លើសពីនិមិត្តរូប
មានពេលមួយ លោកយ័រដិន បូហានុន(Jordan Bohannon) ដែលជាតារាបាល់បោះនៃសកលវិទ្យាល័យ រដ្ឋអាយូវ៉ា មានចេតនាបោះបាល់ មិនឲ្យចូលកន្រ្តក។ បើគាត់បោះបាល់ចូលកន្ត្រកនៅពេលនោះ គាត់អាចបំបែកឯកត្តកម្មរបស់សាលាគាត់ ដែលកំណត់ត្រាមុន ត្រូវបានគេបង្កើតកាលពី២៥ឆ្នាំមុន។ កាលនេះ គាត់ហៀបនឹងបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រាប់ក្រុមគាត់។ តើហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនចង់បោះបាល់មួយគ្រាប់នោះ ឲ្យចូលកន្ត្រក? កាលពីឆ្នាំ១៩៩៣ បន្ទាប់ពីលោកគ្រីស ស្រ្ទីត(Chris Street) ដែលជាជើងឯកប្រចាំសាលានោះ បានបោះបាល់បញ្ចូលកន្ត្រកជាបន្តបន្ទាប់បាន៣៤គ្រាប់ គាត់ក៏បានបាត់បង់ជីវិត នៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់រថយន្តបុកគ្នា។ ហេតុនេះហើយ លោកយ័រដិនក៏បានសម្រេចចិត្តផ្តល់ការគោរព និងការរំឭកដល់លោកស្រ្ទីត ដោយមិនព្រមបំបែកឯកត្តកម្មរបស់គាត់។
ត្រង់ចំណុចនេះ លោកបូហានុនមិនបានយកការលើកដំកើងខ្លួនឯង ជាសំខាន់ឡើយ។ យើងអាចមើលឃើញគុណតម្លៃដូចនេះ នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកប្រយុទ្ធវ័យក្មេងម្នាក់ ឈ្មោះដាវីឌ។ មានពេលមួយ ស្តេចដាវីឌបានលាក់ខ្លួនក្នុងរូងភ្នំជាមួយនឹងកងទ័ពរបស់ទ្រង់ ដែលកំពុងចុះខ្សោយ។ ពេលនោះ ទ្រង់ចង់សោយទឹកអណ្តូង នៅភូមិបេថ្លេហិម ដែលជាស្រុកកំណើតណាស់ ប៉ុន្តែ ពួកសាសន៍ភីលីស្ទីនដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច កំពុងតែគ្រប់គ្រងតំបន់នោះ(២សាំយ៉ូអែល ២៣:១៤-១៥)។
ពួកអ្នកខ្លាំងពូកែទាំង៣នាក់របស់ទ្រង់នោះ ក៏បំបែកពួកទ័ពភីលីស្ទីន កាត់ចូលទៅដងទឹកអណ្តូង នៅមាត់ទ្វារបេថ្លេហិមយកមកថ្វាយដាវីឌ តែទ្រង់មិនព្រមសោយទេ គឺទ្រង់ចាក់ច្រួចថ្វាយដល់ព្រះយេហូវ៉ាវិញ ដោយទូលថ្វាយថា “រួចទូលថា ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមឲ្យការយ៉ាងនេះនៅឆ្ងាយពីទូលបង្គំទៅ កុំឲ្យទូលបង្គំធ្វើឡើយ តើគួរឲ្យទូលបង្គំផឹកឈាមរបស់មនុស្ស ដែលទៅទាំងប្រថុយជីវិតដូច្នេះឬអី?”(ខ.១៦-១៧)។
ក្នុងលោកិយ ដែលមនុស្សច្រើនតែឲ្យរង្វាន់…
បន្តដំណើរទៅមុខទៀត
កាលខ្ញុំធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុន ខ្ញុំមានឱកាសទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សជាច្រើន ដែលមានអំណោយទាន និងស្លូតបូត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានពេលមួយ គម្រោងរបស់យើងត្រូវបានដឹកនាំ ដោយអ្នកគ្រប់គ្រងដែលមកពីក្រៅក្រុង។ ទោះបីជាក្រុមការងារយើងបាននំាឲ្យមានការរីកចម្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ រៀងរាល់សប្តាហ៍ អ្នកគ្រប់គ្រងរូបនេះបានទូរស័ព្ទមកយើង ដោយរិះគន់ការងារយើង ដោយមិនសំចៃដៃ ហើយបានទាមទាឲ្យយើង មានការប្រឹងប្រែងបន្ថែមទៀត។ ការនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការបាក់ទឹកចិត្ត និងភ័យខ្លាច។ ជួនកាល ខ្ញុំចង់លាឈប់ពីការងារ។
លោកម៉ូសេក៏ប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា ចង់បោះបង់ការតស៊ូផងដែរ ពេលដែលគាត់ទៅជួបស្តេចផារ៉ោន ក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្រោះចង្រៃនៃភាពងងឹត បានកើតមាននៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានទម្លាក់គ្រោះចង្រៃ៨ប្រភេទទៀត មកលើស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយទីបំផុតស្តេចផារ៉ោនក៏បានផ្ទុះកំហឹងដាក់គាត់ ដោយបន្ទូលថា “ថយចេញពីអញទៅ ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យមកនៅមុខអញទៀតឡើយ ដ្បិតបើថ្ងៃណាដែលឯងមកនៅមុខអញ នោះឯងនឹងត្រូវស្លាប់”(និក្ខមនំ ១០:២៨)។
ទោះបីជាលោកម៉ូសេបានទទួលការគំរាមបែបនេះក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់នៅតែបន្តប្រើគាត់ ដើម្បីរំដោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឲ្យរួចពីការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចផារ