កិច្ចការដ៏សំខាន់ដែលយើងអាចធ្វើបាន
ថ្ងៃនោះបានចាប់ផ្តើមដូចថ្ងៃមុនៗ ប៉ុន្តែ វាបានបញ្ចប់ទៅវិញ ដោយសុបិន្តអាក្រក់។ អេសធើរ(Esther មិនមែនឈ្មោះពិត) និងស្រ្តីរាប់រយនាក់ទៀត ត្រូវបានដោយពួកសកម្មប្រយុទ្ធសាសនាចាប់ជំរិត នៅសាលារៀន ។ មួយខែក្រោយមក ពួកគេក៏ត្រូវបានគេដោះលែងវិញ លើកលែងតែអេសធើរ ដោយសារនាងបដិសេធមិនព្រមឈប់ជឿព្រះគ្រីស្ទ។ ខណៈពេលដែលខ្ញុំ និងមិត្តភក្តិខ្ញុំបានអានរឿងរបស់គាត់ និងអ្នកដទៃទៀត ដែលត្រូវគេបៀតបៀនដោយសារជំនឿ ចិត្តរបស់យើងមានការប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំង។ យើងចង់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ ប៉ុន្តែ តើយើងធ្វើអ្វី ?
ពេលសាវ័កប៉ុលសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំ នៅក្រុងកូរិនថូស គាត់បានចែកចាយ អំពីបញ្ហាដែលគាត់បានជួបប្រទះ នៅខេត្តអាស៊ី។ ការបៀតបៀនមានភាពធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងខ្លាំង បានជាគាត់ និងគូកនរបស់គាត់ “មិនសង្ឃឹមថា នឹងនៅមានជីវិតរស់ឡើយ”(២កូរិនថូស ១:៨)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សាវ័កប៉ុលបានទទួលជំនួយពីការអធិស្ឋានរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទដទៃទៀត(ខ.១១)។ ទោះពួកជំនុំ នៅក្រុងកូរិនថូស ស្ថិតនៅឆ្ងាយពីសាវ័កប៉ុលក៏ដោយ ក៏ការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេសំខាន់ណាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏បានស្តាប់ឮពួកគេអធិស្ឋាន។ ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ទ្រង់បានសម្រេចព្រះទ័យប្រើប្រាស់ការអធិស្ឋានរបស់យើង ដើម្បីសម្រេចបំណងព្រះទ័យទ្រង់។ នេះជាអាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យណាស់។ ហើយយើងក៏មានឯកសិទ្ធិពិសេស នៅក្នុងការអធិស្ឋានផងដែរ។
សព្វថ្ងៃនេះ យើងអាចបន្តនឹកចាំ អំពីបងប្អូនប្រុសស្រី ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដែលកំពុងរងទុក្ខ ដោយសារជំនឿរបស់ពួកគេ។ អ្វីដែលយើងអាចធ្វើនោះ គឺយើងអាចអធិស្ឋានឲ្យអ្នកដែលត្រូវគេបន្ទាបបន្ថោក គាបសង្កត់ ធ្វើទារុណកម្ម ហើយជួនកាល ត្រូវគេសម្លាប់ ដោយសារជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទទៀតផង។ ចូរយើងអធិស្ឋាន…
លើសពីការរង់ចាំ
មានពេលមួយប៉ូលីសបានចោទប្រកាន់ស្រ្តីម្នាក់ ពីបទបើកបរ ដោយខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយបើកចេញពីផ្លូវថ្នល់ ចូលផ្លូវសម្រាប់អ្នកថ្មើរជើង ហើយបើកចូលថ្នល់វិញ។ គាត់ធ្វើដូចនេះ គឺដោយសារគាត់មិនចង់រង់ចាំ ពីក្រោយឡានក្រុងរបស់សាលារៀនមួយគ្រឿង ដែលកំពុងឈប់ពីមុខគាត់ ដើម្បីឲ្យសិស្សចុះ។
