សញ្ញាសំគាល់នៃមិត្តភាព
កាលនៅតូច ពេលខ្ញុំកំពុងចម្រើនវ័យធំឡើង ក្នុងប្រទេសហ្កាណា ខ្ញុំចូលចិត្តកាន់ដៃឪពុករបស់ខ្ញុំ ដើរនៅក្នុងកន្លែងដែលមានមនុស្សច្រើនកុះករ។ គាត់ជាឪពុក និងជាមិត្តសំឡាញ់របស់ខ្ញុំ។ តាមវប្បធម៌នៅប្រទេសខ្ញុំ ការកាន់ដៃគ្នា គឺជាសញ្ញាសំគាល់នៃមិត្តភាព។ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងដើរ យើងបានជជែកគ្នា អំពីប្រធានបទផ្សេងៗ។ ពេលណាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ឯកកោ ខ្ញុំរកបានការកម្សាន្តចិត្ត ពីឪពុករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំពិតជាឲ្យតម្លៃ ចំពោះមិត្តភាពនេះណាស់!
ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ បានហៅសិស្សទ្រង់ថា មិត្តសំឡាញ់ ហើយទ្រង់បានបង្ហាញពួកគេ នូវសញ្ញាសំគាល់នៃមិត្តភាពរបស់ទ្រង់។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា “ខ្ញុំបានស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាព្រះវរបិតា ទ្រង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំដែរ”(យ៉ូហាន ១៥:៩) ហើយថែមទាំងបានលះបង់ព្រះជន្មទ្រង់ សម្រាប់ពួកគេទៀតផង(ខ.១៣)។ ទ្រង់បានបង្ហាញឲ្យពួកគេស្គាល់កិច្ចការនៅនគរស្ថានសួគ៌(ខ.១៥)។ ទ្រង់បានបង្រៀនពួកគេ អំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះវរបិតាបានប្រទានទ្រង់(ខ.១៥)។ ហើយទ្រង់ក៏បានប្រទានពួកគេ នូវឱកាសរួមចំណែកនៅក្នុងមហាបេសកកម្មរបស់ទ្រង់(ខ.១៦)។
ព្រះយេស៊ូវដើរជាមួយយើង ក្នុងនាមជាមិត្តសំឡាញ់អស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះអង្គស្តាប់ និងជ្រាបអំពីការឈឺចាប់ និងបំណងចិត្តរបស់យើង។ ពេលណាយើងមានភាពឯកោ និងធ្លាក់ទឹកចិត្ត ព្រះយេស៊ូវជាមិត្តសំឡាញ់ ដែលរួមដំណើរជាមួយយើងជានិច្ច។
យើងរឹតចំណងមិត្តភាពដែលយើងមានជាមួយព្រះយេស៊ូវ កាន់តែខ្លាំង ពេលដែលយើងស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះរាជបញ្ជាទ្រង់(ខ.១០,១៧)។ ពេលណាយើងស្តាប់តាមព្រះរាជបញ្ជាទ្រង់ យើងនឹង “បង្កើតផលផ្លែដែលនឹងស្ថិតស្ថេរ”(ខ.១៦)។
ខណៈពេលដែលយើងដើរកាត់ផ្លូវដែលមានមនុស្សច្រើនកុះករ និងនៅតាមវិថីដ៏គ្រោះថ្នាក់ ក្នុងលោកិយដែលពេញដោយបញ្ហា យើងអាចពឹងផ្អែកលើមិត្តភាពដែលយើងមានជាមួយព្រះអម្ចាស់។ ការដែលព្រះអង្គដើរជាមួយយើង គឺជាសញ្ញាសំគាល់នៃមិត្តភាពរបស់ទ្រង់។—LAWRENCE DARMANI
ក្តីសង្ឃឹមមានឡើងវិញ
តើថ្ងៃរះនៅទិសខាងកើតឬ? តើផ្ទៃមេឃមានពណ៌ខៀវឬ? តើទឹកសមុទ្រមានរស់ជាតិប្រៃឬ? តើអាតូមរបស់អង្គធាតុកូបាល់ មានទម្ងន់៥៨,៩ឬ? ទោះអ្នកមានជំនាញផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត ឬគ្រាន់តែចូលចិត្តស្វែងយល់ អំពីវិទ្យាសាស្រ្ត ជាការកម្សាន្តក្តី យើងត្រូវឆ្លើយថា “បាទ ឬចាស” ចំពោះសំណួរទាំងអស់នេះ។ តាមពិត សំណួរដូចនេះ មានបង្កប់ការចម្អក ព្រោះនរណាក៏ដឹងដែរថា ថ្ងៃរះនៅទិសខាងកើត។
