ដើរតាមគន្លងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ
ដើម្បីភ្ជួរដីឲ្យត្រូវជួរ កសិករចាំបាច់ត្រូវបើកត្រាក់ទ័រ ដោយមើលទៅមុខឲ្យត្រូវទិសដៅ ហើយកាន់ចង្កូតឲ្យនឹង។ ប៉ុន្តែ សូម្បីតែអ្នកដែលមានភ្នែកភ្លឺល្អបំផុត ក៏នៅតែភ្ជួរខុសជួរ ហើយសូម្បីតែអ្នកដែលមានដៃរឹងមាំបំផុត ក៏នៅតែមានការចុករោយដែរ។ ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ នៅប្រទេសជឿនលឿន គេបានប្រើចង្កូតស្វ័យប្រវត្តិ ដែលជាបច្ចេកវិទ្យាផ្អែកទៅលើប្រព័ន្ធជីភីអេស ដែលអនុញ្ញាតឲ្យត្រាក់ទ័រភ្ជូរដី ដាំដំណាំ ប្រមូលផល និងបាញ់ថ្នាំ ឬជី ត្រូវជួរល្អ។ វិធីសាស្រ្តនេះគឺពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពណាស់ ដោយកសិករមិនចាំបាច់កាន់ចង្កូតឡើយ។ សូមស្រមៃថា អ្នកកំពុងតែអង្គុយនៅលើត្រាក់ទ័រធំមួយគ្រឿង ដែលកំពុងតែភ្ជួរដី ដោយអ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវកាន់ចង្កួត តែបែរជាអាចកាន់នំប៉័ងសាំងវិចសាច់គោញាំយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសារ។ ព្រោះឧបករណ៍ដ៏អស្ចារ្យនេះបានធ្វើឲ្យត្រាក់ទ័ររបស់អ្នកបើកត្រង់ទៅមុខ ត្រូវតាមគន្លង ដោយមិនពិបាកទប់ចង្កូត។
អ្នកប្រហែលជានៅចាំព្រះនាមរបស់ស្តេចយ៉ូសៀស។ ទ្រង់បានឡើងសោយរាជ្យជាស្តេច ក្នុងព្រះជន្ម “៨ឆ្នាំ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ២២:១)។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ពេលទ្រង់មានព្រះជន្មប្រហែល២៥ឆ្នាំ លោកហ៊ីលគីយ៉ាដែលជាសម្តេចសង្ឃក៏បានរកឃើញ “គម្ពីរក្រឹត្យវិន័យ” ក្នុងព្រះវិហារ(ខ.៨)។ បន្ទាប់មក គេក៏បានអានគម្ពីរនោះឲ្យស្តេចវ័យក្មេងអង្គនេះស្តាប់។ ទ្រង់ក៏បានហែកព្រះពស្ត្រទ្រង់ ដោយការសោកសង្រេង ចំពោះការដែលពួកឰយុកោរបស់ទ្រង់មិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់។ ស្តេចយ៉ូសៀសក៏បានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏ “ត្រឹមត្រូវ នៅចំពោះព្រះនេត្រព្រះអម្ចាស់”(ខ.២)។ គម្ពីរក្រឹត្យវិន័យនោះក៏បានក្លាយជាឧបករណ៍សម្រាប់ដឹកនាំរាស្រ្តរបស់ព្រះ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេរេរាម្តងទៅឆ្វេង ម្តងទៅស្តាំនោះឡើយ។ ការបង្រៀនរបស់ព្រះអម្ចាស់ ក្នុងព្រះគម្ពីរនោះបានតម្រង់ផ្លូវរបស់ពួកគេ។
ការអនុញ្ញាតឲ្យព្រះគម្ពីរដឹកនាំជីវិតយើង ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ជួយឲ្យជីវិតយើងរស់នៅស្របតាមការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ និងស្របតាមព្រះទ័យទ្រង់។ ព្រះគម្ពីរប៊ីបជាឧបករណ៍ដ៏អស្ចារ្យ ដែលជួយឲ្យយើងបោះជំហានត្រង់ទៅមុខ តាមផ្លូវព្រះ…
ពន្លឺនៃលោកិយ មិនឈប់បំភ្លឺឡើយ។