ជាការពិតណាស់ ការរង់ចាំ អាចធ្វើឲ្យយើងខ្វះភាពអត់ធ្មត់ តែមានការល្អៗជាច្រើន ដែលយើងត្រូវធ្វើ និងរៀនសូត្រ នៅក្នុងការរង់ចាំ។ ព្រះយេស៊ូវជ្រាបអំពីបញ្ហានេះ ពេលដែលទ្រង់ប្រាប់ពួកសាវ័ករបស់ទ្រង់ “មិនឲ្យទៅទីក្រុងយេរូសាឡិម” មុនពេលកំណត់(កិច្ចការ ១:៤) ព្រោះពួកគេត្រូវរង់ចាំ “ទទួលបុណ្យជ្រមុជ ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ”(ខ.៥)។
ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែជួបជុំគ្នា នៅបន្ទប់ខាងលើ ពួកគេបានរង់ចាំ ដោយចិត្តរំភើបរីករាយ ដោយពួកគេហាក់ដូចជាដឹងថា ពេលដែលទ្រង់ប្រាប់ពួកគេឲ្យរង់ចាំ ទ្រង់មិនបានប្រាប់ពួកគេឲ្យរង់ចាំ ដោយមិនធ្វើអ្វីសោះនោះឡើយ។ ហេតុនេះហើយ ពួកគេក៏បានចំណាយពេលអធិស្ឋាន(ខ.១៤) ហើយព្រះគម្ពីរក៏បានចែងផងដែរថា នៅពេលនោះ ពួកគេបានជ្រើសរើសសាវ័កថ្មីម្នាក់ ដើម្បីជំនួសយូដាស(ខ.២៦)។ ពេលដែលពួកគេកំពុងតែរួបរួមគ្នាថ្វាយបង្គំ និងអធិស្ឋាន ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក៏បានយាងចុះមកសណ្ឋិតលើពួកគេ(២:១-៤)។
ពួកសាវ័កមិនត្រឹមតែរង់ចាំប៉ុណ្ណោះឡើយ តែពួកគេក៏បានរៀបចំខ្លួនផងដែរ។ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងរង់ចាំព្រះជាម្ចាស់ គឺមិនមានន័យថា យើងត្រូវរង់ចាំ ដោយមិនធ្វើអ្វីសោះ ឬមានការប្រញាប់ប្រញាល់ដោយខ្វះការអត់ធ្មត់នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងអាចអធិស្ឋាន ថ្វាយបង្គំ និងអរសប្បាយនឹងការប្រកបគ្នា ខណៈពេលដែលយើងកំពុងរង់ចាំទ្រង់ធ្វើការរបស់ទ្រង់។ ការរង់ចាំជួយឲ្យយើងរៀបចំចិត្ត គំនិត និងរូបកាយ សម្រាប់ការអ្វីដែលនឹងត្រូវមកដល់។
ជាការពិតណាស់…
លើសពីអ្នកជិតខាង
កាលពីរដូវក្តៅ នៅឆ្នាំ២០១៧ ខ្យល់ព្យុះហាវេយ បាននាំមកនូវវិនាសកម្ម ដល់ជីវិតមនុស្ស និងទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនសន្ធឹក នៅតំបន់ឆ្នេរឈូងសមុទ្រនៃសហរដ្ឋអាមេរិក។ មានមនុស្សជាច្រើនបានជួយផ្គត់ផ្គង់អាហារ ទឹក សំលៀកបំពាក់ និងជំរក ដល់ជនរងគ្រោះ ដែលកំពុងតែមានតម្រូវការជាបន្ទាន់។
ម្ចាស់ហាងព្យាណូ នៅរដ្ឋម៉ារីលែនបានទទួលការប៉ះពាល់ចិត្ត ឲ្យធ្វើអ្វីម្យ៉ាង បន្ថែមពីលើនេះទៀត។ គាត់បានគិត អំពីលទ្ធភាពដែលតន្រ្តីអាចនាំមកនូវការប្រោសឲ្យជាដ៏ពិសេស និងភាពប្រក្រតីឡើងវិញ ដល់អ្នកដែលបានបាត់បង់អ្វីៗទាំងអស់។ ដូចនេះ គាត់និងបុគ្គលិករបស់គាត់ ក៏បានចាប់ផ្តើមជួសជុលព្យាណូដែលគេបានប្រើហើយ ហើយក៏បានរកមើល កន្លែងណាដែលមានត្រូវការខ្លាំងជាងគេ។ នៅរដូវផ្ការីកឆ្នាំនោះ លោកឌីន ក្រាមើ(Dean Kramer) និងអ្នកស្រីឡូស(Lois) ក៏បានចាប់ផ្តើមការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ តាមផ្លូវគោក ទៅក្រុងយូស្តុន រដ្ឋតិចសាស់ ដោយបើកបរឡានដឹកព្យាណូបីគ្រឿង យកទៅឲ្យក្រុមគ្រួសារ ព្រះវិហារ និងសាលារៀន នៅក្នុងតំបន់ដែលបានទទួលរងការបំផ្លិចបំផ្លាញនោះ។
ជួនកាល យើងសន្និដ្ឋានថា អ្នកជិតខាង គឺជាអ្នកដែលរស់នៅក្បែរផ្ទះយើង ឬុយ៉ាងហោចណាស់ គឺជានរណាម្នាក់ដែលយើងស្គាល់។ ប៉ុន្តែ ក្នុងបទគម្ពីរលូកា ជំពូក១០ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលអំពីរឿងប្រៀបប្រដូច អំពីសាសន៍សាំម៉ារីចិត្តល្អ ដើម្បីបង្រៀនថា សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងមានសម្រាប់អ្នកជិតខាងយើង មិនគួរមានរនាំងអ្វីមករារាំងឡើយ។ បុរសសាសន៍សាំម៉ារីនោះ បានយកអសាជនរងគ្រោះដែលគាត់មិនដែលស្គាល់ ទោះអ្នកនោះជាជនជាតិយូដា ដែលតាមធម្មតា ជនជាតិយូដាមិនរាប់រកសាសន៍សាំម៉ារីឡើយ(ខ.២៥-៣៧)។
ពេលដែលគេសួរលោកឌីន…
អធិស្ឋានដោយមិនរសាយចិត្ត
មានពេលមួយ លោកខេវិន(Kevin) បានជូតទឹកភ្នែកចេញពីភ្នែករបស់គាត់ ខណៈពេលដែលគាត់បានដកក្រដាស់មួយសន្លឹកឲ្យភរិយាខ្ញុំអាន។ គាត់ដឹងថា ខ្ញុំនិងភរិយារបស់ខ្ញុំកំពុងតែអធិស្ឋានឲ្យកូនស្រីរបស់យើង វិលត្រឡប់មករកព្រះយេស៊ូវវិញ។ គាត់ប្រាប់យើងថា គាត់បានរកឃើញសំបុត្រនេះ នៅក្នុងព្រះគម្ពីររបស់ម្តាយគាត់ បន្ទាប់ពីម្តាយគាត់លាចាកលោក ហើយគាត់សង្ឃឹមថា សំបុត្រនេះនឹងបានលើកទឹកចិត្តយើង។ ក្នុងសំបុត្រនោះ យើងបានឃើញពាក្យនៅខាងលើ ដែលម្តាយគាត់បានសរសេរថា “ជូនចំពោះកូន ខេវិន”។ នៅខាងក្រោមពាក្យនេះ ម្តាយគាត់បានសរសេរសេចក្តីអធិស្ឋាន សូមឲ្យគាត់ទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះ។
លោកខេវិនក៏បានពន្យល់ថា គាត់ដាក់សំបុត្រនោះជាប់ខ្លួន ក្នុងការសិក្សាព្រះគម្ពីររបស់គាត់ នៅថ្ងៃនោះ។ ម្តាយគាត់បានអធិស្ឋានឲ្យគាត់ជាង៣៥ឆ្នាំ។ គាត់បានវង្វេងចេញពីព្រះ ហើយក្រោយមក គាត់ក៏បានវិលត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ។ គាត់បានមើលមកយើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយញញឹម ទាំងទឹកភ្នែក។ រួចគាត់ប្រាប់យើង កុំឲ្យឈប់អធិស្ឋានឲ្យកូនស្រីរបស់យើងឡើយ ទោះជាត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណាក្តី។
ពាក្យលើកទឹកចិត្តរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិត អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវ អំពីការអធិស្ឋាន ដូចដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរលូកាថា “នោះព្រះអម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រៀបប្រដូចទៅគេ ដើម្បីនឹងបង្ហាញថា ត្រូវតែអធិស្ឋានជានិច្ច ឥតរសាយចិត្តឡើយ”(លូកា ១៨:១)។