បើយើងមិនប្រយ័ត្នទេ ជួនកាល ត្រចៀកដ៏ទាន់សម័យរបស់យើង ប្រហែលជាស្តាប់ឮការចម្អក នៅក្នុងសំណួររបស់ព្រះយេស៊ូវដែលបានសួរបុរសម្នាក់ថា “តើអ្នកចង់បានជាឬទេ?”(យ៉ូហាន ៥:៦)។ ហើយមនុស្សសម័យទំនើប ប្រហែលជាចង់ឆ្លើយថា “តើព្រះអង្គនិយាយលេងឬ? ទូលបង្គំចង់ឲ្យព្រះអង្គជួយ ប្រហែល៣៨ឆ្នាំហើយ!” ប៉ុន្តែ សំណួររបស់ព្រះអង្គគ្មានការចម្អកទេ។ នេះជាការពិតមែន។ ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេស៊ូវ តែងតែមានពេញដោយការអាណឹត ហើយសំណួររបស់ទ្រង់ តែងតែបានចោទសួរយើង ដើម្បីប្រយោជន៍យើងទាំងអស់។
ព្រះយេស៊ូវជ្រាបថា បុរសនោះ ពិតជាចង់ជាពីជម្ងឺ។ ទ្រង់ក៏ជ្រាបផងដែរថា គេមិនបានខ្វល់ពីគាត់ តាំងពីយូរមកហើយ។ មុនពេលព្រះយេស៊ូវធ្វើការអស្ចារ្យមួយនេះ បំណងព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ គឺដើម្បីប្រទានក្តីសង្ឃឹមដល់គាត់ឡើងវិញ។ ទ្រង់ក៏បានប្រទានក្តីសង្ឃឹម ដោយសួរសំណួរដ៏មានន័យនោះ ហើយបន្ទាប់មក ទ្រង់ក៏បានអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ឆ្លើយតប ដោយប្រាប់គាត់ថា “ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែអ្នកដើរទៅ”(ខ.៨)។ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានផ្នែកណាមួយនៃជីវិតយើង ដែលក្តីសង្ឃឹមបានក្រៀមស្វិត ដូចបុរសពិការនោះដែរ។ តែទ្រង់បានទតឃើញយើង ហើយបានអញ្ជើញយើង ដោយព្រះទ័យអាណឹត…
តើព្រះអង្គគង់នៅទីនេះទេ?
ពេលដែលភរិយារបស់លោកមៃឃល(Michael)មានជម្ងឺ ដល់តំណាក់កាលចុងក្រោយ គាត់ចង់ឲ្យភរិយាគាត់ពិសោធនឹងសន្តិភាព ដែលគាត់បានទទួល តាមរយៈទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ គាត់ក៏បានចែកចាយអំពីជំនឿរបស់គាត់ ដល់នាង តែនាងមិនចាប់អារម្មណ៍សោះ។ ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងដើរ ក្នុងបណ្ណាគារ ប្រចាំតំបន់ គាត់ក៏បានចាប់អារម្មណ៍ចំពោះសៀវភៅមួយក្បាល ដែលមានចំណងជើងថា ព្រះអង្គអើយ តើទ្រង់គង់នៅទីនេះទេ? គាត់មិនដឹងថា ភរិយាគាត់នឹងឆ្លើយតបយ៉ាងណា ចំពោះសៀវភៅនោះទេ បានជាគាត់ដើរចេញចូលៗ ក្នុងបណ្ណាគារនោះជាច្រើនដង ទំរាំតែគាត់សម្រេចចិត្តទិញវា នៅទីបញ្ចប់។ គាត់ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលនាងទទួលយកសៀវភៅនោះ។
សៀវភៅនោះបានធ្វើឲ្យនាងប៉ះពាល់ចិត្ត ហើយនាងក៏បានចាប់ផ្តើមអានព្រះគម្ពីរផងដែរ។ ពីរសប្តាហ៍ក្រោយមក ភរិយារបស់លោកមៃឃលក៏បានលាចាកលោក ដោយមានសន្តិភាពជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានសម្រាក ក្នុងការធានាថា ទ្រង់នឹងមិនចាកចេញ ឬបោះបង់ចោលនាងឡើយ។
ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រាសហៅលោកម៉ូសេ ឲ្យដឹកនាំរាស្រ្តទ្រង់ ចេញពីនគរអេស៊ីព្ទ ទ្រង់មិនបានសន្យាថា ទ្រង់នឹងប្រទានអំណាចចេស្តាដល់គាត់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានសន្យាថា “ទ្រង់នឹងគង់នៅជាមួយគាត់ជានិច្ច”(និក្ខមនំ ៣:១២)។ មុនពេលព្រះយេស៊ូវសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សទ្រង់ ដោយសន្យាថា នឹងប្រទានព្រះវត្តមានដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះ ដែលពួកគេអាចទទួលតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ(យ៉ូហាន ១៥:២៦)។
មានការជាច្រើនដែលព្រះអាចប្រទានយើង ដើម្បីជួយឲ្យយើងអាចឆ្លងកាត់បញ្ហាប្រឈម ក្នុងជីវិត ដែលមានដូចជា ការកម្សាន្តចិត្តផ្នែកសម្ភារៈ ការប្រោសឲ្យជា និងដំណោះស្រាយភ្លាមៗសម្រាប់បញ្ហារបស់យើងជាដើម។ ប៉ុន្តែ អំណោយល្អបំផុត គឺព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ។ យើងអាចមានការកម្សាន្តចិត្តដ៏ប្រសើរបំផុត…
ពិបាកដូចត្រូវភ្លើងឆេះ
លោកអូស ហ្គីណេស(Os Guinness) បាននិពន្ធសៀវភៅមានចំណងជើងថា ការត្រាសហៅ ។ ក្នុងសៀវភៅនេះ គាត់បានពិពណ៌នា អំពីពេលដែលលោកវីនស្ទុន ឆឺឈីល(Winston Churchill) បានទៅវិស្សមកាលជាមួយមិត្តភក្តិគាត់ នៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសបារាំង ដោយអង្គុយនៅក្បែរកន្លែងដុតភ្លើង ដើម្បីកម្តៅខ្លួនគាត់ ក្នុងពេលយប់ដ៏រងា។ ពេលអតីតនាយករដ្ឋមន្រ្តីរូបនេះ មើលទៅភ្លើងដែលកំពុងតែឆេះ គាត់ក៏បានឃើញអង្កត់ឱសដើមស្រល់ ដែលកំពុងតែ “ប្រេះបែក ដោយបញ្ចេញសម្លេងឈីតៗ ហើយព្រោះជ័រចេញមកក្រៅ ដូចមនុស្សស្តោះទឹកមាត់។ ភ្លាមៗនោះ គាត់ក៏និយាយថា គាត់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាអង្កត់ឱសនោះស្តោះទឹកមាត់ ព្រោះគាត់ដឹងថា ការដែលត្រូវភ្លើងឆេះមានការពិបាកប៉ុណ្ណា”។
ទុក្ខលំបាក ភាពអសង្ឃឹម គ្រោះថ្នាក់ ទុក្ខព្រួយ និងផលវិបាកនៃការប្រព្រឹត្តខុសរបស់យើង សុទ្ធតែអាចធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ពិបាកដូចត្រូវភ្លើងឆេះ។ កាលៈទេសៈដ៏ពិបាកធ្វើឲ្យចិត្តយើងបាត់បង់អំណរ និងសន្តិភាពបន្តិចម្តងៗ។ ពេលដែលស្តេចដាវីឌបានទទួលផលវិបាក នៃអំពើបាបដែលទ្រង់បានប្រព្រឹត្ត ទ្រង់ក៏បានសរសេរនៅក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងថា “កាលទូលបង្គំបានស្ងៀមនៅ នោះឆ្អឹងទូលបង្គំបានខ្សោះទៅ ដោយសារដំងូរដែលទូលបង្គំថ្ងូរជាដរាបរាល់ថ្ងៃ… ធាតុទឹករបស់ទូលបង្គំបានត្រឡប់ទៅជារីងហួត ដូចជារដូវក្តៅ”(ទំនុកដំកើង ៣២:៣-៤)។
ក្នុងពេលដ៏ពិបាកបែបនេះ តើយើងត្រូវងាកទៅរកជំនួយ នៅទីណា? តើយើងទៅរកក្តីសង្ឃឹមនៅទីណា? សាវ័កប៉ុលបានជួបការលំបាកជាច្រើន នៅក្នុងការងារបម្រើព្រះ បានជាគាត់សរសេរថា “ដែលយើងខ្ញុំត្រូវគេសង្កត់សង្កិនគ្រប់ជំពូក តែមិនទ័លផ្លូវឡើយ មានសេចក្តីវិលវល់ តែមិនទ័លគំនិតទេ។ មានគេធ្វើទុក្ខ តែមិនមែនត្រូវចោលនៅម្នាក់ឯងទេ ត្រូវគេវាយដួលស្តូក…
ចិត្តដែលពេញដោយសន្តិភាព