មនុស្សបានពឹងផ្អែកលើពន្លឺថ្ងៃ និងពន្លឺព្រះច័ន្ទ ដើម្បីបំភ្លឺនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ អស់ជាច្រើនជំនាន់រាប់មិនអស់។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទជួយបំភ្លឺផ្លូវនៅពេលយប់ រីឯពន្លឺថ្ងៃផ្តល់កំារស្មី ដែលផ្តល់ជីវិតដល់រុក្ខជាតិហូបផ្លែ និងផ្តល់ជីវជាតិដែលរូបកាយយើងត្រូវការ ហើយបំភ្លឺលោកា នៅពេលថ្ងៃ និយាយរួមព្រះបានប្រទានពន្លឺដ៏អស្ចារ្យតាមរយៈតួពន្លឺទាំងពីរនេះ។ យ៉ាងណាមិញ ព្រះគម្ពីរលោកុប្បត្តិបានចែងថា ព្រះទ្រង់ “ធ្វើពន្លឺធំជា២តួ ១ដែលធំជាង នោះសំរាប់បំភ្លឺក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយ១ដែលតូចជាងសំរាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់”(លោកុប្បត្តិ ១:១៦)។
ប៉ុន្តែ ថ្ងៃណាមួយ ព្រះអង្គនឹងប្រទាននូវពន្លឺមួយប្រភេទទៀត ដល់មនុស្សជាតិ។ សាវ័កយ៉ូហានបានកត់ទុកក្នុងកណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈថា ទីក្រុងយេរូសឡិមថ្មី “មិនត្រូវការនឹងព្រះអាទិត្យ ឬព្រះចន្ទ សំរាប់នឹងបំភ្លឺទេ ដ្បិតសិរីល្អនៃព្រះបានបំភ្លឺហើយ ឯកូនចៀមក៏ជាចង្កៀងនៃក្រុងនោះដែរ”(២១:២៣)។ ពាក្យ “ពន្លឺ” ដែលបានប្រើក្នុងបទគម្ពីរនេះ គឺប្រៀបបាននឹងចង្កៀងដ៏ធំមួយ។ ព្រះគ្រីស្ទដែលមានពេញដោយសិរីល្អ នឹងជាចង្កៀងខាងវិញ្ញាណ ដែលបំភ្លឺផែនដីថ្មីមានពេញដោយអំណរ។ ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជា “កូនចៀមនៃព្រះ ដែលដោះបាបមនុស្សលោក”(យ៉ូហាន ១:២៩)។ ព្រះអង្គជាប្រភពនៃពន្លឺខាងវិញ្ញាណ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកដើរតាមព្រះអង្គ ក្លាយជា “ពន្លឺនៃលោកិយ”(ម៉ាថាយ ៥:១៤)។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គនឹងក្លាយជាចង្កៀងបំភ្លឺផ្លូវយើង អស់កល្បជានិច្ច(វិវរណៈ ២១:២៣)។ តើយើងនឹងមានចិត្តរំភើបយ៉ាងណា ពេលដែលបានរស់នៅក្នុងពន្លឺកូនចៀមនៃព្រះ!-Dennis Fisher
រូបព្រះ សម្រាប់ដោះទាល់
លោកស៊ែម(Sam) បានពិនិត្យមើលគណនីប្រាក់ចូលនិវត្តន៍របស់គាត់ ក្នុងមួយថ្ងៃពីរដង។ គាត់បានសន្សំប្រាក់ចូលនិវត្តន៍អស់រយៈពេល៣០ឆ្នាំហើយ ហើយដោយសារផ្សារហ៊ុនមានការកើនឡើង។ ទីបំផុត គាត់មានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីចូលនិវត្តន៍។ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏ខ្លាចផ្សារហ៊ុនធ្លាក់ចុះវិញផងដែរ។ ការភ័យខ្លាចនេះបានធ្វើឲ្យគាត់បារម្ភ អំពីប្រាក់ដែលគាត់មានក្នុងកុងធនាគាររបស់គាត់។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីហោរាយេរេមា ដែលព្រមានប្រជាជនយូដាថា “ឱពួកយូដាអើយ ចំនួនព្រះរបស់ឯង នោះប្រមាណស្មើនឹងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ឯងដែរ ហើយដែលមានផ្លូវនៅក្រុងយេរូសាឡិមប៉ុណ្ណា នោះឯងក៏បានស្អាងអាសនាថ្វាយដល់របស់គួរខ្មាសនោះ ចំនួនប៉ុណ្ណោះដែរ គឺជាអាសនាសំរាប់ដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះបាលផង”(១១:១៣)។
ការថ្វាយបង្គំរូបព្រះរបស់ពួកយូដា គឺជាបញ្ហាដែលគួរឲ្យកត់សំគាល់។ ពួកគេដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាព្រះ។ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេនៅតែថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ? កាលនោះ ពួកគេកំពុងតែចាក់ខ្សែ ឬខ្លួនមួយជិះទូកពីរ។ ពួកគេដឹងថា ពួកគេត្រូវការព្រះអម្ចាស់ជួយពួកគេ បន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ទៅ ព្រោះមានតែព្រះពិតទេ ដែលអាចប្រោសពួកគេឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីពេលនោះ ពួកគេថ្វាយបង្គំរូបព្រះ? ព្រោះព្រះរបស់សាសន៍ដទៃបានសន្យាថា នឹងផ្តល់ឲ្យនូវសុខភាពល្អ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពចម្រុងចម្រើន។
