តើត្រូវការបេះដូងថ្មីទេ?
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងដ៏សោកសៅ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំមានការឈឺចាប់នៅក្នុងទ្រូង ដូចនេះ គ្រូពេទ្យរបស់គាត់ ក៏បានចេញវេជ្ជបញ្ជាឲ្យគាត់ ទៅស្គែនបេះដូង។ លទ្ធផលក៏បានបង្ហាញថា សសៃអាក់ទែរបស់គាត់ បានស្ទះអស់បីសសៃ។
គេក៏បានកំណត់ពេលឲ្យគាត់ទៅវះកាត់សសៃអាក់ទែទាំងបី នៅថ្ងៃទី១៤ កុម្ភៈ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំមានការថប់បារម្ភ តែគាត់គិតថា កាលបរិច្ឆេទនោះ គឺជាសញ្ញានៃសេចក្តីសង្ឃឹម។ គាត់ក៏បាននិយាយថា គាត់នឹងមានបេះដូងថ្មីមួយ នៅថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់។ គាត់ក៏បានទទួលលទ្ធផលដូចចិត្ត។ ការវៈកាត់បានប្រព្រឹត្តទៅ យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដោយបានធ្វើឲ្យឈាមហូរចូលទៅក្នុងបេះដូងដ៏ឈឺចាប់របស់គាត់ដូចដើមវិញ ធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា ហាក់ដូចជាមានបេះដូងថ្មីអញ្ចឹង។
ការវៈកាត់របស់ឪពុកខ្ញុំបានរំឭកខ្ញុំថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានប្រទានឲ្យយើងមានជីវិតថ្មីផងដែរ។ អំពើបាបបានធ្វើឲ្យសសៃអាក់ទែខាងវិញ្ញាណរបស់យើងកកស្ទះ ដោយធ្វើឲ្យយើងមិនអាចមានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ បានជាយើងចាំបាច់ត្រូវឆ្លងកាត់ការវះកាត់ខាងវិញ្ញាណ ដើម្បីសម្អាតវា។
នោះជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យារាស្រ្តទ្រង់ នៅក្នុងបទគម្ពីរ អេសេគាល ៣៦:២៦។ ទ្រង់បានធានាពួកអ៊ីស្រាអែលថា ទ្រង់នឹងឲ្យពួកគេមានចិត្តថ្មី(ឬបេះដូងថ្មី) ហើយនឹងដាក់វិញ្ញាណថ្មីនៅក្នុងពួកគេផងដែរ។ ទ្រង់ក៏បានសន្យាផងដែរថា ទ្រង់នឹងជម្រះគេរាល់គ្នាឲ្យស្អាត ពីគ្រប់ទាំងសេចក្តីស្មោកគ្រោក(ខ.២៥) ហើយ ដាក់វិញ្ញាណទ្រង់ នៅក្នុងពួកគេម្នាក់ៗ(ខ.២៧)។ នៅពេលដែលរាស្រ្តទ្រង់បាត់បង់ក្តីសង្ឃឹម ទ្រង់ក៏បានសន្យាថា នឹងប្រទានការចាប់ផ្តើមជាថ្មីដល់ពួកគេ ក្នុងនាមជាព្រះ ដែលអាចធ្វើឲ្យជីវិតពួកគេថ្មីឡើង។
ទីបំផុត ការសន្យានេះបានសម្រេច តាមរយៈការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ពេលណាយើងទទួលជឿទ្រង់ យើងក៏បានទទួលបេះដូងខាងវិញ្ញាណថ្មីមួយ ដែលព្រះទ្រង់បានសម្អាតបាប និងភាពអស់សង្ឃឹម ចេញពីយើង។ ពេលដែលយើងពេញដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគ្រីស្ទ…
ប្រយ័ត្ន!