ក្នុងរឿងនោះ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលអំពី “ចៅក្រុមទុច្ចរិត”(ខ.៦) ដែលបានឆ្លើយតបចំពោះការអង្វរករបស់ស្រ្តីម្នាក់ ដោយសារគាត់មិនចង់ឲ្យនាងរំខានគាត់ទៀត។ ហើយទ្រង់ក៏បាននិយាយអំពីភាពខុសគ្នាងរវាងចៅក្រុមនោះ និងព្រះវរបិតានៃយើងដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ដែលបានយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះយើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងចូលមករកទ្រង់។ យើងនឹងមានចិត្តចង់អធិស្ឋាន ពេលណាយើងដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់យើង ហើយស្វាគមន៍ការអធិស្ឋានរបស់យើងជានិច្ច។—JAMES BANKS
រូបមន្តក្នុងព្រះគម្ពីរ
លោកក្រេក(Greg) និងអ្នកស្រី អេលីហ្សាប៊ែត(Elizabeth) មានទម្លាប់ “និយាយរឿងកំប្លែងពេលយប់” ជាទៀងទាត់ ជាមួយកូនៗទាំងបួននាក់ ដែលនៅរៀននៅឡើយ។ កូនរបស់គាត់ម្នាក់ៗ បានយករឿងកំប្លែងមួយចំនួន ដែលពួកគេបានអាន ឬបានឮ(ឬប្រឌិត ដោយខ្លួនឯង) ក្នុងអំឡុងសប្តាហ៍នីមួយៗ មកនិយាយនៅតុបាយអាហារពេលល្ងាច។ ប្រពៃណីនេះបានបង្កើតឲ្យមានអនុស្សាវរីយ៍ នៃការកម្សាន្តសប្បាយ ដែលពួកគេបានចែករំលែកដល់គ្នាទៅវិញទៅមក នៅតុអាហារ។ លោកក្រេក និងអ្នកស្រីអេលីហ្សាប៊ែត ថែមទាំងបានកត់សំគាល់ឃើញថា ការសើចសប្បាយបាននាំឲ្យកូនៗរបស់ពួកគេមានសុខភាពល្អ ដោយលើកទឹកចិត្តពួកគេ នៅថ្ងៃដែលមានទុក្ខលំបាក។
លោកស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ដែលជាអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញ បានកត់សំគាល់ឃើញថា ការសន្ទនាដ៏រីករាយ នៅតុអាហារពេលល្ងាច មានអត្ថប្រយោជន៍ច្រើនណាស់ បានជាគាត់សរសេរក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ថា “ការសើចសប្បាយជាមួយគ្នាក្នុងគ្រួសារ នៅតុអាហារពេលល្ងាច គឺជាទម្លាប់ដ៏ល្អ នៅក្រោយពេលថ្ងៃលិច”។
បទគម្ពីរសុភាសិត ១៧:២២ បានចែងថា “ចិត្តដែលសប្បាយជាថ្នាំយ៉ាងវិសេស តែវិញ្ញាណបាក់បែករមែងឲ្យឆ្អឹងរីងស្ងួតទៅ”។ បទគម្ពីរសុភាសិតនេះបានផ្តល់ឲ្យនូវ “រូបមន្ត” សម្រាប់បង្កើតឲ្យមានសុខភាពល្អ និងការប្រោសឲ្យជា ដោយអនុញ្ញាតឲ្យយើងមានអំណរ ដែលជាថ្នាំដែលចំណាយតិច តែទទួលលទ្ធផលល្អដ៏ច្រើនសន្ធឹក។
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែត្រូវការរូបមន្តក្នុងព្រះគម្ពីរនេះ។ ពេលដែលយើងនាំមកនូវក្តីអំណរ ចូលទៅក្នុងការសន្ទនា វាអាចបញ្ជៀសការមិនចុះសម្រុងគ្នា។ វាអាចជួយឲ្យយើងពិសោធនឹងសន្តិភាព បន្ទាប់ពីយើងមានភាពតប់ប្រមល់ឬបន្ទាប់ពីការប្រឡងនៅសាលា ឬក៏បន្ទាប់ពីយើងជួបរឿងស្មុគ្រស្មាញនៅកន្លែងធ្វើការជាដើម។ សំណើចក្នុងគ្រួសារ…
ផ្លាស់ប្រែពីមនុស្សមានបាប
មុនពេលនាងម៉ារានៃស្រុកអេស៊ីព្ទ ដើរតាមដាននៃលោកយ៉ូហាន បាទីស្ទ ដោយរស់នៅក្នុងវាលរហោស្ថានដូចគាត់ដែរ(ឆ្នាំ ៣៤៤-៤២១ មុនគ្រីស្ទសករាជ) នាងក៏បានប្រើយុវភាពរបស់នាង ដើម្បីដេញតាមការសប្បាយ និងទាក់ទាញប្រុសៗឲ្យធ្វើអំពើអសីលធម៌ជាមួយគាត់។ ពេលដែលអាជីពដ៏កខ្វក់របស់នាងឈានដល់កំរិតដ៏ខ្ពស់ នាងក៏បានធ្វើដំណើរទៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ក្នុងគោលបំណងដើម្បីបង្ខូចអ្នកដំណើរទាំងឡាយ ដែលស្វែងរកជីវិតខាងវិញ្ញាណនៅទីនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងក៏បានទទួលការប៉ះពាល់ចិត្ត ឲ្យទទួលស្គាល់អំពើបាបរបស់នាង ហើយនាងក៏បានរស់នៅក្នុងជីវិតដែលផ្លាស់ប្រែ និងនៅដាច់ពីគេ ក្នុងវាលរហោស្ថាន។ ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ឆាប់រហ័សរបស់នាងម៉ារា បានបង្ហាញអំពីទំហំនៃព្រះគុណរបស់ព្រះ និងអំណាចនៃឈើឆ្កាងដែលស្អាងជីវិតមនុស្សឡើងវិញ។
សាវ័កពេត្រុសបានបដិសេធព្រះយេស៊ូវបីដង។ តែប៉ុន្មានម៉ោង មុនពេលគាត់បដិសេធព្រះយេស៊ូវ លោកពេត្រុសបានប្រកាស់ថា គាត់ស្ម័គ្រចិត្តស្លាប់ ដើម្បីព្រះយេស៊ូវ(លូកា ២២:៣៣) ដូចនេះ ពេលគាត់ដឹងថា គាត់មិនអាចធ្វើតាមការសន្យានេះ គាត់មានការសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង(ខ.៦១-៦២)។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវសុគត ហើយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ព្រះយេស៊ូវក៏បានបង្ហាញព្រះអង្គទ្រង់ ឲ្យលោកពេត្រុស និងពួកសាវ័កដទៃទៀត នៅពេលដែលពួកគេកំពុងនេសាទត្រី។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានឲ្យលោកពេត្រុសមានឱកាសប្រកាសបីដងថា គាត់ស្រឡាញ់ទ្រង់ ដែលកាលពីមុនគាត់ក៏បានបដិសេធទ្រង់បីដងផងដែរ(យ៉ូហាន ២១:១-៣)។ បន្ទាប់មក នៅក្នុងការប្រកាសនីមួយៗ ព្រះយេស៊ូវក៏បានបង្គាប់លោកពេត្រុសឲ្យថែទាំពួកជំនុំរបស់ទ្រង់(ខ.១៥-១៧)។ ដោយសារព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញចេញនូវព្រះគុណដ៏អស្ចារ្យនេះ ដល់គាត់ លោកពេត្រុសក៏បានបំពេញតួនាទីជាគន្លឹះ នៅក្នុងការកសាងពួកជំនុំ ហើយក៏បានលះបង់ជីវិតគាត់ថ្វាយព្រះគ្រីស្ទ នៅទីបញ្ចប់។
យើងម្នាក់ៗប្រហែលជាមានប្រវត្តិបរាជ័យ នៅក្នុងជីវិត ឬធ្លាប់ធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះ។ តែព្រះគុណរបស់ទ្រង់ តែងតែអនុញ្ញាតឲ្យយើងមានការបញ្ចប់ ដោយជ័យជម្នះ។ ដោយសារព្រះគុណទ្រង់ នោះទ្រង់បានប្រោសលោះ…
ការយល់ដឹង អំពីទុក្ខលំបាក
មានពេលមួយ ឪពុករបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំបានទទួលលទ្ធផលពិនិត្យសុខភាពដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច ដែលរកឃើញថា គាត់បានកើតជម្ងឺមហារីក។ តែក្នុងអំឡុងពេលនៃការព្យាបាលដោយចាក់គីមី គាត់បានទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ ហើយទីបំផុត ជម្ងឺរបស់គាត់មានការប្រែប្រួល ហើយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែលអាចគ្រប់គ្រងបាន។ គាត់ក៏បានរស់នៅ ដោយគ្មានជម្ងឺមហារីកអស់រយៈពេល៨ខែ ប៉ុន្តែ ជម្ងីមហារីកក៏បានវិលត្រឡប់មកវិញ ហើយធ្ងន់លើសដើម។ គាត់ និងភរិយារបស់គាត់ ក៏បានប្រឈមនឹងការពិតនៃការវិលត្រឡប់របស់ជម្ងឺមហារីក ដោយការព្រួយបារម្ភ និងសំណួរជាច្រើន ប៉ុន្តែ ក៏បានទុកចិត្ត ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយភាពស្មោះត្រង់ ដោយសារការអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើសម្រាប់ពួកគេកាលពីដំបូង។