តើអ្នកដឹងទេថា យើងក៏កំពុងតែជួបការល្បួងឲ្យថ្វាយបង្គំរូបព្រះផងដែរ? វាជាការល្អហើយ ដែលយើងមានអំណោយទាន ការអប់រំ និងលុយច្រើន។ ប៉ុន្តែ បើមិនប្រយ័ត្នទេ យើងនឹងងាកមកទុកចិត្តលើពួកវា ជាជាងទុកចិត្តព្រះ។ យើងដឹងថា យើងត្រូវការព្រះ នៅពេលយើងស្លាប់ទៅ ហើយយើងក៏សូមព្រះអង្គឲ្យប្រទានពរយើង ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នផងដែរ។ ប៉ុន្តែ បើយើងពឹងផ្អែក…
វិធីជួសជុល
នៅពេលយប់មួយនោះ អ្នកដឹកនាំម្នាក់បានចេញទៅក្រៅ ដើម្បីជិះសេះត្រួតពិនិត្យការងារ ដែលមិនទាន់ធ្វើហើយ។ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងតែពិនិត្យមើលសំណង់បាក់បែក នៅជុំវិញខ្លួនគាត់ គាត់ក៏បានឃើញកំផែងទីក្រុង ដែលបានទទួលរងការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងទ្វារទីក្រុងដែលត្រូវភ្លើងឆេះអស់។ នៅតំបន់ខ្លះមានកំទេចថ្មច្រើនពេក ធ្វើឲ្យសេះគាត់មានការពិបាកធ្វើដំណើរទៅមុខទៀត។ គាត់ក៏បានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។
ពេលដែលគាត់ត្រូវរាយការណ៍អំពីការខូចខាត ដល់ពួកមន្រ្តីរបស់ទីក្រុងនេះ គាត់ក៏បានប្រាប់ពួកគេថា “អ្នករាល់គ្នាឃើញសណ្ឋានអាក្រក់របស់យើងរាល់គ្នានេះ ហើយថា ក្រុងយេរូសាឡិមនៅតែគ្រាំគ្រា ហើយទ្វារក្រុងទាំងប៉ុន្មានភ្លើងឆេះអស់ ដូច្នេះ ចូរមក យើងសង់កំផែងក្រុងយេរូសាឡិមឡើង ដើម្បីកុំឲ្យមានគេត្មះតិះដៀលដល់យើងទៀត”(នេហេមា ២:១៧)។ គាត់រាយការណ៍ថា ទីក្រុងកំពុងស្ថិតក្នុងភាពបាក់បែក ហើយកំផែងមិនអាចការពារទីក្រុងបានឡើយ។
ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានថ្លែងទៅកាន់ប្រជាជនដែលកំពុងតែថប់បារម្ភ ដើម្បីកំឡាចិត្តពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ព្រះហស្តទ្រង់ នៅលើគាត់។ ភ្លាមៗនោះ ប្រជាជនក៏បានឆ្លើយតប ដោយរួបរួមគ្នា នៅក្នុងការជួសជុលកំផែងទីក្រុង(ខ.១៨)។
នៅក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកនេហេមា ប្រជាជនទីក្រុងយេរូសាឡិមក៏បានជួសជុលកំផែងឡើងវិញ ក្នុងរយៈពេល៥២ថ្ងៃ ដោយជំនឿលើព្រះ និងការប្រឹងប្រែងអស់ពីលទ្ធភាព ទោះជាមានការប្រឆាំងពីសត្រូវ ហើយមានការពិបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ(៦:១៥)។
ពេលដែលអ្នកពិចារណាអំពីកាលៈទេសៈរបស់អ្នក តើមានការអ្វីដែលហាក់ដូចជាពិបាក ប៉ុន្តែ អ្នកដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យអ្នកធ្វើ? តើមានអំពើបាបអ្វី ដែលអ្នកហាក់ដូចជាមិនអាចជម្រុះចោលឬទេ? តើទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកមានបញ្ហាអ្វី ដែលមិនបានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ? តើមានកិច្ចការអ្វីដែលហាក់ដូចជាពិបាកពេក សម្រាប់ព្រះអង្គឬទេ?