លោកជើរី ក្រាមើរ(Jerry Kramer) គឺជាកីឡាករអាជីពដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់។ បន្ទាប់ពីអាជីពនេះបានបញ្ចប់ប្រហែល៤៥ឆ្នាំ គេមិនបានរាប់បញ្ចូលឈ្មោះគាត់ ក្នុងសាលដំកល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះឡើយ(ដែលជាការទទួលស្គាល់ខ្ពស់បំផុត)។ គាត់បានអសប្បាយនឹងការផ្តល់កិត្តិយស និងស្នាដៃជាច្រើន ប៉ុន្តែ គេនៅតែមិនបានផ្តល់កិត្តិយស ឲ្យគាត់មានឈ្មោះចារនៅក្នុងសាលដំកល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ ទោះគេបានឲ្យគាត់ឈរឈ្មោះ១០ដង ក្នុងការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសអ្នកដែលត្រូវទទួលកិត្តិយសមួយនេះ តែគេនៅតែមិនជ្រើសរើសគាត់ដដែល។ ទោះក្តីសង្ឃឹមរបស់គាត់បានរលាយជាច្រើនដងក៏ដោយ គាត់នៅតែនិយាយដោយគួរសមថា “ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា សម្ព័ន្ធបាល់ទាត់ជាតិបានផ្តល់អំណោយឲ្យខ្ញុំ ១០០ដង ក្នុងមួយជីវិតនេះ ហើយបើខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ឬខឹង ដោយសារអំណោយមួយទៀត ដែលគេមិនបានឲ្យខ្ញុំ នោះខ្ញុំដូចជាឆ្កួតអញ្ចឹង”។
អ្នកដទៃប្រហែលជាមានចិត្តល្វីងជូរចត់ បន្ទាប់ពីត្រូវគេបដិសេធជាច្រើនដង ដោយគេជ្រើសរើសកីឡាករផ្សេង តែលោកក្រាម៉ាមិនបានអាក់អន់ចិត្តទេ។ អាកប្បកិរិយ៉ារបស់គាត់បានបង្ហាញថា យើងអាចការពារចិត្តយើង កុំឲ្យមានភាពល្វីងជូរចត់ដ៏ពុករលួយ ដែលធ្វើឲ្យឆ្អឺងពុកផុយ(សុភាសិត ១៤:៣០)។ ពេលដែលយើងផ្តោតទៅលើអ្វីដែលយើងមិនមាន ហើយមិនបានទទួលស្គាល់អ្វីៗជាច្រើនដែលយើងមាន នោះយើងនឹងបាត់បង់សន្តិភាព ដែលព្រះសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងមាន។
បន្ទាប់ពីគេឲ្យគាត់ឈរឈ្មោះជាលើកទី១១ លោកជើរី ក្រាមើរក៏ត្រូវបានគេជ្រើសរើសឲ្យមានឈ្មោះ នៅក្នុងសាលដំកល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះនៃសម្ព័ន្ធបាល់ទាត់ជាតិ ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៨។ បំណងចិត្តរបស់យើងប្រហែលជាមិនបានសម្រេច នៅទីបញ្ចប់ដូចគាត់ទេ។ តែយើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែអាចមាន “ចិត្តដែលពេញដោយសន្ថិភាព” ពេលដែលយើងងាកមកផ្តោតទៅលើសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់បានបង្ហាញមកយើង តាមមធ្យោបាយជាច្រើន។ ទោះជាយើងចង់បានអ្វី ឬមិនមានអ្វីក៏ដោយ យើងនៅតែអាចអរសប្បាយនឹងសន្តិភាព ដែលទ្រង់ប្រទានដល់ជីវិតយើង។—KIRSTEN HOLMBERG
ឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំ
ហេ វូ(Hae Woo មិនមែនជាឈ្មោះពិត) ត្រូវបានគេឃុំឃែង នៅក្នុងជំរុំពលកម្មកូរេខាងជើង ដោយសារគាត់បានឆ្លងដែន ចូលប្រទេសចិន។ គាត់និយាយថា គាត់ទទួលរងទារុណកម្មជារៀងរាល់យប់ថ្ងៃ ដោយពួកអ្នកយាមដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃ និងការងារធ្ងន់ហួសកម្លាំង ហើយគាត់គេងបានតែបន្តិចបន្តួច នៅលើកម្រាលឥដ្ឋដ៏ត្រជាក់ ដែលមានទៅដោយសត្វកណ្តុរ និងចៃ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានជួយគាត់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយបង្ហាញឲ្យគាត់ដឹងថា មានអ្នកទោសណាខ្លះ ដែលគាត់អាចរាប់អានជាមិត្តភក្តិ ហើយចែកចាយអំពីជំនឿរបស់គាត់ដល់គេ។
បន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវគេដោះលែង ហើយបានភាសខ្លួនទៅប្រទេសកូរេខាងត្បូង គាត់ក៏បានរំឭកអំពីពេលដែលគាត់ជាប់គុកនោះ ដោយនិយាយថា បទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក២៣ បានបូកសរុបបទពិសោធន៍របស់គាត់។ គាត់បានជាប់នៅក្នុងជ្រលងដ៏ងងឹត តែព្រះយេស៊ូវជាអ្នកគង្វាល ដែលបានប្រទានសន្តិភាពដល់គាត់។ គាត់ថា ទោះគាត់មានអារម្មណ៍ថា ហាក់ដូចជាកំពុងតែនៅក្នុងជ្រលងនៃម្លប់នៃសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ក៏គាត់មិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់បានកម្សាន្តចិត្តគាត់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ គាត់បានពិសោធន៍នឹងសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយទ្រង់បានធានាដល់គាត់ថា គាត់ជាកូនស្ងួនភ្ងារបស់ទ្រង់។ គាត់ស្ថិតនៅក្នុងកន្លែងដ៏វេទនា តែគាត់ដឹងថា គាត់បានពិសោធន៍នឹងសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ហើយគាត់ដឹងថា គាត់នឹងបាននៅជាប់ក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត។
យើងអាចរកឃើញការកម្សាន្តចិត្ត នៅក្នុងរឿងរបស់អ្នកស្រីវូ។ ទោះគាត់ស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈដ៏វេទនាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់គាត់ និងកំពុងដឹកនាំគាត់ ហើយទ្រង់បានទ្រទ្រង់គាត់ ព្រមទាំងដកការភ័យខ្លាចចេញពីគាត់។ បើយើងដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់នឹងដឹកនាំយើង យ៉ាងសុភាព ឆ្លងកាត់ពេលដ៏ពិបាកនោះ។ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ ដ្បិត…
ដំណឹងល្អសម្រាប់ថ្លែងប្រាប់
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានសួរសិស្សម្នាក់ដែលជាជនជាតិអ៊ីរ៉ង់ថា “តើអ្នកឈ្មោះអ្វី?” គាត់ឈ្មោះអាម៉ាន(Arman) បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំឈ្មោះអេស្ទេរ៉ា(Estera) គាត់ក៏បានងើបមុខឡើង ហើយនិយាយថា “យើងទាំងពីរមានឈ្មោះស្រដៀងនឹងឈ្មោះសេទែ(Setare) ក្នុងភាសាហ្វាស៊ី!”(ភាសាដែលគេប្រើនៅប្រទេសអ៊ីរ៉ង់) ទំនាក់ទំនងដ៏តូចនេះ បាននាំឲ្យយើងមានការសន្ទនាគ្នាដ៏ប្រសើរមួយ។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា ឪពុកម្តាយខ្ញុំបានដាក់ឈ្មោះឲ្យខ្ញុំ តាមលំនាំឈ្មោះរបស់តួអង្គក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺ “ព្រះនាងអេសធើរ” ដែលជាម្ចាស់ក្សត្រីដើមកំណើតជនជាតិយូដាក្នុងចក្រភពពើរស៊ី(សព្វថ្ងៃនេះ ជាប្រទេសអ៊ីរ៉ង់)។ ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមចែកចាយរឿងព្រះនាងអេសធើរ ឲ្យគាត់ស្តាប់ ហើយក៏បានផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវ។ ដោយសារការសន្ទនានេះ អាម៉ានក៏បានចាប់ផ្តើមចូលរួមការសិក្សាព្រះគម្ពីរប្រចាំសប្តាហ៍ ដើម្បីសិក្សាបន្ថែមអំពីព្រះគ្រីស្ទ។