ខ្ញុំបានចម្រើនវ័យធំឡើង នៅក្នុងបណ្តាទីក្រុងនៅភាគខាងត្បូងមួយចំនួន នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលមានអាកាសធាតុក្តៅ ហេតុនេះហើយ ពេលដែលខ្ញុំផ្លាស់ទៅរស់នៅ ក្នុងទីក្រុងនៅភាគខាងជើង ខ្ញុំចំណាយពេលមួយរយៈ នៅក្នុងការរៀនបើកបរ ឲ្យមានសុវត្ថិភាព ក្នុងអំឡុងខែដែលមានព្រឹលធ្លាក់ រយៈពេលវែង។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់រដូវរងាដ៏ពិបាកជាលើកទីមួយ ខ្ញុំបានជាប់គាំងដំណើរបីដង ពេលដែលមានព្រឹលធ្លាក់ខ្លាំង ហើយមានកម្រាស់ក្រាស់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានហ្វឹកហាត់ជាច្រើនឆ្នាំ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ស្រណុកស្រួល នៅក្នុងការបើកបរ ក្នុងរដូវរងា ដែលមានព្រឹលធ្លាក់។ តាមពិត ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រណុកស្រួលពេក បានជាខ្ញុំឈប់មានការប្រុងប្រយ័ត្ន។ គឺនៅពេលនោះហើយ ដែលខ្ញុំបានបើកឡានបុកផ្ទាំងទឹកកកពណ៌ខ្មៅមួយផ្ទាំង ហើយឡានខ្ញុំក៏បានអូសកង់ ទាល់តែបុកនឹងបង្គោលទូរស័ព្ទ នៅចិញ្ចើមផ្លូវ។
តែអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលគ្មាននរណាម្នាក់មានរបួស ប៉ុន្តែ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានរៀនមេរៀនដ៏សំខាន់មួយ។ ខ្ញុំបានដឹងថា ការមានអារម្មណ៍ស្រណុកស្រួល អាចនាំឲ្យមានគ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណា។ វាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន និងបាត់បង់ម្ចាស់ការ។
យើងចាំបាច់ត្រូវហ្វឹកហាត់ខ្លួន ឲ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់យើង។ លោកពេត្រុសបានដាស់តឿនគ្រីស្ទបរិស័ទទាំងឡាយ កុំឲ្យហោះហើរឆ្លងកាត់ជីវិត ដោយខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ននោះឡើយ តែត្រូវ “ដឹងខ្លួន” ឬប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច(១ពេត្រុស ៥:៨)។ អារក្សតែងតែព្យាយាមយ៉ាងសកម្ម ដើម្បីបំផ្លាញយើង ហេតុនេះហើយ យើងក៏ចាំបាច់ត្រូវសកម្មជានិច្ច ដោយជម្នះការល្បួង ហើយឈរយ៉ាងមំាមួន ក្នុងជំនឿរបស់យើង(ខ.៩)។ វាមិនមែនជាអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ ដោយពឹងផ្អែកលើគំនិតយើងនោះឡើយ។ ព្រះទ្រង់បានសន្យាថា នឹងគង់នៅជាមួយយើង…
ការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញខ្លួន
មានពេលមួយ ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំ ដែលមានគ្នា៥នាក់ បានទៅទីក្រុងរ៉ូម ដើម្បីធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅរដូវបុណ្យណូអែល។ នៅកន្លែងមួយ មានមនុស្សកកកុញយ៉ាងខ្លាំង ដែលខ្ញុំដូចមិនធ្លាប់ឃើញមនុស្សច្រើនយ៉ាងនេះទេ។ យើងបានដើរបត់ចុះឡើងៗ កាត់តាមហ្វូងមនុស្ស ដើម្បីទៅមើលកន្លែងទេសចរណ៍ ដូចជាទីក្រុងវ៉ាទីកង់ និងសំណង់ស្តាតខូលីសៀមជាដើម។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏បាននិយាយបញ្ជាក់ម្តងហើយម្តងទៀត ឲ្យកូនៗរបស់ខ្ញុំ មានការប្រុងប្រយ័ត្ន អំពីទីតាំងដែលពួកគេបានទៅដល់ គឺត្រូវដឹងថា