថា “កាលពីក្មេង ខ្ញុំគិតថា លុយជាវត្ថុដែលសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត។ ឥឡូវនេះ ដល់ពេលខ្ញុំមានវ័យចាស់ជាងមុន ខ្ញុំក៏បានដឹងថា លុយពិតជាសំខាន់បំផុតមែន”។ តាមពិត គាត់គ្រាន់តែនិយាយលេងទេ។ គាត់រស់នៅបានតែ៤៦ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ដូចនេះ គាត់មិនបានឆ្លងកាត់វ័យចាស់នៅឡើយទេ។ គាត់ពិតជាដឹងច្បាស់ថា មនុស្សមិនត្រូវរស់នៅ ដើម្បីលុយឡើយ។
លុយជារបស់បណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ វានៅជាមួយយើងតែមួយភ្លែត ហើយក៏ទៅចោលយើងបាត់។ ដូចនេះ យើងមិនត្រូវរស់នៅដើម្បីវា ឬដើម្បីរបស់អ្វីដែលវាអាចទិញនោះឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនមនុស្ស នៅក្នុងជំនាន់របស់ទ្រង់ ទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ឲ្យកែប្រែផ្នត់គំនិត ដែលពួកគេមានចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិ។ ក្នុងបទគម្ពីរលូកា ១២:១៥ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា “ចូរប្រយ័ត្ន ហើយខំចៀសពីសេចក្តីលោភចេញ ដ្បិតជីវិតនៃមនុស្សមិនស្រេចនឹងបានទ្រព្យសម្បត្តិជាបរិបូរទេ”។ ក្នុងវប្បធម៌របស់យើងសព្វថ្ងៃ មនុស្សចូលចិត្តផ្តោតទៅលើការស្វែងរករបស់ទ្រព្យឲ្យកាន់តែច្រើន និងស្វែងរករបស់ថ្មីៗ និងល្អជាងមុន បានជាយើងត្រូវមានការស្កប់ចិត្ត និងត្រូវផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិត ដែលយើងមានចំពោះលុយ និងទ្រព្យសម្បត្តិ។
ពេលដែលបុរសអ្នកមានម្នាក់បានជួបព្រះយេស៊ូវ គាត់បានដើរចេញពីទ្រង់ ដោយទឹកមុខក្រៀមក្រំ ព្រោះគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើន ដែលគាត់មិនចង់លះបង់(លូកា ១៨:១៨-២៥) ប៉ុន្តែ លោកសាខេ ដែលជាអ្នកយកពន្ធបានលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើន ដែលគាត់បានខិតខំរក ពេញមួយជីវិតគាត់(លូកា ១៩:៨)។ និយាយរួម លោកសាខេបានប្រែចិត្ត…
ផ្លាស់ប្រែពីសំរាម ទៅជាកំណប់ទ្រព្យ
ក្នុងតំបន់ក្រីក្របូកូតា មានផ្លូវចោទមួយខ្សែ សម្រាប់ឲ្យគេធ្វើដំណើរឡើងទួលមួយ ដែលជាទីតាំងផ្ទះ របស់អ្នករើសសំរាមម្នាក់។ ផ្ទះនោះគ្មានអ្វីដែលមើលទៅគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ទេ។ តែក្នុងរដ្ឋធានីនៃប្រទេសកូឡំប៊ី ទីលំនៅដ៏សាមញ្ញនេះ គឺជាបណ្ណាល័យ ដែលផ្ទុកទៅដោយសៀវភៅ២៥០០០ក្បាល ដែលជាសៀវភៅរឿងដែលគេបានបោះចោល ដែលលោកចូស អាបឺតូ ហ្គូតេរេស(Jose Alberto Gutierrez) បានប្រមូលទុក សម្រាប់ចែករំលែកជាមួយក្មេងក្រីក្រ ក្នុងសហគមន៍របស់គាត់។
ក្មេងៗក្នុងតំបន់តែងតែមកផ្តុំគ្នា នៅក្នុងផ្ទះនោះ ក្នុងអំឡុង “ម៉ោងបណ្ណាល័យ” រៀងរាល់ចុងសប្តាហ៍។ ពួកគេបានដើររកមើលសៀវភៅក្នុងបន្ទប់នីមួយៗ ដែលមានពេញទៅដោយសៀវភៅល្អៗ ធ្វើឲ្យពួកគេទទួលស្គាល់ថា ផ្ទះដ៏តូចទៀបនោះ មិនគ្រាន់តែជាទីលំនៅរបស់លោកចូសប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ជាកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