លោកភីលីពដែលជាសាវ័ករបស់ព្រះយេស៊ូវ បានទទួលការដឹកនាំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ គាត់បានសួរសំណួរមួយ ដែលនាំឲ្យមានការសន្ទនា ជាមួយមន្រ្តីជនជាតិអេធីយ៉ូពីរម្នាក់ ដែលកំពុងធ្វើដំណើរតាមរទេះសេះ។ ពេលគាត់ឮអ្នកនោះកំពុងតែអានមើលគម្ពីរហោរាអេសាយ គាត់ក៏បានសួរថា “លោកមើលយល់ឬទេ?”(កិច្ចការ ៨:៣០)។ កាលនោះ បុរសជនជាតិអេធីយ៉ូពីកំពុងស្វែងរកការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណ នៅក្នុងបទគម្ពីរនោះ។ ពេលលោកភីលីពដឹងថា នេះជាឱកាសល្អ គាត់ក៏បាន “បើកមាត់សំដែងប្រាប់ដំណឹងល្អពីព្រះយេស៊ូវ ចាប់តាំងពីបទគម្ពីរនោះរៀងទៅ”(ខ.៣៥)។
យើងក៏មានដំណឹងល្អដែលត្រូវចែកចាយដល់អ្នកដទៃ ដូចលោកភីលីពផងដែរ។ ចូរយើងស្វែងរកឱកាសជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅកន្លែងធ្វើការ នៅហាងទំនិញ ឬនៅតំបន់ដែលយើងរស់នៅ។ ចូរយើងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដឹកនាំជំហានយើង ហើយប្រទានឲ្យយើងមានពាក្យ ដើម្បីចែកចាយអំពីក្តីសង្ឃឹម និងក្តីអំណរក្នុងព្រះយេស៊ូវ។—ESTERA PIROSCA ESCOBAR
អ្នកឈ្នះ ដែលមិននឹកស្មានដល់
នៅក្នុងការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិកក្នុងរដូវរងា ឆ្នំា២០១៨ កញ្ញាអេសធើ លេដេកា(Ester Ledecka) ដែលជាកីឡាករជិះបន្ទះក្តាលើទឹកកកជើងឯកពិភពលោក របស់សាធារណៈរដ្ឋឆេក បានឈ្នះការប្រកួត នៅក្នុងកីឡាមួយផ្សេងទៀត គឺកីឡាជិះស្គីលើទឹកកក។ រឿងនេះប្រហែលជាបានក្លាយជាព្រឹត្តិការណ៍ ដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត នៅក្នុងការប្រកួតអូឡាំពិកក្នុងរដូវរងាឆ្នាំនោះ។ ហើយគាត់ជាកីឡាករដែលមានលេខរៀងទី២៦ ដែលធ្វើឲ្យគាត់មានការពិបាកយ៉ាងខ្លាំង នៅក្នុងការយកជ័យជម្នះ ដែលគេមិនជឿថា គាត់អាចធ្វើបានឡើយ តែគាត់ឈ្នះបានមេដាយមាស ក្នុងចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយ។
អ្វីដែលអស្ចារ្យនោះ គឺកញ្ញាលេដីកាមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រកួត សូពើរជី សម្រាប់ស្រ្តី ដែលតម្រូវឲ្យមានការជិះស្គីចុះពីលើទួល តាមផ្លូវក្រវិចក្រវាន។ បន្ទាប់ពីគាត់បានឈ្នះការប្រកួត ដោយមកដល់ទីលឿងជាងគេ ០,០១ វិនាទីប៉ុណ្ណោះ ទាំងគាត់ ទំាងអ្នកសារព័ត៌មាន និងអ្នកប្រកួតដទៃទៀតមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ដោយគេគិតថា មានតែកីឡាករជិះស្គីកំពូលៗប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចឈ្នះការប្រកួតនេះបាន។