យើងមិនតែងតែយល់ថា ហេតុអ្វីយើងត្រូវជួបទុក្ខលំបាកឡើយ។ លោកយ៉ូបបានជួបរឿងនេះផងដែរ នៅពេលដែលទុក្ខវេទនា និងការបាត់បង់ដ៏សោកសៅបំផុត បានកើតមានចំពោះគាត់។ តែទោះគាត់មានសំណួរជាច្រើនក៏ដោយ ក្នុងបទគម្ពីរយ៉ូប ជំពូក១២ គាត់បានប្រកាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដ៏មានចេស្តា ព្រោះ “អ្វីដែលទ្រង់បានរំលំហើយ គេនឹងសង់ឡើងវិញមិនបាន”(ខ.១៤) ហើយ “ទ្រង់មានកំឡាំងឫទ្ធិ ហើយនឹងប្រាជ្ញា”(ខ.១៦)។ “ទ្រង់ចំរើនសាសន៍ទាំងប៉ុន្មាន ហើយក៏បំផ្លាញគេវិញ”(ខ.២៣)។ ក្នុងការរៀបរាប់នេះ លោកយ៉ូបមិនបានលើកឡើង អំពីមូលហេតុដែលទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យការឈឺចាប់ និងទុក្ខវេទនាកើតឡើងចំពោះគាត់ឡើយ។ គាត់មិនមានចម្លើយ សម្រាប់សំណួរនេះ ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ក៏បាននិយាយដោយទំនុកចិត្តថា “ព្រះទ្រង់មានទាំងប្រាជ្ញា និងឥទ្ធិឫទ្ធិផង ទ្រង់ក៏មានព្រះដំរិះ និងយោបល់ដែរ”(ខ.១៣)។
យើងប្រហែលជាមិនយល់ពីមូលហេតុ ដែលព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឲ្យទុក្ខលំបាក កើតឡើងក្នុងជីវិតយើងទេ តែ…
ផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ការចូលនិវត្តន៍
លោកបណ្ឌិត វរវីគ រ៉តវែល(Warwick Rodwell) ដែលជាបុរាណវត្ថុវិទូ បានត្រៀមខ្លួន ដើម្បីចូលនិវត្តន៍។ ពេលនោះ គាត់ក៏បានធ្វើការរកឃើញខុសពីធម្មតាមួយ នៅព្រះវិហារធំលីជហ្វៀល ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស។ ខណៈពេលដែលជាងសំណង់ជីកកាយកម្រាលឥដ្ឋរបស់ព្រះវិហារនោះ ដើម្បីស្វែងរកបន្ទប់ក្រោមដី ពួកគេក៏បានរកឃើញរូបចម្លាក់ទេវតាកាព្រីយ៉ែល ដែលគេគិតថា វាមានចំណាស់ប្រហែល ១២០០ឆ្នាំ។ បណ្ឌិតរ៉តវែលក៏បានពន្យាពេលចូលនិវត្តន៍ ខណៈពេលដែលការរកឃើញរបស់គាត់នេះ បាននាំគាត់ ចូលទៅក្នុងរដូវកាលថ្មីមួយ ដ៏រំភើបរីករាយ និងមមាញឹក។
លោកម៉ូសេមានអាយុ៨០ឆ្នាំ ពេលដែលគាត់បានធ្វើការរកឃើញដ៏ឆេះឆួលមួយ ដែលធ្វើឲ្យជីវិតគាត់ផ្លាស់ប្តូរជារៀងរហូត។ គាត់ជាកូន ដែលព្រះនាងនៃនគរអេស៊ីព្ទបានយកមកចិញ្ចឹម តែគាត់មិនដែលភ្លេចថា គាត់មានដើមកំណើតជាជនជាតិយូដានោះឡើយ ហើយគាត់ក៏បានខឹងសម្បានឹងអំពើអយុត្តិធម៌ ដែលគាត់បានឃើញជនជាតិគាត់ទទួលរង(និក្ខមនំ ២:១១-១២)។ ពេលដែលស្តេចផារ៉ោនដឹងថា លោកម៉ូសេបានសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីព្ទ ដែលបានវាយដំជនជាតិហេព្រើរ ទ្រង់ក៏បានរៀបគម្រោងសម្លាប់គាត់ បានជាលោកម៉ូសេបង្ខំចិត្តរត់គេច ទៅស្រុកម៉ាឌៀន ហើយក៏បានរស់នៅទីនោះ(និក្ខមនំ ១៣-១៥)។