អ្នកដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ ក៏មានលក្ខណៈដូចផ្ទះរបស់លោកចូសផងដែរ។ ព្រះអង្គជាជាងស្មូន ហើយយើងជាដីឥដ្ឋដ៏តូចទៀប ដែលងាយនឹងប្រេះបែក។ តែព្រះអង្គបានសូនយើងឡើង ធ្វើជាផ្ទះសម្រាប់ព្រះវិញ្ញាណទ្រង់គង់នៅ ដោយទ្រង់ប្រទានអំណាចយើងឲ្យអាចនាំដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រីស្ទ ចូលទៅក្នុងលោកិយដែលពេញដោយការឈឺចាប់ និងបាក់បែក។ វាជាការងារដ៏ធំ សម្រាប់មនុស្សសាមញ្ញ និងផុយស្រួយ។
សាវ័កប៉ុលបានបង្រៀនពួកជំនុំរបស់គាត់ នៅទីក្រុងកូរិនថូសថា “យើងមានទ្រព្យសម្បត្តិនេះនៅក្នុងភាជនៈដី ដើម្បីឲ្យឥទ្ធិឫទ្ធិលើសលប់បានមកពីព្រះ មិនមែនពីយើងខ្ញុំទេ”(២កូរិនថូស ៤:៧)។ មានប្រជាជនចំរុះជាតិសាសន៍ កំពុងរស់នៅក្នុងតំបន់នោះ បានជាមានមនុស្សជាច្រើនចង់ចេញទៅបង្រៀនអំពីខ្លួនឯង(ខ.៥)។
ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ សាវ័កប៉ុលបានបង្រៀនថា យើងត្រូវទៅថ្លែងប្រាប់អំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលគង់នៅក្នុងយើងវិញ។ គឺដោយសារទ្រង់ និងអំណាចដ៏ខ្ពស់បំផុតរបស់ទ្រង់ ដែលបានធ្វើឲ្យជីវិតដ៏សាមញ្ញរបស់យើង…
ឆ្កែតឿ និងក្បាលបាញ់ទឹក
ភាគច្រើន នៅពេលព្រឹក ក្នុងរដូវក្តៅ រឿងដ៏រីករាយបានកើតឡើង នៅក្នុងសួនក្រោយផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ វាជារឿងរបស់សត្វឆ្កែតឿកន្ធាត់មួយក្បាល និងក្បាលបាញ់ទឹកសម្រាប់ស្រោចស្មៅ។ នៅម៉ោងប្រហែល៦កន្លះព្រឹក ក្បាលបាញ់ទឹកសម្រាប់ស្រោចស្មៅក៏បានបើកឡើង។ មិនយូរប៉ុន្មាន ឆ្កែតឿកន្ធាត់ឈ្មោះហ្វ៊ីហ្វ៊ី ក៏បានមកដល់។
គ្រាន់តែម្ចាស់របស់ហ្វ៊ីហ្វ៊ីបានព្រលែងវាភ្លាម វាក៏បានរត់ពេញទំហឹង ទៅរកក្បាលបាញ់ទឹកសម្រាប់ស្រោចស្មៅ ដែលនៅជិតបំផុត ហើយក៏បានត្របាក់ទឹកដែលបានបាញ់ត្រូវមុខវា យ៉ាងវក់វី។ ខ្ញុំគិតថា បើហ្វ៊ីហ្វ៊ីអាចស៊ីក្បាលទឹកសម្រាប់ស្រោចស្មៅនោះបាន វាមុខជាស៊ីហើយ។ ទិដ្ឋភាពនេះបានបង្ហាញចេញនូវភាពក្លៀវក្លាក្រៃលែង ដែលហ្វ៊ីហ្វ៊ីបានបង្ហាញចេញ ដោយចិត្តដែលចង់ឲ្យខ្លួនវាទទឹកជោក ដោយសារទឹក ដែលវាប្រលែងលេងជាមួយ មិនចេះឆ្អែតឆ្អន់។
ព្រះគម្ពីរមិនបាននិយាយអំពីឆ្កែតឿកន្ធាត់ ឬក្បាលទឹកសម្រាប់ស្រោចស្មៅទេ។ តែការអធិស្ឋានរបស់សាវ័កប៉ុល ក្នុងបទគម្ពីរអេភេសូរ ជំពូក៣ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីហ្វ៊ីហ្វ៊ី។ ក្នុងបទគម្ពីរនោះ សាវ័កប៉ុលបានអធិស្ឋានសូមឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទ នៅទីក្រុងអេភេសូរ បានពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និង “ដើម្បីឲ្យអាចនឹងយល់ ជាមួយនឹងពួកបរិសុទ្ធទាំងអស់គ្នា ពីទទឹង បណ្តោយ ជំរៅ និងកំពស់នៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ”។ គាត់បានអធិស្ឋានសូមឲ្យយើងបានពេញ ដល់គ្រប់ទាំងសេចក្តីពោរពេញរបស់ផងព្រះ(ខ.១៨-១៩)។
រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គនៅតែអញ្ជើញយើង ឲ្យចូលមកពិសោធន៍នឹងព្រះអង្គ ឲ្យដឹងថាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ល្អលើសអ្វីដែលយើងអាចយល់ដឹង ដើម្បីឲ្យយើងបានជោគជាំ ជ្រួតជ្រាប និងស្កប់ស្កល់ ដោយសារសេចក្តីល្អរបស់ព្រះអង្គ។ យើងអាចចូលទៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គ ដោយការលះបង់ និងភាពធូរស្បើយ ព្រមទាំងក្តីអំណរ…
ឈប់ផ្តោតទៅលើអតីតកាល
មានពេលមួយ ខ្ញុំបាននាំអនាគតភរិយារបស់ខ្ញុំ ទៅជួបក្រុមគ្រួសារខ្ញុំ។ វាជាពេលដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។ បងៗរបស់ខ្ញុំទាំងពីរនាក់បានមើលទៅគាត់ដោយទឹកមុខរីករាយ ហើយសួរគាត់ថា តើខ្ញុំមានចំណុចអ្វី ដែលធ្វើឲ្យគាត់ព្រមរៀបការជាមួយ? គាត់ក៏បានញញឹម ហើយបញ្ជាក់ថា គឺដោយសារព្រះគុណព្រះ ដែលខ្ញុំបានលូតលាស់ ក្លាយជាបុរស ដែលគាត់ស្រឡាញ់។
ខ្ញុំមានការពេញចិត្ត ចំពោះចម្លើយដ៏ឆ្លាតវ័យនេះ ព្រោះវាក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យឃើញថា ព្រះអម្ចាស់មិនផ្តោតទៅលើអតីតកាលរបស់យើងនោះឡើយ។ ក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ ជំពូក៩ ទ្រង់បានបង្គាប់អាន៉្នានាស ឲ្យអធិស្ឋានប្រោសភ្នែកសុលឲ្យជា។ សុលជាអ្នកបៀតបៀនពួកជំនុំដ៏ល្បីល្បាញ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្វាក់ភ្នែក។ ពេលនោះ អាន៉្នានាសមានការស្ទាក់ស្ទើរ នៅក្នុងការទទួលបេសកកម្មនេះ ដោយគាត់បានលើកឡើងថា សុលបានតាមបៀតបៀន និងសម្លាប់អ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានប្រាប់អាន៉្នានាសកុំឲ្យផ្តោតទៅលើអតីតកាលរបស់សុល តែឲ្យគិតអំពីអនាគតរបស់គាត់ ដែលនឹងក្លាយជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ ដែលនឹងប្រកាស់ព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ ទៅដល់ពួកសាសន៍ដទៃ(ដែលមិនមែនជាសាសន៍យូដា) និងពួកស្តេច(ខ.១៥)។ អាន៉្នានាសបានមើលឃើញថា សុលគឺជាពួកផារិស៊ី និងអ្នកបៀតបៀនពួកជំនុំ តែព្រះជាម្ចាស់បានទតឃើញថា គាត់ជាសាវ័ក និងអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ។
ជួនកាល យើងគិតអំពីខ្លួនឯង ដោយផ្អែកទៅលើអតីតកាលរបស់យើង ដែលមានបរាជ័យ និងចំណុចខ្វះខាតជាច្រើន។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានទតឃើញថា យើងជាមនុស្សដែលបានកើតជាថ្មី មិនមែនដោយសារអតីតកាលរបស់យើង តែដោយសារទ្រង់ជ្រាបថា យើងជានរណាក្នុងព្រះយេស៊ូវ ហើយយើងនឹងមានការផ្លាស់ប្រែយ៉ាងណា ដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ឱព្រះអម្ចាស់ សូមបង្រៀនយើងខ្ញុំ ឲ្យគិតអំពីខ្លួនឯង និងអំពីអ្នកដទៃ ដូចដែលព្រះអង្គគិតអំពីទូលបង្គំផងដែរ។—PETER…