ចូរទូលសូមការដឹកនាំពីព្រះ(២:៤-៥) ចូរវិភាគបញ្ហារបស់អ្នក(ខ.១១-១៥) ចូលទូលសូមឲ្យព្រះអង្គចូលរួមជាមួយអ្នក(ខ.១៨) ហើយចូរចាប់ផ្តើមដោះស្រាយបញ្ហារបស់អ្នក។—Dave…
ត្រូវបានបង្កើតមក មិនមែនសម្រាប់ភាពឯកោ
អ្នកស្រីស្ទេឡា(Stella) និយាយថា “ខ្ញុំមើលថែរគាត់។ ពេលណាគាត់សប្បាយចិត្ត ខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្ត”។ លោកម៉ឺល(Merle) ក៏បានឆ្លើយតបថា “ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ពេលណានាងនៅក្បែរខ្ញុំ”។ លោកម៉ឺល និងអ្នកស្រីស្ទេឡាបានរៀបការអស់រយៈពេល៧៩ឆ្នាំមកហើយ។ ពេលដែលលោកម៉ឺលត្រូវបានគេទទួលឲ្យស្នាក់នៅក្នុងមន្ទីរចាស់ជរា គាត់មានអារម្មណ៍វេទនាណាស់ ដូចនេះ អ្នកស្រីស្ទេឡាក៏បាននាំគាត់មកផ្ទះវិញ ដោយចិត្តត្រេកអរ។ គាត់មានអាយុ១០១ឆ្នាំ ហើយចំណែកអ្នកស្រីស្ទេឡាវិញ មានអាយុ៩៥ឆ្នាំ។ អ្នកស្រីស្ទេឡាត្រូវការឈើច្រត់ដើម្បីផ្លាស់ទីពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៀត តែគាត់នៅតែធ្វើអ្វីដែលគាត់អាចធ្វើ ដោយក្តីស្រឡាញ់ សម្រាប់ស្វាមីរបស់គាត់ ដូចជា ការរៀបចំម្ហូបអាហារ ដែលស្វាមីគាត់ចូលចិត្តជាដើម។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនអាចធ្វើការនេះ ដោយខ្លួនឯងបានឡើយ។ ចៅៗ និងអ្នកជិតខាង បានជួយអ្នកស្រីស្ទេឡាធ្វើការអ្វីដែលគាត់មិនអាចរ៉ាប់រងបាន។
អ្នកស្រីស្ទេឡា និងលោកម៉ឺលបានរួមជីវិត ជាគំរូ ដែលមានចែងក្នុងបទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ២ ដែលក្នុងនោះ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា “ដែលមនុស្សនេះនៅតែម្នាក់ឯង នោះមិនស្រួលទេ អញនឹងធ្វើឲ្យមានម្នាក់ជាជំនួយសំរាប់ជួយវា”(ខ.១៨)។ គ្មានសត្វណាមួយដែលព្រះបានដាក់ ក្នុងសួនច្បាអេដែន ជាមួយលោកអ័ដាម អាចបំពេញតួនាទីនេះបានឡើយ។ គឺមានតែនាងអេវ៉ាប៉ុណ្ណោះ ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតពីឆ្អឹងជំនីរបស់លោកអ័ដាំម ដែលអាចធ្វើជាអ្នកជំនួយ និងអ្នករួមជីវិតដ៏សក្តិសមរបស់លោកអ័ដាំម(ខ.១៩-២៤)។
នាងអេវ៉ា គឺជាអ្នករួមជីវិតដ៏ល្អបំផុត សម្រាប់លោកអ័ដាម ហើយតាមរយៈពួកគេ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានបង្កើតមង្គលការ។ នេះមិនគ្រាន់តែដើម្បីជាជំនួយដល់គ្នាទៅវិញទៅមកប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងដើម្បីបង្កើតគ្រួសារមួយ និងថែរក្សាស្នាព្រះហស្តព្រះអង្គ ដែលរាប់បញ្ចូលមនុស្សជំនាន់ក្រោយ(១:២៨)។ គ្រួសារដំបូងនោះ…
ព្រះអង្គបានកែប្រែខ្ញុំ
