តើយើងអាចសម្រាកទេ?
ពេលដែលដានែល(Darnell) ដើរចូលទៅក្នុងការិយាល័យ របស់គ្រូពេទ្យព្យាបាលដោយចលនា គាត់ដឹងថា គាត់នឹងជួបការឈឺចាប់ជាច្រើន។ គ្រូពេទ្យបានទាញ និងបត់ដៃគាត់ ចំកន្លែងដែលគាត់មិនដែលបានបត់អស់ជាច្រើនខែ បន្ទាប់ពីគាត់មានរបួស។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យបត់ដៃគាត់ទៅខាងហ្នឹង ដែលធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍មិនស្រួល បានប៉ុន្មានវិនាទី គ្រូពេទ្យក៏បានប្រាប់គាត់ថា “មិនអីទេ អ្នកអាចសម្រាកបន្តិច”។ ក្រោយមក គាត់ក៏បាននិយាយថា នៅក្នុងការព្យាបាលដោយចលនាមួយលើកៗ គាត់បានឮគ្រូពេទ្យប្រាប់គាត់ប្រហែល៥០ដងថា “មិនអីទេ អ្នកអាចសម្រាក”។
ពេលដានែលគិតអំពីពាក្យនេះ គាត់ក៏បានគិតដល់ការសម្រាកខាងវិញ្ញាណ ដែលជាការសម្រាកនៃជីវិតគាត់។ គាត់អាចសម្រាក នៅក្នុងសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងព្រួយបារម្ភ។
កាលព្រះយេស៊ូវជិតដល់ពេលដែលត្រូវសុគត ទ្រង់ជ្រាបថា ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ចាំបាច់ត្រូវរៀនសូត្រ អំពីការសម្រាកខាងវិញ្ញាណ។ ពួកគេនឹងជួបភាពវឹកវរ និងការបៀតបៀនជាច្រើន។ ទ្រង់ក៏បានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ដោយមានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងចាត់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ឲ្យគង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយក្រើនរំឭកពួកគេ អំពីសេចក្តីអ្វីដែលទ្រង់បានបង្រៀន(យ៉ូហាន ១៤:២៦)។ ហេតុនេះហើយ ទ្រង់អាចមានបន្ទូលថា “ខ្ញុំទុកសេចក្តីសុខនៅនឹងអ្នករាល់គ្នា គឺខ្ញុំឲ្យសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ខ្ញុំដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយដែលខ្ញុំឲ្យ នោះមិនមែនដូចជាលោកីយ៍ឲ្យទេ កុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាថប់បារម្ភ ឬភ័យឡើយ”(ខ.២៧)។
ក្នុងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ មានរឿងជាច្រើន ដែលអាចធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍តានតឹង។ ប៉ុន្តែ យើងអាចលូតលាស់ នៅក្នុងជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដោយរំឭកខ្លួនឯងថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គង់នៅក្នុងយើងរាល់គ្នា ហើយទ្រង់ប្រទានសន្តិភាពរបស់ទ្រង់ ដល់យើងរាល់គ្នា។…
ការចាំយាមពេលយប់
កាលខ្ញុំរៀននៅមហាវិទ្យាល័យ ខ្ញុំបានចំណាយពេលធ្វើការ ក្នុងពេលវិស្សមកាលរដូវក្តៅ ក្នុងផ្ទះសំណាក់មួយ នៅតំបន់ជួរភ្នំដ៏ស្រស់ស្អាត ក្នុងរដ្ឋខូឡូរ៉ាដូ។ គេបានឲ្យបុគ្គលិកដាក់វេណគ្នា “យាមពេលយប់” ដើម្បីរកមើលភ្លើងឆេះព្រៃ ដើម្បីការពារភ្ញៀវដែលកំពុងគេងនៅទីនោះ។ ពីដំបូង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា កិច្ចការនេះហាក់ដូចជាហត់នឿយ ហើយក៏គួរឲ្យធុញទ្រាន់ តែក្រោយមក វាក៏បានក្លាយជាឱកាស ដ៏ពិសេស សម្រាប់ឲ្យខ្ញុំនៅស្ងៀម ជញ្ជឹងគិត និងរកឃើញការកម្សាន្តចិត្ត នៅក្នុងភាពធំឧត្តម្ភនៃព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
ស្តេចដាវីឌបានស្វែងរក និងស្រេកឃ្លានរកព្រះវត្តមានព្រះជាម្ចាស់ អស់ពីចិត្ត(ទំនុកដំកើង ៦៣:១) សូម្បីតែនៅក្នុងដំណេក និងនៅពេលយាម ពេលយប់ក៏ដោយ(ខ.៦)។ បទគម្ពីរទំនុកដំកើងនេះ បានបញ្ជាក់ច្បាស់ថា កាលនោះ ស្តេចដាវីឌកំពុងតែមានបញ្ហា។ ពាក្យពេចន៍ដែលទ្រង់បានពិពណ៌នា ប្រហែលជាបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីទុក្ខព្រួយជាទម្ងន់របស់ទ្រង់ ដោយសារការបះបោររបស់អាប់សាឡំ ដែលជាបុត្រាទ្រង់។ តែនៅពេលយប់ឡើង ទ្រង់បានរកឃើញជំនួយ និងការស្អាងឡើងវិញ “នៅក្រោមម្លប់ស្លាបព្រះជាម្ចាស់”(ខ.៧) ក្នុងអំណាចចេស្តា និងព្រះវត្តមានព្រះអង្គ។
អ្នកប្រហែលជាកំពុងតែជួបវិបត្តិ ឬទុក្ខលំបាកក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ពេលយប់ឡើង អ្នកមិនមានការកម្សាន្តចិត្តសោះ។ អ្នកប្រហែលជាមានបន្ទុកដ៏ធ្ងន់សង្កត់មកលើចិត្ត និងវិញ្ញាណរបស់អ្នក។ ពុំនោះទេ បន្ទុកគ្រួសារ ការងារ ឬបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ បានរំខានពេលសម្រាករបស់អ្នក។ បើសិនជាដូច្នោះមែន សូមចាត់ទុកពេលដែលគេងមិនលក់នោះ ជាឱកាសស្រែករកព្រះជាម្ចាស់ និងតោងទ្រង់ឲ្យជាប់ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យព្រះហស្តនៃក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ទ្រយើង(ខ.៨)។ Evan Morgan,…
ត្រូវបានបង្កើតឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់
មានស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់មានការភ័យខ្លាច ពេលដែលស្បែកសម្បុរស្រអែមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង បានចាប់ផ្តើមបាត់បង់សម្រស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា នាងហាក់ដូចជាកំពុងតែរលាយខ្លួន ឬបាត់បង់“ខ្លួនឯង”។ នាងក៏បានលាបគ្រឿងសម្អាងយ៉ាងក្រាស់ពីលើស្បែកនាង ដើម្បីបិទបាំង “ស្នាម” ឃ្លង់ល្ពៅ ដែលបានធ្វើឲ្យស្បែករបស់នាងមានពណ៌សភ្លឺពពាលៗ។
បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃមួយ នាងក៏បានសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជានាងចាំបាច់ត្រូវលាក់បាំងវាធ្វើអ្វី? នាងក៏បានទទួលយកខ្លួនរបស់នាង ដោយពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយឈប់លាបគ្រឿងសម្អាង ដើម្បីបិទបាំងស្នាមទាំងនោះទៀត។ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏មានការចាប់អារម្មណ៍ ចំពោះទំនុកចិត្ត ដែលនាងមានចំពោះព្រះ។ ទីបំផុត នាងក៏បានក្លាយជា តារាម៉ូដែលទីមួយ ដែលមានជម្ងឺឃ្លង់ល្ពៅ ដែលបានធ្វើជាតំណាងឲ្យប្រេនរបស់ក្រុមហ៊ុនគ្រឿងសម្អាងអន្តរជាតិមួយ។