សក្តិសមនឹងឲ្យស្អាងឡើងវិញ
កាលខ្ញុំកំពុងតែប្រចាំការក្នុងជួរកងទ័ព នៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ខ្ញុំបានទិញរថយន្តវ៉កវេហ្គិន ប៊ីធល សេរីឆ្នាំ១៩៦៩ថ្មីមួយគ្រឿង។ ឡាននោះស្អាតណាស់។ តួខាងក្រៅរបស់វាមានពណ៌សម្បកឪឡឹក ដែលស៊ីនឹងផ្ទៃខាងក្នុង ដែលបានតុបតែង ដោយស្បែកសត្វពណ៌ត្នោត។ ខណៈពេលដែលអាយុរបស់វាកាន់តែចាស់ មានរឿងជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមកើតឡើង ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងគ្រោះថ្នាក់ ដែលបានបំផ្លាញឈ្នាន់នៅចំហៀងឡាន ហើយធ្វើឲ្យខូចទ្វារអស់មួយ។ ខ្ញុំក៏បាននឹកស្រមៃចង់ជួសជុលវាឲ្យស្អាតដូចដើមវិញ ពេលដែលខ្ញុំមានលុយបន្ថែមទៀត ប៉ុន្តែ ការជួសជុលនោះមិនដែលបានចាប់ផ្តើមសោះ។
តែអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានចក្ខុវិស្ស័យដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងធនធានដែលគ្មានដែនកំណត់។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងស្អាងមនុស្សដែលខ្ទេចខ្ទាំ និងដុនដាបឡើងវិញ ដោយមិនទុកពួកគេចោលដោយងាយៗឡើយ។ បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៨៥ បានពិពណ៌នា អំពីមនុស្សដែលសក្តិសមនឹងទទួលការស្អាងឡើងវិញ និងអំពីព្រះជាម្ចាស់។ បរិបទនៃបទគម្ពីរនេះ ប្រហែលជានិយាយសំដៅទៅលើរឿងរបស់ពួកអ៊ីស្រាអែល ដែលបានវិលត្រឡប់មកពីការនិរទេស អស់៧០ឆ្នាំ(ដែលជាទោស ដែលពួកគេបានទទួល ដោយសារការបះបោរទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់)។
ពួកគេក៏បាននឹកចាំថា ពួកគេអាចទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ពីព្រះអង្គ ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងការអត់ទោសបាបផងដែរ(ខ.១-៣)។ ពួកគេក៏បានទទួលការជំរុញចិត្ត ឲ្យទូលសូមជំនួយពីព្រះអង្គ(ខ.៤-៧) ហើយរំពឹងថានឹងទទួលការល្អពីព្រះអង្គ(ខ.៨-១៣)។
ក្នុងចំណោមយើង តើមាននរណាខ្លះ ដែលមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ដុនដាប ប្រេះស្រាំ ឬខ្ទេចខ្ទាំ? ហើយជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍បែបនេះ ដោយសារការអ្វីដែលយើងបានធ្វើមកលើខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃការស្អាងឡើងវិញ និងការអត់ទោសបាប អស់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន ចូលមករកព្រះអង្គ និងមិនដែលអស់សង្ឃឹមឡើយ។ ទ្រង់បើកព្រះហស្តស្វាគមន៍ អ្នកដែលងាកមករកព្រះអង្គ និងអ្នកដែលរកឃើញសុវត្ថិភាព…
មិនបានចំណេញអ្វីមកវិញ
ការញៀនថ្នាំគឺជាសោកនាដកម្មដែលនាំមកនូវវិប្បដិសារីធ្ងន់ធ្ងរ។ អ្នកប្រើប្រាស់ថ្នាំញៀនមានការស៊ាំនឹងបរិមាណថ្នាំញៀនដែលខ្លួនធ្លាប់ប្រើ បានជាពួកគេចេះតែបង្កើនបរិមាណថ្នាំញៀន កាន់តែច្រើនឡើងៗ។ មិនយូរប៉ុន្មាន បរិមាណថ្នាំញៀនដែលពួកគេចង់បន្ថែមនោះ លើសពីកំរិតដែលអាចសម្លាប់ពួកគេបាន។ ពេលដែលអ្នកញៀនថ្នាំបានទទួលដំណឹងថា មាននរណាម្នាក់ស្លាប់ដោយសារប្រើថ្នាំញៀនហួសកំរិត ពួកគេមិនមានការភ័យខ្លាចទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេក៏បានសួរថា តើពួកគេអាចទៅរកថ្នាំញៀនខ្លាំងយ៉ាងនោះ នៅកន្លែងណា?
លោកស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បានដាស់តឿនអំពីការដាំក្បាលចុះក៏គ្រោះថ្នាក់នេះ នៅក្នុងសៀវភៅរឿងដែលគាត់បាននិពន្ធ មានចំណងជើងថា សំបុត្ររបស់អារក្ស ។ សៀវភៅនេះបានពន្យល់អំពីល្បិចដែលអារក្សប្រើ ដើម្បីល្បួងមនុស្ស។ ពីដំបូង វាប្រើការសប្បាយដើម្បីល្បួងយើង។ បើសិនជាអាច វាប្រើការសប្បាយដែលត្រូវតាមព្រះហឬទ័យព្រះ តែវាបាននាំយើងសប្បាយ តាមរបៀបដែលព្រះបានហាមឃាត់។ កាលណាយើងបានខាំនុយរបស់វាហើយ យើងក៏កើតមានចិត្តស្រេកឃ្លានចង់សប្បាយកាន់តែខ្លាំងជាងនេះទៀត។ វាក៏បាននាំយើងសប្បាយដែលកាន់តែខុសនឹងព្រះ ហើយទីបំផុត យើងក៏បានប្រគល់វិញ្ញាណយើងឲ្យទៅវា ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយមិនបានចំណេញអ្វីមកវិញសោះឡើយ។
បទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៧ បានពន្យល់ អំពីការញៀនដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ នៅក្នុងការល្បួងខាងផ្លូវភេទ។ ការរួមដំណេកគឺជាអំណោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ពេលដែលគេស្វែងរកការសប្បាយនៅក្នុងផ្លូវភេទ ជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាប្តី ឬប្រពន្ធរបស់ខ្លួន នោះគេមិនខុសពីគោដែលគេកំពុងដឹកយកទៅសម្លាប់(ខ.២២)។ មនុស្សដែលរឹងមាំជាងយើង បានបំផ្លាញខ្លួនឯង ដោយដេញតាមការសប្បាយ ដែលគ្រោះថ្នាក់ ដូចនេះ ចូរយើងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយមិនត្រូវបណ្តោយឲ្យចិត្តយើងវង្វេង ទៅតាមផ្លូវខុសនោះឡើយ(ខ.២៤-២៥)។ អំពើបាបអាចមានការទាក់ទាញ ហើយធ្វើឲ្យយើងញៀនចេះតែប្រព្រឹត្តវា…
អត់ធ្មត់ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់
អ្នកដែលបានចម្រើនវ័យធំឡើងក្នុងភូមិមួយ នៅប្រទេសអង់គ្លេស ជាមួយលោកវីលៀម ខារេយ(William Carey ឆ្នាំ១៧៦១ ដល់ ១៨៣៤) ប្រហែលជាបានគិតថា គាត់នឹងមិនអាចសម្រេចកិច្ចការអ្វីច្រើនទេ ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ គាត់ត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាបិតានៃបេសកកម្ម ក្នុងសម័យទំនើប។ ឪពុកម្តាយគាត់ គឺជាជាងតម្បាញ ហើយគាត់ក៏បានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន និងជាងដេរស្បែកជើង ដែលមិនសូវមានជោគជ័យប៉ុន្មានទេ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរៀនភាសាក្រិក ហេព្រើរ និងឡាតំាងដោយខ្លួនឯង។ ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក គាត់ក៏បានសម្រេចក្តីស្រមៃរបស់គាត់ ដែលចង់ក្លាយជាបេសកជននៅប្រទេសឥណ្ឌា។ ប៉ុន្តែ គាត់បានប្រឈមមុខនឹងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ដែលក្នុងនោះរួមមាន កូនរបស់គាត់បានបាត់បង់ជីវិត ភរិយាគាត់មានជម្ងឺផ្លូវចិត្ត ហើយគាត់មិនបានទទួលការឆ្លើយតប អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ពីអ្នកដែលគាត់បានធ្វើការបម្រើ។
តើមានអ្វីដែលជួយឲ្យគាត់បន្តធ្វើការងារបម្រើព្រះ ក្នុងពេលដែលមានទុក្ខលំបាក ខណៈពេលដែលគាត់បានបកប្រែព្រះគម្ពីរទាំងមូល បានប្រាំមួយភាសា ហើយបានបកប្រែផ្នែកខ្លះនៃព្រះគម្ពីរ បាន២៩ភាសាផ្សេងទៀត? គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា គាត់អាចអត់ធ្មត់ នៅក្នុងការងារនីមួយៗ ដែលគាត់ខិតខំធ្វើថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ គាត់បានប្តេជ្ញាចិត្តបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ទោះគាត់បានជួបប្រទះទុក្ខលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។
ការប្តូរផ្តាច់របស់គាត់ ចំពោះព្រះគ្រីស្ទ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរហេព្រើរ។ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌហេព្រើរបានដាស់តឿនអ្នកអានសំបុត្ររបស់គាត់ កុំឲ្យ “ខ្ជិល”(ហេព្រើរ ៦:១២) ប៉ុន្តែ ត្រូវបង្ហាញចេញនូវចិត្តឧស្សាហ៍ដល់ទីបញ្ចប់(ខ.១១) ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ។ គាត់ក៏បានធានាពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់ នឹងមិនភ្លេចការដែលពួកគេបានធ្វើ…
ប្រើបញ្ហាជាឱកាស ដើម្បីបម្រើ
អ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ នៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ នៅប្រទេសប្រេស៊ីល បានស្នើសុំរបាយការណ៍ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ ពីអ្នកយាមក្នុងអគារក្រុមហ៊ុន។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គាត់ចង់ដឹងថា មាននរណាខ្លះសម្អាតបន្ទប់នីមួយៗ ហើយមានបន្ទប់ណា ដែលមិនមានគេប៉ះពាល់ ហើយបុគ្គលិកទាំងឡាយបានចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណា នៅក្នុងបន្ទប់នីមួយៗ។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក គាត់ក៏បានចាប់ផើ្តមទទួលរបាយការណ៍ប្រចាំថ្ងៃ ដែលគេបានធ្វើហើយ តែនៅក្នុងផ្នែកខ្លះប៉ុណ្ណោះ។
ពេលដែលអ្នកគ្រប់គ្រងរូបនោះពិនិត្យមើលបញ្ហានេះ គាត់ក៏បានរកឃើញថា អ្នកបោសសម្អាតភាគច្រើន មិនចេះអក្សរទេ។ គាត់អាចដេញពួកគេចោល តែផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានរៀបចំឲ្យពួកគេមានឱកាសរៀនអាន និងសរសេរ។ ៥ខែក្រោយមក ពួកគេសុទ្ធតែអាចអានអក្សរក្នុងកំរិតមូលដ្ឋាន ហើយក៏បានបន្តធ្វើការងារទៀត។