ពេលដែលលោកចន(John) ដែលជាម្ចាស់ផ្ទះបនធំជាងគេនៅទីក្រុងឡុងដ៍ ត្រូវបានគេចាប់ដាក់គុក គាត់យល់ច្រឡំថា ខ្លួនគាត់ជាមនុស្សល្អ។ ក្នុងអំឡុងពេលគាត់ជាប់ពន្ធនាគា គាត់បានសម្រេចចិត្តចូលរួមការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ដើម្បីទទួលបាននូវនំខេក និងកាហ្វេ ប៉ុន្តែ គាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ពេលបានឃើញអ្នកទោសដទៃទៀត ហាក់ដូចជាមានទឹកមុខរីករាយ។ គាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមយំ នៅពេលដែលពួកគេច្រៀងបទចម្រៀងទី១ ហើយក្រោយមក គាត់ក៏ទទួលបានព្រះគម្ពីរមួយក្បាល។ គាត់មានការប៉ះពាល់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលបានអានកណ្ឌគម្ពីរអេសេគាល ដែលបានចែងថា “កាលណាមនុស្សទុច្ចរិតបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិត ដែលខ្លួនបានធ្វើ ទៅប្រព្រឹត្តសេចក្តីដែលត្រឹមត្រូវ ហើយទៀងត្រង់វិញ នោះគេនឹងធ្វើឲ្យព្រលឹងខ្លួនរស់នៅ គឺនឹងរស់នៅជាពិត ឥតស្លាប់ឡើយ ដោយព្រោះគេបានពិចារណាហើយបែរចេញពីអំពើរំលង ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តនោះ”(១៨:២៧-២៨)។ ព្រះបន្ទូលព្រះបានប៉ះពាល់ចិត្តគាត់ ធ្វើឲ្យគាត់ដឹងថា គាត់មិនមែនជាមនុស្សល្អទេ… គាត់ជាមនុស្សអាក្រក់ ដែលត្រូវការការប្រែចិត្ត។ ពេលដែលគាត់បានអធិស្ឋានជាមួយលោកគ្រូគង្វាលហើយ គាត់ក៏បាននិយាយថា គាត់បានរកឃើញព្រះយេស៊ូវ ហើយព្រះអង្គបានកែប្រែជីវិតគាត់។
បទគម្ពីរខាងលើនេះ គឺជាពាក្យដែលបានថ្លែងទៅកាន់រាស្រ្តរបស់ព្រះ ពេលដែលពួកគេក្នុងស្ថិតនៅក្នុងការនិរទេស។ ទោះពួកគេបានងាកចេញពីព្រះហើយក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គនៅតែសព្វព្រះទ័យឲ្យពួកគេបោះបង់ចោលអំពើរំលងទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនោះ ហើយផ្លាស់ប្រែ “ឲ្យមានចិត្ត និងវិញ្ញាណថ្មី”(ខ.៣១)។ ខគម្ពីរនេះបានជួយឲ្យលោកចន “ប្រែចិត្ត និងរស់នៅថ្វាយព្រះ”(ខ.៣២) ដោយដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះ បានត្រាស់ហៅមនុស្សមានបាប ឲ្យប្រែចិត្ត(លូកា ៥:៣២)។
ចូរយើងឆ្លើយតប ពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបណ្តាលចិត្តយើងឲ្យផ្លាស់ប្រែចិត្ត ដើម្បីឲ្យយើងអាចអរសប្បាយនឹងការអត់ទោសបាប និងសេរីភាពរួចពីអំពើបាបផងដែរ។—Amy Boucher…
ឈ្នះទាំងអស់គ្នា