ពួកគេកំពុងនៅទីណា មាននរណាខ្លះនៅក្បែរពួកគេ ហើយមានរឿងអ្វីកំពុងកើតឡើង។ យើងកំពុងរស់នៅសម័យ ដែលពិភពលោកមិនមានសុវត្ថិភាព ទោះនៅក្នុងផ្ទះ ឬនៅក្រៅប្រទេសក្តី។ ហើយដោយសារក្មេងៗ(ក៏ដូចជាមនុស្សធំ)ចូលចិត្តប្រើទូរស័ព្ទចល័ត និងពាក់កាស់នៅត្រចៀក នោះពួកគេមិនតែងតែមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញខ្លួនឡើយ។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការដែលសាវ័កប៉ុលបានអធិស្ឋាន ឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទ នៅទីក្រុងភីលីព សូមឲ្យពួកគេមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញខ្លួនពួកគេ គឺដូចដែលមានចែងក្នុងបទគម្ពីរ ភីលីព ១:៩-១១។ ត្រង់ចំណុចនេះ គាត់ចង់ឲ្យពួកគេបង្កើនការយល់ដឹងអំពី មនុស្ស និងអ្វីៗដែលនៅជុំវិញខ្លួនពួកគេ ហើយដឹងថា ខ្លួនកំពុងនៅទីណា។ ប៉ុន្តែ សាវ័កប៉ុលមិនគ្រាន់តែបានក្រើនរំឭកពួកគេ ក្នុងគោលដៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេមានសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះឡើយ។ តាមពិត គាត់ចង់ឲ្យរាស្រ្តដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ បានធ្វើជាអ្នកទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយប្រើក្តីស្រឡាញ់នោះឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ដោយដឹងថា មានសេចក្តីអ្វីខ្លះដែល “ល្អបំផុត” និងរស់នៅក្នុងសេចក្តី “បរិសុទ្ធ និងឥតមានកន្លែងបន្ទោសបាន” ហើយមានពេញដោយគុណសម្បត្តិដ៏ល្អ…
សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន
ពួកជំនុំដ៏តូចរបស់ខ្ញុំ បានសម្រេចចិត្តធ្វើអំណោយដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលមួយ សម្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំ នៅថ្ងៃបុណ្យខួបកំណើតរបស់គាត់ នៅអាយុ៦ឆ្នាំ។ សមាជិកព្រះវិហារមួយចំនួន បានតុបតែងបន្ទប់សាលារៀនថ្ងៃអាទិត្យ ដោយចងព្យួរប៉េងប៉ោង និងតម្រៀបតុតូចមួយ ដោយមាននំខួបកំណើតនៅលើនោះ។ ពេលកូនប្រុសខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់នោះឡើង យើងទាំងអស់គ្នាក៏បានស្រែកឡើងព្រមគ្នាថា “រីករាយថ្ងៃកំណើត”។
ក្រោយមក ពេលខ្ញុំកំពុងកាត់នំខួបកំណើត កូនប្រុសខ្ញុំក៏បានមកក្បែរខ្ញុំ ហើយខ្សិបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំថា “ម៉ាក់ ហេតុអ្វី នៅទីនោះ គេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែស្រឡាញ់ខ្ញុំ?” ខ្ញុំក៏មានសំណួរដូចគាត់ផងដែរ។ ពួកគេបានស្គាល់យើងប្រហែល៦ខែប៉ុណ្ណោះ តែពួកគេបានប្រព្រឹត្តចំពោះយើង ដូចមិត្តភក្តិដែលពួកគេបានរាប់អានតាំងពីយូរមកហើយ។
សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលពួកគេមានចំពោះកូនប្រុសខ្ញុំ បានឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលព្រះជាម្ចាស់ មានចំពោះយើងរាល់គ្នា។ យើងមិនអាចយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ស្រឡាញ់យើង តែទ្រង់បានស្រឡាញ់យើង ហើយទ្រង់បានប្រទានក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ដោយឥតសំចៃ។ យើងមិនបានធ្វើអ្វី ដែលសមនឹងទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ឡើយ តែទ្រង់បានស្រឡាញ់យើង ខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ ព្រះគម្ពីរបានចែងថា “ព្រះជាសេចក្តីស្រឡាញ់”(១យ៉ូហាន ៤:៨)។ សេចក្តីស្រឡាញ់ជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណរបស់ទ្រង់។
ព្រះជាម្ចាស់បានចាក់បង្ហូរសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ មកលើយើង យ៉ាងហូរហៀរ ដើម្បីឲ្យយើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ដល់អ្នកដទៃ។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់សាវ័ករបស់ទ្រង់ថា “ខ្ញុំឲ្យសេចក្តីបញ្ញត្ត១ថ្មីដល់អ្នករាល់គ្នា គឺឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ត្រូវឲ្យស្រឡាញ់គ្នា ដូចជាខ្ញុំបានស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នាដែរ។ គេនឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ ដោយសារសេចក្តីនេះឯង គឺដោយអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក”(យ៉ូហាន ១៣:៣៤-៣៥)។
សមាជិកពួកជំនុំរបស់ខ្ញុំបានស្រឡាញ់ខ្ញុំ និងកូនខ្ញុំយ៉ាងនេះ ដោយសារពួកគេមានសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ នៅក្នុងពួកគេ។…
ព្រះពរដែលព្រះបានឲ្យយើងខ្ចី
មុនពេលយើងញាំអាហារថ្ងៃត្រង់រួមគ្នា មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ដែលមានឈ្មោះ ចេហ្វ(Jeff) ក៏បានឱនក្បាលអធិស្ឋានថា “ឱព្រះវរបិតា សូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការប្រទានខ្យល់ ឲ្យយើងខ្ញុំដកដង្ហើម ហើយបានប្រទានអាហារឲ្យយើងខ្ញុំបរិភោគ”។ កាលនោះលោកចេហ្វទើបតែបាត់បង់ការងារ ដូចនេះគាត់ក៏បានទុកចិត្តព្រះជាម្ចាស់អស់ពីចិត្ត ហើយពេលដែលគាត់ទទួលស្គាល់ថា អ្វីៗទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំមានការប៉ះពាល់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំក៏បានសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំបានទទួលស្គាល់ ដោយស្មោះអស់ពីចិត្តទេថា សូម្បីតែរបស់ដែលយើងត្រូវការចាំបាច់បំផុត និងអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងជីវិតខ្ញុំ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់គ្រាន់តែបានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំប្រើពួកវាប៉ុណ្ណោះ?
ពេលដែលស្តេចដាវីឌបានទទួលដង្វាយពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល សម្រាប់ការសាងសង់ព្រះវិហារ នៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ទ្រង់បានអធិស្ឋានថា “តើទូលបង្គំជាអ្វី ហើយរាស្ត្ររបស់ទូលបង្គំនេះជាអ្វី ដែលយើងខ្ញុំរាល់គ្នាអាចនឹងថ្វាយដង្វាយយ៉ាងនេះ ដោយស្ម័គ្រពីចិត្តបាន ដ្បិតគ្រប់របស់ទាំងអស់មកពីទ្រង់ យើងខ្ញុំរាល់គ្នាបានយកតែពីព្រះហស្តទ្រង់ ថ្វាយដល់ទ្រង់វិញ” ហើយទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលទៀតថា “អ្វីៗជារបស់ផងព្រះជាម្ចាស់ទាំងអស់”(១របាក្សត្រ ២៩:១៤,១៦)។