ក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយ មានពិធីករក្នុងកម្មវិធីពត៌មាន បានសម្ភាសនាង នាងក៏ប្រាប់គេថា នាងពិតជាមានពរណាស់ ដែលសេចក្តីជំនឿ ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិរបស់នាង បាននាំឲ្យនាងរកឃើញការកម្សាន្តចិត្តមកពីព្រះ។
រឿងរបស់នាងបានរំឭកយើងថា យើងម្នាក់ៗត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមក ឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ទ្រង់ក៏បង្កើតមនុស្សឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់ គឺបានបង្កើតគេឲ្យចំនឹងរូបអង្គទ្រង់នោះឯង ក៏បង្កើតគេឡើងជាប្រុសជាស្រី”(លោកុប្បត្តិ ១:២៧)។ ទោះរូបសម្រស់ខាងក្រៅរបស់យើងមានលក្ខណៈដូចម្តេចក៏ដោយ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានរូបអង្គទ្រង់ នៅលើខ្លួនយើង។ ក្នុងនាមយើងជាមនុស្សដែលទ្រង់បានបង្កើត យើងត្រូវបង្ហាញឲ្យគេឃើញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់កំពុងតែកែប្រែជីវិតយើង ឲ្យធ្វើជាតំណាងរបស់ទ្រង់ ក្នុងលោកិយនេះ។
តើអ្នកមានបញ្ហារូបសម្រស់របស់អ្នកឬទេ? នៅថ្ងៃនេះ សូមឆ្លុះកញ្ចក់ ហើយញញឹមថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ចុះ។ ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្នកមក ឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់។—PATRICIA…
អតីតកាល ដែលដេញតាមយើង
នៅក្នុងខ្សែភាពយន្ត រឿងឧទ្យានយួរ៉ាស៊ីក ដែលគេបានចាក់បញ្ចាំងក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៣ លោកបណ្ឌិត អៀន ម៉ាលខុម(Ian Malcolm) បានស្រែកប្រាប់តួរអង្គពីរនាក់ទៀត ឲ្យបើកឡានគេចឲ្យលឿន ខណៈពេលដែលសត្វដាយណូស័រដ៏កាចសាហាវមួយក្បាលកំពុងតែដេញតាមពួកគេទាំងកម្រោល។ ពេលដែលអ្នកបើកបរមើលកញ្ចក់ឆ្លុះក្រោយរបស់រថយន្ត គាត់ក៏បានឃើញសត្វល្មូនដ៏សាហាវនោះ កំពុងតែហារមាត់ជង្រ្គោងដាក់គាត់។
ឈុតឆាកមួយនេះ បានធ្វើឲ្យទស្សនិកជនមានអារម្មណ៍តានតឹងក្នុងចិត្ត និងរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
ប៉ុន្តែ ជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍ថា អតីតកាលរបស់យើង ប្រៀបដូចជា “សត្វសាហាវ” ដែលកំពុងតែដេញតាមប្រហារយើងពីក្រោយ មិនចេះឈប់។ ពេលយើងឆ្លុះមើលជីវិតខ្លួនឯង យើងក៏បានឃើញកំហុសដែលយើងមានពីអតីតកាល កំពុងតែលេចឡើង ដោយការគំរាមកំហែងថា នឹងវាយប្រហារមកលើយើង ដោយការបន្ទោសខ្លួនឯង ឬក្តីអាម៉ាស់។
សាវ័កប៉ុលបានដឹងថា អតីតកាលរបស់យើង ពិតជាមានអំណាចវាយបំបាក់យើង ធ្វើឲ្យយើងរកធ្វើអ្វីមិនកើត។ មុនពេលគាត់ទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ គាត់បានព្យាយាមរស់នៅ ឲ្យបានល្អឥតខ្ចោះ អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ហើយថែមទាំងបានបៀតបៀនគ្រីស្ទបរិស័ទផងដែរ(ភីលីព ៣:១-៩)។ គាត់នឹងមិនអាចធ្វើអ្វីកើតឡើយ បើសិនជាគាត់នៅតែផ្តោតទៅលើកំហុសទាំងនោះ។