ព្រះជាម្ចាស់ច្រើនតែប្រើប្រាស់បញ្ហារបស់យើង ធ្វើជាឱកាស ដើម្បីបំពាក់សមត្ថភាពដល់យើង ដើម្បីបន្តធ្វើការថ្វាយព្រះអង្គ។ ការរស់នៅរបស់លោកពេត្រុសបានប្រឡាក់ទៅដោយកំហុស និងការខ្វះបទពិសោធន៍។ ជំនឿរបស់គាត់មានការរេរា ពេលដែលគាត់ព្យាយាមដើរនៅលើទឹក ទៅរកព្រះយេស៊ូវ។ គាត់មិនដឹងច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូវគួរតែបង់ពន្ធព្រះវិហារឬអត់ទេ(ម៉ាថាយ ១៧:២៤-២៧)។ គាត់ថែមទាំងបានប្រឆាំងនឹងការថ្លែងទំនាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ អំពីការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់(១៦:២១-២៣)។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានបង្រៀនលោកពេត្រុស ឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គកាន់តែច្បាស់ តាមរយៈបញ្ហា ឬកំហុសនីមួយៗដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត(ខ.១៦)។ លោកពេត្រុសក៏បានស្តាប់ និងរៀនសូត្រនូវអ្វីដែលគាត់ចាំបាច់ត្រូវស្គាល់ ដើម្បីរួមចំណែកនៅក្នុងការបង្កើតពួកជំនុំដំបូង(ខ.១៨)។
បើអ្នកមានការបាក់ទឹកចិត្ត ដោយសារកំហុសណាមួយនៅថ្ងៃនេះ សូមចាំថា ព្រះយេស៊ូវអាចប្រើបញ្ហាទាំងនោះ ដើម្បីបង្រៀនអ្នក និងដឹកនាំអ្នកឲ្យដើរទៅមុខទៀត ក្នុងកិច្ចការ ដែលអ្នកធ្វើថ្វាយព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គនៅតែបន្តធ្វើការជាមួយលោកពេត្រុស ទោះគាត់មានចំណុចខ្វះខាតយ៉ាងណាក្តី ហើយទ្រង់ក៏អាចប្រើយើង…
ការផ្សះផ្សាឲ្យក្លាយជាតែមួយ
នៅក្នុងខ្សែវីដេអូឯកសារ ដែលមានចំណងជើងថា ការមើល និងការឃើញ : ជីវប្រវត្តិរបស់លោកវែនឌែល ប៊ែររី(Wendell Berry) លោកប៊ែររី ដែលជាអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងអំពីការលែងលះគ្នា ដែលបាននាំឲ្យមានបញ្ហាក្នុងពិភពលោក។ គាត់ថា មនុស្សបានលែងលះគ្នា លែងលះពីប្រវត្តិសាស្រ្ត និងពីទឹកដី។ អ្វីៗដែលគួរតែនៅជុំគ្នាទាំងមូល បានបែកបាក់ចេញពីគ្នា។ ពេលដែលគេសួរគាត់ថា តើគេត្រូវមានដំណោះស្រាយយ៉ាងណា សម្រាប់ការពិតដ៏សោកសៅនេះ លោកប៊ែររីក៏បានមានប្រសាសន៍ថា “យើងមិនអាចដាក់អ្វីៗទាំងអស់ឲ្យចូលគ្នាវិញបានទេ។ តែយើងគ្រាន់តែយករបស់ពីរយ៉ាង មកដាក់បញ្ចូលគ្នាវិញ”។ មានន័យថា យើងយករបស់ពីរដែលបានបែកចេញពីគ្នា មកដាក់បញ្ចូលគ្នាឲ្យក្លាយជាមួយវិញ។
ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “មានពរហើយ អស់អ្នកដែលផ្សះផ្សាគេ”(ម៉ាថាយ ៥:៩)។ ការផ្សះផ្សានាំមកនូវភាពសុខដុម។ ហើយពាក្យភាពសុខដុម ក្នុងន័យនេះ គឺសំដៅទៅលើពិភពលោកដែលមានភាពត្រឹមត្រូវឡើងវិញ។ មានទេវវិទូម្នាក់បានពិពណ៌នាថា ភាពសុខដុមគឺជាការរីកចម្រើន ភាពពេញលេញ និងអរសប្បាយ ជាសកល … ដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគួរតែមាន”។ ភាពសុខដុមនាំអ្វីៗដែលបែកបាក់មកផ្គុំចូលគ្នាឲ្យក្លាយជារបស់តែមួយ ដែលពេញលេញឡើងវិញ។ ចូរយើងផ្សះផ្សាឲ្យមានការរួបរួមឡើងវិញ ដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀន។ ព្រះអង្គបានត្រាសហៅយើង ឲ្យធ្វើជាអ្នកផ្សះផ្សា ធ្វើជា “អំបិលនៃផែនដី” និងជា “ពន្លឺនៃលោកិយ”(ខ.១៣-១៤)។