ព្រះគម្ពីរបានចែងថា សូម្បីតែ “សមត្ថភាព នៅក្នុងការបង្កើតទ្រព្យសម្បត្តិ” និងប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិត ក៏មកពីទ្រង់ផងដែរ(ចោទិយកថា ៨:១៨)។ យើងស្គាល់ថា អ្វីទាំងអស់ដែលយើងមាន គឺសុទ្ធតែទ្រង់ឲ្យយើងខ្ចីប្រើ។ ការទទួលស្គាល់បែបនេះ បានលើកទឹកចិត្តយើង កុំឲ្យក្តាប់យករបស់របរ នៅក្នុងលោកិយនេះ ហើយរស់នៅដោយដៃ និងចិត្តដែលបើកទូលាយ ដើម្បីចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ ដោយចិត្តជ្រះថ្លា ដោយអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់សេចក្តីសប្បុរសដែលយើងបានទទួលពីទ្រង់ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកចែករំលែកដ៏សប្បុរស ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់…
អំណោយដ៏អស្ចារ្យបំផុត
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះបាបារ៉ា(Barbara) បានផ្ញើកាតលើកទឹកចិត្ត និងអំណោយរាប់មិនអស់ ដោយបានគិតដល់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំបានទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ ធ្វើជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់ខ្ញុំហើយ គាត់ក៏បានប្រគល់អំណោយដ៏ល្អបំផុត គឺព្រះគម្ពីរទីមួយរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ថា ខ្ញុំអាចមានភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងព្រះជាម្ចាស់កាន់តែខ្លាំង ហើយមានការពេញវ័យខាងវិញ្ញាណ ដោយជួបទ្រង់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងអានព្រះគម្ពីរ អធិស្ឋាន ព្រមទាំងទុកចិត្ត ហើយស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់។ ជីវិតខ្ញុំក៏បានផ្លាស់ប្រែ ពេលដែលបាបារ៉ានាំខ្ញុំ ឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គកាន់តែច្បាស់។ បាបារ៉ាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីសាវ័កភីលីព។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវត្រាសហៅលោកភីលីពឲ្យដើរតាមព្រះអង្គ(យ៉ូហាន ១:៤៣) ពួកសាវ័កក៏បានប្រញាប់ប្រាប់លោកណាថាណែល ដែលជាមិត្តភក្តិគាត់ថា ព្រះយេស៊ូវ គឺជា “ព្រះដែលលោកម៉ូសេបានចែងទុកពីទ្រង់ នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យ ហើយពួកហោរាក៏បានទាយពីទ្រង់ផង”(ខ.៤៥)។ ពេលលោកណាថាណែលមានការសង្ស័យ លោកភីលីពមិនបានប្រកែកគ្នា រិះគន់ ឬបោះបង់មិត្តភក្តិម្នាក់នេះចោលទេ។ លោកភីលីពគ្រាន់តែអញ្ជើញគាត់ ឲ្យទៅជួបព្រះយេស៊ូវមុខទល់នឹងមុខ(ខ.៤៦)។
លោកភីលីពប្រហែលជាមានក្តីអំណរណាស់ ពេលគាត់បានឮលោកណាថាណែលប្រកាស់ថា ព្រះយេស៊ូវជា “ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ” និងជា “ស្តេចនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែល”(ខ.៤៩)។ នេះជាព្រះពរដ៏អស្ចារ្យ ដែលលោកភីលីពបានដឹងថា មិត្តភក្តិគាត់នឹងបានឃើញ “រឿងដែលអស្ចារ្យជាងនោះទៀត” ដែលព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថា ពួកគេនឹងបានឃើញ(ខ.៥០-៥១)។
ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ជាអ្នកផ្តួចផ្តើមទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធ រវាងយើង និងព្រះជាម្ចាស់ ហើយទ្រង់ក៏គង់នៅក្នុងអស់អ្នក ដែលឆ្លើយតប ដោយការទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះវិញ្ញាណជួយឲ្យយើងស្គាល់ព្រះយេស៊ូវ ដោយផ្ទាល់ខ្លួន…
ព្រះអាទិករ និងព្រះដ៏ទ្រទ្រង់
លោកភីលីព(Phillipe) ដែលជាអ្នកផលិតនាឡិការស្វីស បានប្រើកែវពង្រីក និងដង្កៀបតូចៗ ដើម្បីពន្យល់ខ្ញុំយ៉ាងលម្អិត អំពីរបៀបដែលគាត់ដោះគ្រឿងតូចល្អឹតនីមួយៗរបស់នាឡិការអូតូម៉ាទិច ដើម្បីសម្អាត ហើយផ្គុំចូលគ្នា នៅក្នុងនាឡិការដ៏ពិសេសនោះវិញ។ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងមើលគ្រឿងល្អិតៗទាំងនោះ លោកភីលីពក៏បានបង្ហាញរេស្ស័រ ដែលជាគ្រឿងផ្សំដ៏សំខាន់នៃនាឡិការនោះ។ រេស្ស័រនោះ គឺជាផ្នែកសំខាន់ជាងគេ ដែលធ្វើឲ្យស្ពឺទាំងអស់មានចលនា ធ្វើឲ្យនាឡិការដើរទៀងពេល។ បើគ្មានវាទេ នោះនាឡិការអូតូម៉ាទិច មិនអាចដំណើរការបានឡើយ ទោះនាឡិការអូតូម៉ាទិកនោះ ត្រូវបានគេផលិត ដោយជំនាញពិសេសយ៉ាងណាក៏ដោយ។
ក្នុងបទគម្ពីរសញ្ញាថ្មីដ៏មានន័យ ក្នុងកណ្ឌហេព្រើរ អ្នកនិពន្ធបានសរសើរដំកើងព្រះយេស៊ូវ ជាញឹកញាប់ ដោយប្រើពាក្យពេចន៍យ៉ាងប៉ិនប្រសប់ថា ទ្រង់បានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។ ផ្នែកលម្អិតនីមួយៗនៃចក្រវាលរបស់យើង ត្រូវបានព្រះយេស៊ូវបង្កើតយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដូចជាគ្រឿងដ៏តូចល្អិត នៃនាឡិការអូតូម៉ាទិក(ហេព្រើរ ១:២)។ ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង គឺរាប់ចាប់ពីប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដ៏ធំល្វឹងល្វើយ រហូតដល់ស្នាមម្រាមដៃដ៏តូចល្អិត។
ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវមិនគ្រាន់តែជាព្រះអាទិករដែលបានបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងប៉ុណ្ណោះទេ តែទ្រង់ក៏មានសារៈសំខាន់ ចំពោះដំណើរការ និងការចម្រើនឡើងនៃស្នាព្រះហស្តទ្រង់ផងដែរ គឺប្រៀបដូចជារេស្ស័រ ដែលធ្វើឲ្យនាឡិការដំណើរការ។ ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ បានបន្ត “ទ្រទ្រង់គ្រប់របស់ទាំងអស់ ដោយសារព្រះបន្ទូលដ៏មានព្រះចេស្តានៃទ្រង់”(ខ.៣) ដោយធ្វើឲ្យអ្វីទាំងអស់ដែលទ្រង់បានបង្កើត មានដំណើរការរួមគ្នា នៅក្នុងភាពលម្អិតដ៏ស្មគ្រស្មាញ។
ខណៈពេលដែលអ្នកមានឱកាសពិសោធន៍នឹងសម្រស់ នៃស្នាព្រះហស្តព្រះ នៅថ្ងៃនេះ សូមចាំថា “របស់ទាំងអស់ស្ថិតស្ថេរ ដោយសារទ្រង់”(កូឡ៉ុស ១:១៧)។ ចូរយើងទទួលស្គាល់តួនាទីចម្បងរបស់ព្រះយេស៊ូវ នៅក្នុងការបង្កើត…
ពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច
កាលពីរដូវក្តៅ នៅឆ្នាំ២០១៥ ក្រុមការងារមួយក្រុម មកពីព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ បានសញ្ចប់សញ្ចឹង ចំពោះការអ្វីដែលពួកគេបានឃើញ ក្នុងសង្កាត់ម៉ាធែរ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមតំបន់អនាធិបតេយ្យជាច្រើន ក្នុងទីក្រុងណៃរ៉ូប៊ី ប្រទេសគេនយ៉ា។ យើងបានទៅមើលសាលារៀនមួយ ដែលគេបានសង់ផ្ទាល់ដី ដោយគ្មានកម្រាលឥដ្ឋ មានជញ្ជាំងស័ង្កសី ដែលច្រេះស៊ី និងកៅអីវែងធ្វើពីឈើ។ ប៉ុន្តែ មានមនុស្សម្នាក់បានក្រោកឈរឡើង ដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពអន់ថយ នៅទីនោះ។
គាត់មានឈ្មោះ ប្រ៊ីលាន(Brilliant) ដែលមានន័យថា ភ្លឺថ្លា។ ឈ្មោះនេះសក្តិសមនឹងគាត់ណាស់។ គាត់ជាគ្រូសាលាបឋម ដែលមានពេញដោយក្តីអំណរ និងការប្តេជ្ញាចិត្ត ដែលសមស្រមនឹងបេសកកម្មរបស់គាត់។ ដោយសារគាត់បានស្លៀកពាក់ខោអាវដែលមានពណ៌ចម្រុះ នោះរូបសម្បតិ្ត និងក្តីអំណរដែលគាត់មាននៅក្នុងការបង្រៀន និងលើកទឹកចិត្តក្មេងៗ គឺពិតជាគួរឲ្យស្ងើចសរសើរណាស់។
អ្នកគ្រូប្រ៊ីលានបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច ទៅដល់មនុស្សដែលនៅជុំវិញខ្លួនគាត់ គឺដូចដែលគ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្រុងភីលីព បានធ្វើសម្រាប់សង្គមរបស់ពួកគេ នៅសម័យដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកគេ នៅសតវត្សរ៍ទី១។ នៅក្នុងសង្គមដែលកំពុងស្រេកឃ្លានខាងវិញ្ញាណនេះ អ្នកជឿព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ បានបញ្ចេញពន្លឺ “ដូចផ្កាយនៅលើមេឃ”(ភីលីព ២:១៥)។ យើងក៏ត្រូវបញ្ចេញពន្លឺដូចពួកគេផងដែរ ព្រោះនៅទីណា ក៏គេត្រូវការពន្លឺនោះដែរ។ យើងពិតជាមានការកម្សាន្តចិត្តណាស់ ដែលបានដឹងថា គ្រីស្ទបរិស័ទ អាចបញ្ចេញពន្លឺ តាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវ តាមរយៈទ្រង់ “ដែលបណ្តាលចិត្តអ្នករាល់គ្នា ឲ្យមានទាំងចំណងចង់ធ្វើ ហើយឲ្យបានប្រព្រឹត្តតាមបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់”(ខ.១៣)។ ព្រះអង្គនៅតែមានបន្ទូលមកកាន់យើងថា “អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺនៃលោកីយ៍ ……
ហុមព័ទ្ធដោយក្តីស្រឡាញ់
មានស្រ្តីជាម្តាយវ័យក្មេងម្នាក់ កំពុងតែជួបការលំបាកតែម្នាក់ឯង នៅក្នុងអាកាសយាន្តដ្ឋានដ៏មមាញឹកមួយ។ កូនតូចរបស់គាត់ដែលចេះដើរតេសតាស់ បានរករឿងចាប់មិនឈ្នះ ដោយវាស្រែកយំឡាំប៉ា ដោយមិនព្រមឡើងជិះយន្តហោះ។ ដោយសារគាត់មិនអាចគ្រប់គ្រងស្ថានការនេះបាន ហើយកំពុងតែមានផ្ទៃពោះស្រាប់ផង ស្រ្តីជាម្តាយវ័យក្មេងម្នាក់នេះ ក៏បានបោះបង់ការព្យាយាមរបស់គាត់ ដោយលុតជង្គង់នៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ដោយចិត្តនឿយណាយ។ គាត់យកដៃគ្របមុខ ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមយំ។
ភ្លាមៗនោះ មានអ្នកដំណើរស្រីៗប្រហែល៦ ឬ៧នាក់ ដែលសុទ្ធតែជាអ្នកដែលនាងមិនដែលស្គាល់ បានឈរជុំវិញនាង និងកូនរបស់នាង ដោយចែកអាហារសំរន់ ទឹក និងឱបយ៉ាងទន់ភ្លន់ ហើយថែមទាំងច្រៀងបទចម្រៀងកុមារឲ្យកូននាងស្តាប់ផងដែរ។ ការឈរជុំវិញធ្វើជារង្វង់ដ៏កក់ក្តៅនេះ បានជួយសម្រួលអារម្មណ៌របស់ស្រ្តីជាម្តាយ និងកូនរបស់គាត់ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេក៏បានឡើងជិះយន្តហោះ។ ស្រ្តីទាំងនោះក៏បានត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងអង្គុយរបស់ខ្លួនវិញ ដោយមិនបានជជែកគ្នាអំពីការអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើឡើយ តែបានដឹងថា ជំនួយរបស់ពួកគេបានជួយឲ្យម្តាយវ័យក្មេងនោះមានភាពរឹងមាំឡើង ចំពេលដែលនាងកំពុងតែត្រូវការជំនួយ។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក១២៥ ដែលបានចែងថា “មានភ្នំនៅព័ទ្ធជុំវិញក្រុងយេរូសាឡិមយ៉ាងណា នោះព្រះយេហូវ៉ាក៏គង់នៅជុំវិញរាស្ត្រទ្រង់យ៉ាងនោះដែរ”(ខ.២)។ ទីក្រុងយេរូសាឡិម ជាទីប្រជុំជនដ៏ធំ និងមមាញឹកមួយ ដែលបានហុមព័ទ្ធដោយភ្នំជាច្រើន ដែលមានដូចជា ភ្នំដើមអូលីវ ភ្នំស៊ីយ៉ូន និងភ្នំម៉ូរីយ៉ាជាដើម។
ដែលភ្នំទាំងនោះបានព័ទ្ធជុំវិញទីក្រុងយេរូសាឡិមជាយ៉ាងណា នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏ហុមព័ទ្ធរាស្រ្តទ្រង់ ដោយទ្រទ្រង់ និងការពារវិញ្ញាណយើង “ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ក៏ដូចជាអស់កល្បជានិច្ច”។ ដូចនេះ នៅថ្ងៃដ៏ពិបាក ចូរយើង “មើលទៅភ្នំ” ដូចដែលអ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើងបានពោលឡើងនោះ(ទំនុកដំកើង…
ការនឹកចាំ អំពីឪពុករបស់ខ្ញុំ
ពេលណាខ្ញុំនឹកគិតដល់ប៉ារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំស្រមៃឃើញគាត់កំពុងដុំដែលគោលនៅក្រៅផ្ទះ ឬកំពុងថែសួន ឬក៏កំពុងធ្វើការងារជាងក្នុងបន្ទប់ខាងក្រោម ដែលមានពេញទៅដោយឧបករណ៍ និងសម្ភារៈជាងល្អៗជាច្រើន។ គាត់កំពុងជាប់ដៃធ្វើកិច្ចការ ឬគម្រោងណាមួយ ជួនកាល គាត់សាងសង់បន្ទប់ដាក់ឡាន ឬផ្ទះសម្រាប់សត្វចាប ជួនកាល គាត់ជួសជុលសោរ ហើយជួនកាល គាត់រចនាគ្រឿងអល្លង្កា និងរូបចម្លាក់ធ្វើពីកញ្ចក់ពណ៌ជាដើម។
ការនឹកគិតដល់ប៉ារបស់ខ្ញុំ បានជំរុញចិត្តខ្ញុំ ឲ្យគិតអំពីព្រះវរបិតា និងព្រះអាទិករនៃខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ដែលទ្រង់តែងតែធ្វើការរបស់ទ្រង់ យ៉ាងសកម្មជាប់ជានិច្ច។ នៅដើមដំបូង ព្រះជាម្ចាស់បានចាក់គ្រឹះរបស់ផែនដី ហើយក៏បានកំណត់ទំហំរបស់វា ខណៈពេលដែលផ្កាយព្រឹកបានច្រៀងព្រមគ្នា ពួកទេវតាក៏បានស្រែកអបអរសាទរ(យ៉ូប ៣៨:៤-៧)។ អ្វីៗដែលទ្រង់បានបង្កើត គឺជាស្នាដៃសីល្បៈ ឬជាស្នាដៃឯក។ ទ្រង់បានរចនា ឲ្យមានពិភពលោក ដែលមានសម្រស់គួរឲ្យគយគន់ ហើយបានមានបន្ទូលថា “ល្អប្រពៃណាស់”(លោកុប្បត្តិ ១:៣១)។
ស្នាព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ក៏បានរាប់បញ្ចូលអ្នក និងខ្ញុំផងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានរចនាយើង ដោយភាពលម្អិតដ៏រៀបរយ(ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៣-១៦) ហើយទ្រង់បានបង្កើតយើង ឲ្យមានរូបភាពដូចទ្រង់ ហើយបានឲ្យយើងគ្រប់គ្រង និងថែរក្សាផែនដី និងសត្វដែលទ្រង់បានបង្កើត(លោកុប្បតិ្ត ១:២៦-២៨ ២:១៥)។ ទោះយើងធ្វើការអ្វី ឬកំពុងស្ថិតក្នុងពេលសម្រាកកម្សាន្តក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានកម្លាំង និងប្រទានអ្វីដែលយើងត្រូវការ ដើម្បីធ្វើការថ្វាយទ្រង់ អស់ពីចិត្ត។
ទោះយើងធ្វើអ្វីក៏ដោយ ចូរយើងធ្វើ ដើម្បីបំពេញព្រះទ័យទ្រង់។—ALYSON KIEDA