ប៉ុន្តែ គាត់បានរកឃើញអត្ថន័យ ការអត់ឱនទោស និងអំណាច នៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះគ្រីស្ទ បានជាគាត់សម្រេចចិត្តលះបង់ចោលជីវិតចាស់របស់គាត់(ខ.៨-៩)។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់ក៏អាចសម្លឹងមើលឆ្ពោះទៅមុខ ដោយជំនឿ ជាជាងងាកមកក្រោយ ដោយការភ័យខ្លាច ឬមានការស្តាយក្រោយ។ គឺដូចដែលគាត់មានប្រសាសន៍ថា “ខ្ញុំភ្លេចសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលកន្លងទៅហើយ ក៏ខំមមុលឈោងទៅឯសេចក្តីខាងមុខទៀត ទាំងរត់ដំរង់ទៅឯទី…
សម្រាប់អ្នកដែលខ្វះខាត
នៅជាយក្រុងប៉ារីស មនុស្សម្នាបានមកជួយជនអនាថា ក្នុងតំបន់ដែលពួកគេរស់នៅ គឺមិនខុសពីជាយក្រុងដទៃទៀត នៅទូទាំងពិភពលោកឡើយ។ គេបានច្រកខោអាវក្នុងថង់ ហើយចងព្យួរនៅតាមរបង សម្រាប់ឲ្យអ្នកដែលរស់នៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់យកប្រើប្រាស់ តាមតម្រូវការ។ នៅលើថង់នោះ គេបានសរសេរអក្សរពីលើថា “នេះមិនមែនជាខោអាវដែលបានបាត់ទេ តែជាខោអាវសម្រាប់អ្នកដែលរងា”។ ការប្រឹងប្រែងនេះមិនគ្រាន់តែបានធ្វើឲ្យជនអនាថាមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងបានបង្រៀនប្រជាជននៅក្នុងសហគមន៍នោះ អំពីសារៈសំខាន់នៃការជួយអ្នកទាល់ក្រ ក្នុងចំណោមពួកគេ។
ព្រះគម្ពីរបាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ អំពីសារៈសំខាន់នៃការទំនុកបម្រុងអ្នកក្រ ដោយបង្រៀនយើងឲ្យ “លាដៃ” ដល់ពួកគេ(ចោទិយកថា ១៥:១១)។ យើងប្រហែលជាជួបការល្បួង ដែលនាំឲ្យយើងមិនចង់យកភ្នែកមើលទុក្ខលំបាករបស់អ្នកក្រ ដោយក្តាប់ធនធានរបស់យើងយ៉ាងណែន ជាជាងចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ។ តែព្រះជាម្ចាស់បានជំរុញយើង ឲ្យទទួលស្គាល់ថា នៅទីណាក៏មានអ្នកខ្វះខាតដែរ បានជាយើងចាំបាច់ត្រូវឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ ដោយចិត្តសប្បុរស គឺមិនមែនដោយចិត្តទើសទាល់នោះទេ(ខ.១០)។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា ពេលដែលយើងជួយទំនុកបម្រុងអ្នកក្រ យើងនឹងទទួលបាននូវទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ស្ថិតស្ថេរ នៅនគរស្ថានសួគ៌(លូកា ១២:៣៣)។
អ្នកដទៃប្រហែលជាមិនទទួលស្គាល់សេចក្តីសប្បុរសរបស់យើងទេ តែព្រះជាម្ចាស់ទទួលស្គាល់។ ពេលដែលយើងទំនុកបម្រុងអ្នកដទៃ ដោយចិត្តជ្រះថ្លា យើងមិនគ្រាន់តែបំពេញតម្រូវការអ្នកដែលនៅជុំវិញយើងប៉ុណ្ណោះទេ តែយើងក៏បានពិសោធនឹងក្តីអំណរ ដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យនឹងប្រទានមកយើង នៅក្នុងការទំនុកបម្រុងអ្នកដទៃ។ ឱព្រះអម្ចាស់ សូមជួយយើងខ្ញុំ ឲ្យបើកភ្នែក និងលាដៃ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការដល់អ្នកដទៃ តាមបំណងព្រះទ័យព្រះអង្គ! —KIRSTEN HOLMBERG
ក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្មានការភ័យខ្លាច