មានពេលមួយ មានគេទូរស័ព្ទមកលោកគ្រូគង្វាល សាំយ៉ូអែល បាហ្កាហ្កា(Samuel Baggaga) នៅពេលពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រ ដើម្បីសុំឲ្យគាត់ទៅផ្ទះរបស់សមាជិកព្រះវិហារម្នាក់។ ពេលគាត់ទៅដល់ គាត់បានឃើញផ្ទះនោះកំពុងតែត្រូវភ្លើងលេបត្របាក់។ បុរសជាឪពុកបានរលាកភ្លើង តែបានចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះម្តងទៀត ដើម្បីជួយសង្រ្គោះកូនរបស់គាត់ ហើយក៏បានចេញមកក្រៅវិញ ដោយមានកូនស្រីម្នាក់ដែលបានសន្លប់បាត់ស្មារតី។ នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាល នៅប្រទេសយូហ្កាន់ដា មន្ទីរពេទ្យ ស្ថិតនៅចម្ងាយ១០គីឡូម៉ែត្រ។ ដោយគ្មានមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ លោកគ្រូគង្វាល និងបុរសជាឪពុកក៏បានចាប់ផ្តើមនាំគ្នាពរកូនស្រីគាត់ រត់ទៅរកមន្ទីរពេទ្យ។ ពួកគេបានពរក្មេងដែលរបួសម្តងម្នាក់ ពេលដែលពួកគេចុករោយដៃ។ ពួកគេក៏បានទៅដល់មន្ទីរពេទ្យទំាងអស់គ្នា។ បុរសជាឪពុក និងកូនស្រីគាត់ក៏បានទទួលការព្យាលបាល រហូតដល់ជាសៈស្បើយ។
ក្នុងបទគម្ពីរនិក្ខមនំ ១៧:៨-១៣ ព្រះអម្ចាស់រៀបចំ ឲ្យពួកអ៊ីស្រាអែលទទួលជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យ ដោយឲ្យលោកយ៉ូស្វេដឹកនាំពួកប្រុសៗប្រយុទ្ធនៅសមរភូមិ ហើយទ្រង់បានតម្រូវឲ្យលោកម៉ូសេកាន់ដំបងរបស់ព្រះ លើកឡើងទៅលើ ដោយមិនដាក់ចុះវិញ ទាល់តែសង្រ្គាមចប់។ ពេលដែលដៃរបស់លោកម៉ូសេចុករោយ លោកអើរ៉ុន និងលោកហ៊ើរក៏បានមកជួយទ្រដៃរបស់គាត់ ដរាបដល់ថ្ងៃលិច ហើយពួកសត្រូវក៏បានទទួលបរាជ័យ។
ការពឹងផ្អែកគ្នាទៅវិញទៅមកពិតជាមានតម្លៃណាស់ បានជាយើងមិនអាចមើលស្រាលនោះឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យមនុស្សធ្វើជាតំណាងរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ យើងចែករំលែកទុក្ខលំបាក និងជួយយកអសារគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រមទាំងកម្សាន្តចិត្ត និងកែតម្រង់គ្នាទៅវិញទៅមកផងដែរ។ យើងអាចទទួលជោគជ័យទាំងអស់គ្នា ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ!—Arthur Jackson
ទស្សនៈមកពីស្ថានលើ
កាលលោកធីធ័រ វេលឆ៍(Peter Welch) នៅក្មេង ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ ការប្រើឧបករណ៍រាវរកលោហៈធាតុ គឺគ្រាន់តែជាការកម្សាន្តសប្បាយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៩០មក គាត់បានដឹកនាំមនុស្សជាច្រើន នៅទូទាំងពិភពលោក នៅក្នុងការធ្វើដំណើររាវរកលោហៈធាតុ។ ពួកគេបានរកឃើញវត្ថុរាប់ពាន់ ដែលមានដូចជាដាវ គ្រឿងអលង្កាបុរាណ និងកាក់ជាដើម។ ពួកគេបានស្វែងរកគំរូ នៅក្នុងទីវាលនៃកសិដ្ឋាន