នេះហើយជារបៀបនៃការគិតរបស់លោកិយ។ យើងច្រើនតែសន្ឋិដ្ឋានថា អ្នកឈ្នះនឹងនៅតែបន្តឈ្នះ ខណៈពេលដែលអ្នកដទៃទៀតនឹងបរាជ័យ។ ពួកសាវ័កក៏មានអារម្មណ៍ថា ផែនដីបានក្រឡាប់ចក្រផងដែរ ពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “អ្នកមានពិបាកនឹងចូលនគរព្រះ”(ម៉ាថាយ ១៩:២៣)។ តើអ្នកមាន មានអ្វីដែលរារាំងមិនឲ្យពួកគេអាចចូលនគរស្ថានសួគ៌? ជាការពិតណាស់ បើយើងទុកចិត្តលើអ្វី ដែលយើងមាន(អ្វីដែលយើងអាចធ្វើ និងយើងជានរណា) យើងមិនគ្រាន់តែពិបាកទុកចិត្តព្រះប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងមិនអាចទុកចិត្តទ្រង់ផងដែរ។
យើងមិនអាចចូលនរគព្រះ តាមក្បួនរបស់យើងបានទេ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “នឹងមានមនុស្សមុន ទៅជាក្រោយជាច្រើន ហើយនិងមានមនុស្សក្រោយ…
ការផ្លាស់ប្តូរ ដែលអាចធ្វើទៅបាន
ថ្ងៃមួយ សមាជិកក្រុមយុវជនមួយចំនួន បានជួបជុំគ្នានៅពេលរសៀលថ្ងៃសៅរ៍ ដើម្បីចោទជាសំណួរដ៏ពិបាកៗ ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ផ្អែកទៅលើបទគម្ពីរ ភីលីព ២:៣-៤ ដែលបានចែងថា “កុំឲ្យធ្វើអ្វី ដោយទាស់ទែងគ្នា ឬដោយសេចក្តីអំនួតឥតប្រយោជន៍ឡើយ តែចូររាប់អានគេឲ្យលើសជាងខ្លួនដោយចិត្តសុភាពវិញ។ កុំឲ្យគ្រប់គ្នាស្វែងរកតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ត្រូវស្វែងរកចំពោះអ្នកដទៃផង”។ សំណួរពិបាកៗទាំងនោះ មានដូចជា : តើអ្នករាល់គ្នាបានគិតពីប្រយោជន៍អ្នកដទៃ នៅពេលណាខ្លះ? តើអ្នកដទៃគិតថា អ្នកជាមនុស្សមានការបន្ទាបខ្លួន ឬមានអំណួត? តើហេតុអ្វី?
ខណៈពេលដែលខ្ញុំនៅស្តាប់ពួកគេ ខ្ញុំមានការលើកទឹកចិត្ត ពេលបានឮពួកគេឆ្លើយសំណួរ ដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ ក្មេងជំទង់ទាំងនោះបានយល់ស្របថា យើងងាយនឹងទទួលស្គាល់ចំណុចខ្វះខាតរបស់យើង តែយើងពិបាកកែប្រែ ឬមិនងាយមានចិត្តដែលចង់កែប្រែ។ មានក្មេងជំទង់ម្នាក់បានត្អូញត្អែរថា ភាពអាត្មានិយម បានជាប់នៅក្នុងឈាមរបស់គាត់។
យើងអាចឈប់ផ្តោតទៅលើប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយងាកមកគិតប្រយោជន៍អ្នកដទៃវិញ ដោយពឹងផ្អែកលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលគង់នៅក្នុងយើង។ ហេតុនេះហើយបានជាសាវ័កប៉ុលបានក្រើនរំឭកពួកជំនុំនៅក្រុងភីលីពឲ្យនឹកចាំ អំពីការអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើ និងបានធ្វើឲ្យរឿងល្អៗជាច្រើន អាចកើតមានចំពោះពួកគេ។ ទ្រង់បានទទួលចិញ្ចឹមពួកគេ ដោយព្រះគុណទ្រង់ កម្សាន្តចិត្តពួកគេដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយបានប្រទានព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ ដើម្បីជួយពួកគេ(ភីលីព ២:១-២)។ តើពួកគេ និងយើងរាល់គ្នាអាចឆ្លើយតប ចំពោះព្រះគុណទ្រង់ ដោយការបន្ទាបខ្លួន ដោយរបៀបណា?
ជាការពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ជាហេតុផល ដែលយើងត្រូវផ្លាស់ប្រែ ហើយមានតែទ្រង់ទេដែលអាចកែប្រែយើងបាន។ ដោយសារទ្រង់បានប្រទានឲ្យយើង មានចិត្ត និងអំណាច ដើម្បីធ្វើការអ្វីដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យ(ខ.១៣)…
ការអត់ទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក
កម្មវិធីចែកចាយបទពិសោធន៍ ស្ថិតក្នុងចំណោមសហគមន៍ធំបំផុត ក្នុងប្រព័ន្ធអ៊ីនធើណិត នៅសតវត្សរ៍ទី២១។ កាលពីមុន កម្មវិធីនេះគឺជាវេបសាយមួយ ដែលមនុស្សរាប់សិបលាននាក់បានប្រើ ដើម្បីចែកចាយអំពីបទពិសោធន៍ដ៏ឈឺចាប់ ដែលពួកគេបានជួបដោយផ្ទាល់។ ខណៈពេលដែលខ្ញុំបានអានរឿងដ៏ឈឺចាប់មួយចំនួន ដែលគេបានចែកចាយ ក្នុងវែបសាយនោះ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំថា ចិត្តមនុស្សយើងម្នាក់ៗមានការស្រេកឃ្លាន ចង់ឲ្យនរណាម្នាក់យល់អំពីការឈឺចាប់របស់យើង។
កណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្តិបានចែងអំពីរឿងរបស់ស្រីបម្រើវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលបានបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា ជីវិតយើងមានន័យប៉ុណ្ណា ពេលដែលគេយល់អំពីការឈឺចាប់របស់យើង។
នាងហាកាគឺជាទាសករវ័យក្មេង ដែលស្តេចផារ៉ោននៃនគរអេស៊ីព្ទប្រហែលជាបានប្រទានលោកអាប់រ៉ាម (មើលលោកុប្បត្តិ ១២:១៦ ១៦:១)។ ពេលដែលនាងសារ៉ាយដែលជាភរិយ៉ារបស់លោកអាប់រ៉ាមជាស្រ្តីអារ មិនអាចមានកូនបាន នាងក៏បានជំរុញលោកអាប់រ៉ាម ឲ្យមានកូនជាមួយនាងហាកា ដែលជាប្រពៃណីយដ៏អាក្រក់ នៅសម័យនោះ។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលនាងហាកាមានផ្ទៃពោះ ភាពតានតឹងក៏បានកើតមាន រហូតដល់នាងហាការត់គេចខ្លួន ទៅវាលរហោស្ថាន ដើម្បីគេចពីការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញរបស់នាងសារ៉ាយ(១៦:១-៦)។
ពេលនោះនាងហាកាក៏បានជួបទុក្ខលំបាកកាន់តែខ្លាំង ដោយនាងមានផ្ទៃពោះ ហើយនៅតែម្នាក់ឯង យ៉ាងលំបាក ក្នុងវាលរហោស្ថានដ៏សោះកក្រោះ។ តែទុក្ខវេទនារបស់នាង មិនអាចជៀសផុតពីព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ បន្ទាប់មកព្រះអម្ចាស់បានលើកទឹកចិត្តនាងហាកា(ខ.៧-១២) នាងក៏បានប្រកាស់ថា “ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ទតឃើញទូលបង្គំ” (ខ.១៣)។
នាងហាកាកំពុងតែសរសើរដំកើងព្រះ ដែលមិនគ្រាន់តែបានទតឃើញរឿងពិតរបស់នាងប៉ុណ្ណោះទេ។ ទ្រង់ជាព្រះ ដែលបានបង្ហាញព្រះអង្គទ្រង់ នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ដែលបានទតឃើញហ្វូងមនុស្សហើយ មានព្រះហឫទ័យក្តួលអាណិតដល់គេ ដ្បិតគេល្វើយ ហើយខ្ចាត់ខ្ចាយ ដូចហ្វូងចៀម ដែលឥតអ្នកគង្វាល(ម៉ាថាយ ៩:៣៦)។ នាងហាកាបានជួបព្រះ…