កាលពីមុន ខ្ញុំបានយកការភ័យខ្លាចធ្វើជាខែល ដើម្បីការពារចិត្តរបស់ខ្ញុំ កុំឲ្យឈឺចាប់។ ដោយសារការភ័យខ្លាច ខ្ញុំបានជៀសវាងការអ្វី ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ធ្វើ និងជៀសវាងការដេញតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំ និងការស្តាប់បង្គាប់ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ការភ័យខ្លាចការបាត់បង់ ការឈឺចិត្ត និងការបដិសេធន៍ បានរារាំងខ្ញុំ មិនឲ្យបង្កើតទំនាក់ទំនងនៃក្តីស្រឡាញ់ ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកដទៃ។ ការភ័យខ្លាចបានធ្វើឲ្យខ្ញុំ ក្លាយជាភរិយាដែលមានអារម្មណ៍ថា ខ្វះសុវត្ថិភាព ថប់បារម្ភ និងមានការប្រច័ណ្ឌ និងក្លាយជាម្តាយដែលការពារកូនខ្លាំងពេក និងព្រួយបារម្ភអំពីកូនពេក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលដែលខ្ញុំដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លាំងប៉ុណ្ណា ទ្រង់ក៏បានផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលខ្ញុំទំនាក់ទំនងជាមួយទ្រង់ និងអ្នកដទៃ។ ដោយសារខ្ញុំដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងថែរក្សាខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថា មានសុវត្ថិភាព ហើយមានចិត្តចង់ចាត់ទុកតម្រូវការអ្នកដទៃ ជាសំខាន់ជាងតម្រូវការខ្លួនឯង។
ព្រះជាសេចក្តីស្រឡាញ់(១យ៉ូហាន ៤:៧-៨)។ ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាង គឺជាការបង្ហាញចេញនូវជម្រៅនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ សម្រាប់យើងរាល់គ្នា(ខ.៩-១០)។ ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើង ហើយរស់ក្នុងយើង យើងអាចស្រឡាញ់អ្នកដទៃ ដោយដឹងថាទ្រង់ជានរណា ហើយទ្រង់បានធ្វើអ្វីខ្លះ(ខ.១១-១២)។
ពេលយើងបានទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ ទ្រង់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ដល់យើងរាល់គ្នា(ខ.១៣-១៥)។ ពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជួយយើង ឲ្យស្គាល់ និងពឹងផ្អែកលើសេចក្តីស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ក៏ធ្វើឲ្យយើងផ្លាស់ប្រែ ឲ្យមានលក្ខណៈកាន់តែល្អដូចព្រះយេស៊ូវ(ខ.១៦-១៧)។ ការលូតលាស់ នៅក្នុងការទុកចិត្ត និងជំនឿ អាចលុបបំបាត់ការភ័យខ្លាចបន្តិចម្តងៗ ពេលដែលយើងដឹងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើង…
គ្រែដែលនៅទទេ
មានពេលមួយ ខ្ញុំមានចិត្តអន្ទះសារចង់វិលត្រឡប់ទៅមន្ទីរចាស់ជរា សេនត៍ ចេមស៍ នៅតំបន់ឆ្នេរម៉ុនតេហ្គូ ប្រទេសចាម៉ៃកា ដើម្បីភ្ញាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយលោករែនឌល(Rendell) ឡើងវិញ ដែលប្រហែលពីរឆ្នាំមុន គាត់បានយល់អំពីសេចក្តីស្រឡាញ៉ ដែលព្រះយេស៊ូវមានចំពោះគាត់។ អេវី(Evie) ជាក្មេងជំទង់ នៅក្នុងក្រុមចម្រៀងវិទ្យាល័យ ដែលខ្ញុំបានធ្វើដំណើរជាមួយ រៀងរាល់រដូវផ្ការីកមកដល់។ អេវីបានអានព្រះគម្ពីរជាមួយលោករែនឌល ហើយក៏បានបកស្រាយពន្យល់ អំពីដំណឹងល្អ ឲ្យគាត់ស្តាប់ ហើយគាត់ក៏បានទទួលជឿព្រះ ជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់គាត់។