៤០ឆ្នាំក្រោយមក គាត់មានអាយុ៨០ឆ្នាំហើយ។ ពេលដែលគាត់កំពុងឃ្វាលចៀមរបស់ឪពុកក្មេកគាត់ ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ក៏បានបង្ហាញខ្លួន ឲ្យគាត់ឃើញ នៅក្នុងភ្លើង ដែលកំពុងតែឆេះចេញពីគុម្ពបន្លា។ លោកម៉ូសេឃើញថា គុម្ពបន្លានោះត្រូវភ្លើងឆាបឆេះមិនចេះសុះសោះ(៣:២)។ នៅពេលនោះ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានត្រាសហៅលោកម៉ូសេឲ្យដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ចេញពីភាពជាទាសករនៅនគរអេស៊ីព្ទ(ខ.៣-២៥)។ ដូចនេះ ទោះគាត់ដល់វ័យចូលនិវត្តហើយក្តី ព្រះអម្ចាស់បានត្រាសហៅគាត់ឲ្យដឹកនាំរាស្រ្តទ្រង់។
បើសិនជាអ្នកដល់ពេលដែលចូលនិវត្ត តើព្រះជាម្ចាស់អាចត្រាសហៅអ្នកឲ្យធ្វើអ្វី ដើម្បីសម្រេចបំណងព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ ដែលធំជាងបំណងចិត្តរបស់អ្នក?…
អរសប្បាយនឹងសម្រស់
មានផ្ទាំងគំនូរមួយផ្ទាំង ដែលបានទាក់ភ្នែកខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាប៉មបញ្ចាំងពន្លឺនៅលើទីខ្ពស់។ គេបានដាក់តាំងវានៅលើជញ្ជាំង ក្នុងផ្លូវដើរក្នុងមន្ទីរពេទ្យក្រុងដ៏ធំមួយ។ គេបានគូររូបជនជាតិដើមអាមេរិកណាវ៉ាចូ ដោយប្រើពណ៌ប៉ាស្តែល ដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង បានជាខ្ញុំឈប់ ដើម្បីគយគន់ ដោយការស្ងើចសរសើរ។ ខ្ញុំក៏បាននិយាយប្រាប់ដេន(Dan) ដែលជាស្វាមីខ្ញុំ ឲ្យមើលទៅផ្ទាំងគំនូរនោះដែរ។
កាលនោះ គាត់កំពុងតែដើរមុខខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានការស្ទាក់ស្ទើរ ដោយដើរហួសផ្ទាំងគំនូរផ្សេងទៀត នៅលើជញ្ជាំង ដើម្បីឈរមើលតែផ្ទាំងគំនូរមួយផ្ទាំងនេះ។ ខ្ញុំក៏បាននិយាយខ្សិបៗថា “ស្អាតណាស់”។
មានអ្វីៗជាច្រើនក្នុងជីវិតនេះ ដែលពិតជាស្អាតមែន ដែលមានដូចជាផ្ទាំងគំនូរដ៏វិចិត្រ ទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាត និងសម្ភារៈដែលគេបានផលិតដោយដៃជាដើម។ ប៉ុន្តែ ស្នាមញញឹមរបស់ក្មេង ស៊ុតពណ៌ខៀវរបស់សត្វចាបរ៉ូប៊ីន និងសំបកគ្រំសមុទ្រ ក៏ស្រស់ស្អាតផងដែរ។ ដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកនៃជីវិតនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតរបស់សព្វសារពើឲ្យល្អ តាមរដូវកាល(សាស្តា ៣:១១)។ ក្នុងភាពស្រស់ស្អាតនោះ អ្នកប្រាជ្ញព្រះគម្ពីរបានពន្យល់ថា យើងអាចមើលឃើញភាពល្អឥតខ្ចោះនៃស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងសិរីល្អនៃព្រះរាជដ៏ឥតខ្ចោះរបស់ទ្រង់ ដែលត្រូវមកដល់។
យើងគ្រាន់តែអាចនឹកស្រមៃអំពីភាពល្អឥតខ្ចោះនោះប៉ុណ្ណោះ ដូចនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យយើងស្គាល់ភាពល្អឥតខ្ចោះនោះជាមុន តាមរយៈសម្រស់នៃអ្វីៗដែលយើងអាចឃើញក្នុងជីវិតនេះ។ ទ្រង់ក៏បានធ្វើឲ្យចិត្តគេសង្ឃឹមដល់អស់កល្បទៅមុខ(ខ.១១)។ ថ្ងៃខ្លះ ជីវិតយើងហាក់ដូចជាអាប់អួរ ហើយមិនបង្កើតផលផ្លែអ្វីសោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះទ្រង់បានប្រទាននូវភាពស្រស់ស្អាត សម្រាប់ឲ្យយើងជញ្ជឹងគិត។
លោកជើរ៉ាត ឃើទីស ដេឡាណូ(Gerard Curtis Delano) ដែលជាវិចិត្រករនៃផ្ទាំងគំនូរដែលខ្ញុំបានស្ងើចសរសើរនេះ…
អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញ
ថ្ងៃមួយ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំបានបើកបង្អួចផ្ទះ មើលទៅព្រៃ ដែលនៅក្រោយផ្ទះខ្ញុំ។ ជាញឹកញាប់ ខ្ញុំបានកត់សំគាល់ឃើញសត្វស្ទាំង ឬសត្វទីទុយមួយក្បាលទំនៅលើដើមឈើមួយដើម កំពុងរកមើលចំណី ក្នុងតំបន់នោះ។ នៅពេលព្រឹកថ្ងៃមួយ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលបានឃើញសត្វឥន្រ្ទីក្បាលត្រងោលកំពុងតែទប់ខ្លួននៅលើមែកមួយ ដែលនៅខ្ពស់ ដើម្បីពិនិត្យមើលភូមិសាស្រ្តនៅទីនោះ គឺហាក់ដូចជាតំបន់ទាំងមូលជារបស់វាអញ្ចឹង។ វាទំនងជាកំពុងតែស្វែងរក “អាហារពេលព្រឹក”។ វាមើលមកក្រោម ដូចស្តេចដែលទតមើលពីកន្លែងខ្ពស់។
ក្នុងបទគម្ពីរ២របាក្សត្រ ១៦ លោកហាណានី ដែលជាហោរារបស់ព្រះ បានទូលស្តេចមួយអង្គ ឲ្យជ្រាបថា សកម្មភាពរបស់ទ្រង់ កំពុងតែស្ថិតនៅក្រោមការទតមើលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គាត់ទូលស្តេចអេសា ដែលជាស្តេចនៃនគរយូដាថា “ទ្រង់បានពឹងដល់ស្តេចស៊ីរី មិនបានពឹងដល់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃទ្រង់”(ខ.៧)។ បន្ទាប់មក លោកហាណានីក៏បានពន្យល់ថា “ព្រះនេត្រនៃព្រះយេហូវ៉ាចេះតែទតច្រវាត់ នៅគ្រប់លើផែនដីទាំងមូល ដើម្បីនឹងសំដែងព្រះចេស្តា ជួយដល់អស់អ្នកណាដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះទ្រង់”(ខ.៩)។ ដោយសារស្តេចអេសាបានពឹងផ្អែកទៅលើជំនួយខុស ទ្រង់តែងតែជួបសង្រ្គាមជានិច្ច។
ពេលយើងអានបទគម្ពីរនេះ យើងប្រហែលជាយល់ច្រឡំថា ព្រះជាម្ចាស់បានទតមើលយើងគ្រប់ជំហាន ដើម្បីចាំវាយផ្ចាល់យើង ដូចសត្វបក្សីដែលចាំចាប់ចំណី។ ប៉ុន្តែ ពាក្យពេចន៍ដែលលោកហាណានីបានថ្លែងក្នុងបទគម្ពីរនេះ គឺបានផ្តោតទៅលើភាពវិជ្ជមានទៅវិញទេ។ គាត់បានចង្អុលបង្ហាញថា ព្រះនៃយើងបានទតមើលជានិច្ច ហើយរង់ចាំយើងស្រែករកទ្រង់ ពេលដែលយើងត្រូវការជំនួយ។
តើព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទតមើលមកលោកិយនេះ ដើម្បីស្វែងរកភាពស្មោះត្រង់ នៅក្នុងយើងរាល់គ្នា ដោយរបៀបណាខ្លះ? តើទ្រង់អាចប្រទានក្តីសង្ឃឹម និងជំនួយដែលយើងត្រូវការយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?…