ក្នុងចក្រភពអង់គ្លេស ដោយប្រើកម្មវិថី “ហ្គុកហ្គល អឺស” ដែលជាកម្មវិធីកំព្យូទ័រ ផ្អែកទៅលើរូបភាពថតពីផ្កាយរណប។ ពួកគេក៏បានរកឃើញទីតាំងរបស់ផ្លូវថ្នល់ អាគារ និងសំណង់ដទៃទៀត ដែលអាចមានវត្តមានកាលពីប៉ុន្មានសតវត្សរ៍មុន។ លោកភីធ័រក៏បាននិយាយថា “រូបភាពដែលថតបានពីលើមេឃ បានជួយឲ្យយើងរកឃើញអ្វីៗជាច្រើន តាមវិធីសាស្រ្តរុករកដ៏ថ្មីស្រឡាងមួយ”។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីរាស្រ្តរបស់ព្រះ នៅសម័យហោរាអេសាយ។ កាលនោះ ពួកគេត្រូវការ “ទស្សនៈមកពីស្ថានលើ”។ ពួកគេមានមោទនភាព ដែលបានធ្វើជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ តែពួកគេមិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ហើយមិនព្រមលះបង់ចោលរូបព្រះដែលពួកគេកំពុងថ្វាយបង្គំ។ តែព្រះជាម្ចាស់មានទស្សនៈផ្សេងពីនេះ។ ទោះពួកគេមានការបះបោរក៏ដោយ ព្រះអង្គនៅតែសង្រ្គោះពួកគេឲ្យរួចពីភាពជាឈ្លើយសឹករបស់ចក្រភពបាប៊ីឡូន។ តើហេតុអ្វី? ព្រះអង្គមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា “ដោយយល់ដល់ខ្លួនអញ … សិរីល្អរបស់អញៗមិនព្រមលើកឲ្យទៅអ្នកដទៃឡើយ”(អេសាយ ៤៨:១១)។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញទស្សនៈរបស់ព្រះអង្គពីស្ថានលើមក ឲ្យយើងបានដឹងថា យើងត្រូវរស់នៅ ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អ និងបំពេញគោលបំណងរបស់ព្រះអង្គ គឺមិនមែនដើម្បីខ្លួនយើងនោះឡើយ។ យើងត្រូវផ្តោតទៅលើព្រះអង្គ និងផែនការរបស់ព្រះអង្គ ហើយផ្តោតទៅលើការនាំអ្នកដទៃឲ្យសរសើរដំកើងព្រះអង្គផងដែរ។…
រឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់
ភាគច្រើននៃមិត្តរួមការងាររបស់លោកម៉ៃ(Mike) មានការយល់ដឹងតិចតួចណាស់ អំពីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ ហើយពួកគេក៏ហាក់ដូចជាមិនយកចិត្តទុកដាក់ដែរ។ ប៉ុន្តែ គាត់ដឹងថា លោកម៉ៃយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះជំនឿរបស់ខ្លួន។ ថ្ងៃមួយ ពេលដែលរដូវកាលនៃពិធីព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញជិតមកដល់ មានមនុស្សម្នាក់បាននិយាយថា ពួកគេឮថា ពិធីព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ មិនមានជាប់ទាក់ទងអ្វី នឹងបុណ្យរំលងទេ ហើយក៏ឆ្ងល់ផងដែរថា ពិធីបុណ្យទាំងពីរនេះមានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងគ្នា។ គេក៏បានសួរគាត់ថា “អេហ៍ ម៉ៃ! អ្នកដឹងអំពីរឿងរបស់ព្រះច្រើន។ តើគេធ្វើពិធីបុណ្យរំលងដើម្បីអ្វី?”
ដូចនេះ លោកម៉ៃក៏បានពន្យល់ប្រាប់គេ អំពីការដែលព្រះជាម្ចាស់បាននាំរាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលចេញពីភាពជាទាសករ នៅនគរអេស៊ីព្ទ។ គាត់ក៏បានប្រាប់ពួកគេ អំពីគ្រោះកាចទំាង១០ ដែលរួមមានការស្លាប់កូនច្បងរបស់គ្រួសារនីមួយៗរបស់ជនជាតិអេស៊ីព្ទ។ គាត់ក៏បានពន្យល់ថា កាលនោះ ទេវតាបាន “រំលង” ផ្ទះដែលមានឈាមសត្វចៀមប្រឡាក់នៅលើក្របទ្វារ។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានចែកចាយ អំពីការដែលព្រះយេស៊ូវបានជាប់ឆ្កាង ក្នុងរដូវកាលនៃបុណ្យរំលង ក្នុងនាមជាកូនចៀមសម្រាប់យញ្ញបូជា ដែលត្រូវសុគតដើម្បីលោះបានមនុស្សម្តងជាសម្រេច។ ភ្លាមៗនោះ លោកម៉ៃក៏បានដឹងថា តាមពិត គាត់កំពុងតែធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះគ្រីស្ទ ដល់មិត្តរួមការងារគាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។
សាវ័កពេត្រុសក៏ធ្លាប់បានបង្រៀនពួកជំនុំសម័យដើម ដែលកំពុងរស់នៅក្នុងវប្បធម៌ដែលមិនស្គាល់ព្រះ។ គាត់ថា “ចូរឲ្យតាំងព្រះគ្រីស្ទឡើង ជាបរិសុទ្ធ នៅក្នុងចិត្តអ្នករាល់គ្នា ទុកជាព្រះអម្ចាស់ចុះ ហើយឲ្យប្រុងប្រៀបជានិច្ច ដោយសុភាព ហើយកោតខ្លាច ដើម្បីនឹងតបឆ្លើយដល់អ្នកណាដែលសួរពីហេតុនៃសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់អ្នករាល់គ្នា”(១ពេត្រុស ៣:១៥)។
យើងក៏អាចធ្វើបន្ទាល់ផងដែរ។ ដោយជំនួយពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ យើងអាចពន្យល់ប្រាប់គេ…
មូលហេតុដែលយើងត្រូវអរសប្បាយ
នៅពេលសាលាបើកបវេសនកាល រៀងរាល់ពេលរសៀល ស៊ីជេ(C.J.) ដែលជាក្មេងអាយុ១៤ឆ្នាំ តែងតែចុះពីឡានក្រុង ហើយដើរបណ្តើររាំបណ្តើរ តាមផ្លូវចូលផ្ទះ។ ម្តាយរបស់គាត់ក៏បានថត និងចែករំលែកវីដេអូសកម្មភាពរាំរបស់គាត់ ។ គាត់រាំ ព្រោះគាត់អរសប្បាយនឹងជីវិតគាត់ ហើយ “ធ្វើឲ្យអ្នកដទៃសប្បាយចិត្ត” នឹងការរាំរបស់គាត់។ ថ្ងៃមួយ មានអ្នកប្រមូលសំរាមពីរនាក់បានផ្អាកការងារដ៏មមាញឹករបស់ខ្លួន ដើម្បីលោត បង្វិលខ្លួន និងគ្រវីចង្កេះរាំ ជាមួយនឹងក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ ដែលបានបណ្តាលចិត្តអ្នកដទៃឲ្យរាំជាមួយគាត់។ អ្នកទំាងបីនាក់នេះបានបង្ហាញចេញនូវអំណាចនៃក្តីអំណរដ៏ស្មោះត្រង់ ដែលឆ្លងពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់។
អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ១៤៩ បានពិពណ៌នា អំពីប្រភពដើម នៃក្តីអំណរដ៏ស្ថិតស្ថេរ និងគ្មានលក្ខខណ្ឌ ដែលមាននៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងបានលើកទឹកចិត្តរាស្រ្តរបស់ព្រះ ឲ្យរួមគ្នា “ច្រៀងបទថ្មី ថ្វាយព្រះអម្ចាស់”(ខ.១)។ គាត់បានអញ្ជើញពួកអ៊ីស្រាអែល ឲ្យ “អរសប្បាយនឹងព្រះដែលបានបង្កើតពួកគេមក” និង “ត្រេកអរក្នុងមហាក្សត្ររបស់ខ្លួន”(ខ.២)។ ព្រះអង្គត្រាស់ហៅយើង ឲ្យថ្វាយបង្គំទ្រង់ ដោយការរាំ និងតន្រ្តី(ខ.១-៣)។ តើហេតុអ្វី? ព្រោះ “ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងរាស្ត្រទ្រង់ ទ្រង់តាក់តែងមនុស្សរាបសា ដោយសេចក្តីសង្គ្រោះ”(ខ.៤)។
ព្រះវរបិតាជាទីស្រឡាញ់នៃយើង បានបង្កើតយើងមក និងបានទ្រទ្រង់ចក្រវាលទាំងមូល។ ព្រះអង្គអរព្រះទ័យចំពោះយើង ដោយសារយើងជាកូនជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គបានរចនាយើងមក ស្គាល់យើង និងបានអញ្ជើញយើង ចូលទៅក្នុងទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយព្រះអង្គ។ គឺពិតជាកិត្តិយសណាស់! ព្រះដ៏រស់…