ពេលដែលខ្ញុំបានចូលទៅក្នុងផ្ទះ នៅផ្នែកដែលគេបានបែកចែកសម្រាប់ប្រុសៗ ខ្ញុំក៏បានរកមើលលោករែនឌល នៅគ្រែគេងរបស់គាត់ តែមិនឃើញគាត់សោះ។ ខ្ញុំក៏បានទៅកន្លែងប្រចាំការរបស់ក្រុមពេទ្យ ហើយគេក៏បានប្រាប់ខ្ញុំ នូវរឿងដែលខ្ញុំមិនចង់ឮ។ គាត់បានលាចាកលោក មុនពេលខ្ញុំមកដល់ប្រាំថ្ងៃ។
ខ្ញុំក៏បានផ្ញើសារទៅអេវី ទាំងទឹកភ្នែក ដើម្បីប្រាប់ដំណឹងដ៏សោកសៅនេះ។ នាងក៏បានឆ្លើយតប តាមរបៀបដ៏សាមញ្ញថា “ពេលនេះ លោករែនឌលកំពុងតែសប្បាយរីករាយ ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ អរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលយើងបាននាំគាត់ឲ្យទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ កាលគាត់នៅរស់”។
ពាក្យសម្តីរបស់នាង បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីសារៈសំខាន់នៃការត្រៀមខ្លួន ដើម្បីចែកចាយ ដោយក្តីស្រឡាញ់ ឲ្យអ្នកដទៃបានស្គាល់ក្តីសង្ឃឹម ដែលយើងមានក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ជាការពិតណាស់ យើងមិនតែងតែមានភាពងាយស្រួល នៅក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អ អំពីព្រះមួយអង្គ ដែលតែងតែគង់នៅក្បែរយើងជានិច្ចនោះទេ(ម៉ាថាយ ២៨:២០) តែពេលដែលយើងគិតអំពីការផ្លាស់ប្តូរ ដែលយើង និងមនុស្សដូចលោករែនឌល អាចទទួលបាន…
មិនដែលនៅឯកោ
ខណៈពេលដែលមិត្តភក្តិខ្ញុំម្នាក់ ដែលជាអ្នកនិពន្ធ កំពុងតែនិពន្ធសៀវភៅមុគ្គុទេសករព្រះគម្ពីរ សម្រាប់គ្រូគង្វាលទាំងឡាយ នៅប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី គាត់ក៏មានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ចំពោះវប្បធម៌នៃការរួបរួមគ្នា របស់ប្រជាជាតិមួយនេះ។ គេបានហៅវប្បធម៌នៃការរួបរួមនេះ ជាភាសាឥណ្ឌូនេស៊ីថា ហ្គូតុង រ៉ូយ៉ុង(gotong royong) ដែលមានន័យថា “ការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក”។ វប្បធម៌នេះត្រូវបានគេយកមកអនុវត្តន៍នៅក្នុងភូមិ ដោយអ្នកជិតខាងជួយសង់ផ្ទះឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ឬសង់ស្ពាន ឬក៏ធ្វើផ្លូវរួមគ្នាជាដើម។ គាត់ថា នៅទីក្រុង គេក៏ប្រើវប្បធម៌នេះផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ពេលនរណាម្នាក់ត្រូវទៅជួបគ្រូពេទ្យតាមការណាត់ជួប គាត់តែងតែមាននរណាម្នាក់ ទៅជួបពេទ្យជាមួយគាត់។ នេះជាប្រពៃណីដ៏ល្អ។ ដូចនេះ ពួកគេមិនចាំបាច់ត្រូវធ្វើអ្វី ឬទៅណាម្នាក់ឯងឡើយ។
នៅទូទាំងពិភពលោក អ្នកជឿព្រះយេស៊ូវបានអរសប្បាយ ដោយនឹកចាំថា យើងក៏មិនដែលនៅម្នាក់ឯងដែរ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលជាអង្គទីបីនៃព្រះត្រៃឯក តែងតែគង់នៅជាមួយយើងជានិច្ច។ ជាងនេះទៅទៀត ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ បានប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដល់គ្រីស្ទបរិស័ទម្នាក់ៗ ដើម្បី “ធ្វើជាអង្គជំនួយ និងគង់នៅជាមួយយើងអស់កល្បជានិច្ច”(យ៉ូហាន ១៤:១៦)។
ព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថា ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ នឹងយាងចុះមក បន្ទាប់ពីទ្រង់យាងឡើងនគរស្ថានសួគ៌វិញ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា “ខ្ញុំមិនចោលអ្នករាល់គ្នាឲ្យនៅកំព្រាទេ”(ខ.១៨)។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត នឹងយាងចូលគង់ក្នុងអ្នកដែលបានទទួលជឿព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់ និងព្រះអង្គសង្រ្គោះ(ខ.១៧)។
ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺជាអ្នកជំនួយ អ្នកកម្សាន្តចិត្ត អ្នកលើកទឹកចិត្ត…
សេចក្តីសប្បុរសសម្រាប់អ្នកដែលនៅរស់
ខ្ញុំបានចម្រើនវ័យធំឡើង ក្នុងពួកជំនុំមួយ ដែលមានប្រពៃណីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើន។ ឧទាហរណ៍ ពេលដែលសមាជិកក្រុមគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិជាទីស្រឡាញ់ណាម្នាក់ស្លាប់ ជាញឹកញាប់ ព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ បានដាក់កៅអីវែង ឬផ្ទាំងគំនូរណាមួយ នៅតាមផ្លូវដើរក្នុងព្រះវិហារ ដោយមានផ្លាកស្ពាន់មួយ ដែលមានសរសេរអក្សរពីលើ ដើម្បីនឹកចាំ អំពីអ្នកដែលបានទទួលមរណៈភាពនោះ។ គេបានសរសេរឈ្មោះគាត់ នៅលើផ្លាកនោះ ដើម្បីរំឭក អំពីជីវិតរបស់គាត់ដែលបានកន្លងផុតទៅហើយ។ ខ្ញុំតែងតែឲ្យតម្លៃ ចំពោះការរំឭកយ៉ាងដូចនេះ។ ហើយខ្ញុំក៏នៅតែឲ្យតម្លៃរហូតដល់ពេលសព្វថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹមនឹងនោះ ប្រពៃណីនេះតែងតែបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឈប់បង្អង់ ហើយពិចារណា ព្រោះផ្លាកទាំងនោះ គឺជាវត្ថុដែលគ្មានចលនា គ្មានជីវិត។ តើយើងអាចប្រើគ្រឿងរំឭកនេះ ជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកដែលនៅរស់ ដោយរបៀបណាខ្លះ?
បន្ទាប់ពីយ៉ូណាថាន ដែលជាមិត្តសំឡាញ់របស់ដាវីឌបានបាត់បង់ជីវិត ដាវីឌចង់នឹកចាំអំពីទ្រង់ ហើយក៏បានរក្សាពាក្យសន្យា ដែលខ្លួនមានចំពោះទ្រង់(១សំាយ៉ូអែល ២០:១២-១៧)។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនបានស្វែងរកវត្ថុដែលគ្មានជីវិត ដើម្បីធ្វើការរំឭកដល់យ៉ូណាថានឡើយ។ ទ្រង់រកឃើញមភីបូសែត ដែលជាបុត្រារបស់យ៉ូណាថាន(២សាំយ៉ូអែល ៩:៣)។ ទ្រង់បានបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីសប្បុរស(ខ.១) ដល់មភីបូសែត(ខ.៦-៧) ដោយប្រគល់ដីដល់គាត់(គឺដីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ស្តេចសូល ដែលជាឰយុកោ) ហើយក៏បានផ្គត់ផ្គង់អាហារ និងទឹកជាប្រចាំ(គឺបរិភោគនៅតុរបស់ស្តេច)។