យើងអាចធ្វើជាអ្នកផ្សះផ្សា ក្នុងពិភពលោក តាមមធ្យោបាយជាច្រើន ប៉ុន្តែ ក្នុងមធ្យោបាយនីមួយៗ យើងកែប្រែភាពបាក់បែក ជាជាងចុះចូលនឹងវា។ ដោយអំណោយរបស់ព្រះអម្ចាស់…
ជីវិតមនុស្សខ្លីណាស់
ការស្លាប់ភ្លាមៗរបស់បុបបី(Bobby) បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីភាពពិតនៃសេចក្តីស្លាប់ និងភាពផុយស្រួយនៃជីវិត។ គាត់ជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំតាំងពីក្មេង។ គាត់មានអាយុតែ២៤ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ពេលដែលគ្រោះថ្នាក់ដ៏សោកសៅបានកើតឡើង នៅលើផ្លូវដែលរអិលដោយសារទឹកកក ដែលបានឆក់យកជីវិតគាត់។ គាត់បានចម្រើនវ័យធំឡើង ក្នុងគ្រួសារដែលពិបាកខុសគេ តែថ្មីៗនេះ គាត់ហាក់ដូចជាកំពុងតែបោះជំហានទៅមុខ។ គាត់ទើបតែទទួលជឿព្រះយេស៊ូវទេ តើហេតុអ្វីបានជាគាត់ឆាប់ស្លាប់យ៉ាងនេះ?
ជួនកាល ជីវិតមនុស្សហាក់ដូចជាខ្លីពេក ហើយមានពេញដោយទុក្ខព្រួយ។ ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក៣៩ ស្តេចដាវីឌដែលជាអ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើង បានពោលទំនួញអំពីទុក្ខវេទនារបស់ទ្រង់ ហើយបានអធិស្ឋានថា “ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមឲ្យទូលបង្គំដឹងពីចុងបំផុតនៃទូលបង្គំ ហើយពីចំនួនថ្ងៃអាយុនៃទូលបង្គំផង ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំបានដឹងជាមានជីវិតស្រួយ អម្បាលម៉ានទៅ។ មើលទ្រង់បានធ្វើឲ្យថ្ងៃអាយុនៃទូលបង្គំបានខ្លី ប្រវែង១ចំអាមដៃ”(ខ.៤-៥)។ ជីវិតមនុស្សខ្លីទេ។ ទោះយើងរស់នៅបានមួយសតវត្សរ៍ក៏ដោយ ក៏ជីវិតនៅផែនដី គឺខ្លីដូចទឹកមួយដំណក់ នៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃពេលវេលា។
ប៉ុន្តែ យើងអាចពោលដូចស្តេចដាវីឌថា “ទូលបង្គំសង្ឃឹមដល់ទ្រង់តែ១ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.៧)។ យើងអាចទុកចិត្តថា ជីវិតយើងពិតជាមានន័យ។ ទោះរូបកាយយើងនឹងពុកផុយទៅមែន ក្នុងនាមជាអ្នកជឿព្រះ យើងមានទំនុកចិត្តថា ព្រះអង្គបានកែប្រែចិត្ត និងវិញ្ញាណដែលនៅខាងក្នុង ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយថ្ងៃណាមួយ យើងនឹងបានអរសប្បាយនឹងជីវិតអស់កល្បជាមួយព្រះអង្គ(២កូរិនថូស ៤:១៦-៥:១)។ យើងដឹងថា នេះជាការពិតមែន ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បាន “ប្រទានព្រះវិញ្ញាណ មកបញ្ចាំចិត្តយើង” ដើម្បីធានាអំពីការអ្វីដែលនឹងមកដល់ (៥:៥)។—ALYSON KIEDA