ខណៈពេលដែលយើងបន្តនឹកចាំ អំពីអ្នកដែលបានលាចាកលោក ដោយប្រើវត្ថុអ្វីមួយ ជាការរំឭកដល់ពួកគេ ចូរយើងកុំភ្លេចបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីសប្បុរស ដល់អ្នកដែលនៅរស់ តាមគំរូរបស់ស្តេចដាវីឌផងដែរ។—JOHN BLASÉ
ការត្រាស់ហៅឲ្យមានចិត្តក្លាហានឡើង
ក្នុងចំណោមរូបចម្លាក់មនុស្សប្រុស(ដែលមានលោកនេសិន មែនដេឡា លោកវិនស្តុន ឈើឈីល លោកមហាត្មៈ គន្ធី និងអ្នកដទៃទៀត) ក្នុងទីធ្លារដ្ឋសភានៅទីក្រុងឡុងដ៏ មានរូបចម្លាក់របស់ស្រ្តីម្នាក់ ដែលឈរនៅតែម្នាក់ឯង។ រូបចម្លាក់ដែលឈរម្នាក់ឯងនោះ គឺជារូបចម្លាក់អ្នកស្រី មីលីសិន ហ្វាសេត(Millicent Fawcett) ដែលបានតស៊ូនៅក្នុងការទាមទាឲ្យស្រ្តីមានសិទ្ធិបោះឆ្នោត។ រូបចម្លាក់របស់គាត់ត្រូវបានគេធ្វើពីលង្ហិន ដោយកាន់ទង់ជ័យមួយ ដែលមានសរសេរអក្សរពីលើ ទៅដល់អ្នកទាមទាសិទ្ធិជាមួយគាត់ថា “សេចក្តីក្លាហានមួយ អំពាវនាវឲ្យមានសេចក្តីក្លាហាននៅគ្រប់ទិសទី”។ ត្រង់ចំណុចនេះ អ្នកស្រីហ្វាសេតចង់មានន័យថា សេចក្តីក្លាហានរបស់មនុស្សម្នាក់ជំរុញឲ្យអ្នកដទៃទៀតមានចិត្តក្លាហានផងដែរ។
ខណៈពេលដែលស្តេចដាវីឌបានត្រៀមខ្លួនផ្ទេររាជឲ្យបុត្រាទ្រង់ ព្រះនាមសាឡូម៉ូន ទ្រង់ក៏បានធ្វើការពន្យល់អំពីការទទួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ ដែលនឹងធ្លាក់មកលើស្មាបុត្រាអង្គនេះ។ ជាការពិតណាស់ ស្តេចសាឡូម៉ូនក៏បានទទួលបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ នៅក្នុងការដឹកនាំប្រទេស ដែលរាប់បញ្ចូលទំាងការដឹកនាំរាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល ឲ្យដើរតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការពារទឹកដីដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពួកគេ ហើយមើលការខុសត្រូវការសាងសង់ព្រះវិហារ ដែលជាកិច្ចការដ៏ធំ(១របាក្សត្រ ២៨:៨-១០)។
ស្តេចដាវីឌបានជ្រាបថា សាឡូម៉ូនមានចិត្តដែលញ័រភ័យ បានជាទ្រង់លើកទឹកចិត្តសាឡូម៉ូនថា “ចូរមានកំឡាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង ហើយធ្វើសំរេចចុះ កុំឲ្យខ្លាច ឬរសាយចិត្តឡើយ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះ គឺជាព្រះនៃអញ ទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងឯង”(ខ.២០)។ សេចក្តីក្លាហានដ៏ពិតរបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន មិនបានកើតចេញពីជំនាញ ឬទំនុកចិត្តរបស់ទ្រង់ឡើយ តែបានកើតចេញពីការពឹងផ្អែកលើព្រះវត្តមាន និងកម្លាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសេចក្តីក្លាហានដែលស្តេចសាឡូម៉ូនត្រូវការ។
ពេលដែលយើងជួបទុក្ខលំបាក ជាញឹកញាប់ យើងព្យាយាមតាំងចិត្តឲ្យក្លាហាន ឬកំឡាចិត្តខ្លួនឯងឲ្យក្លាហាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ…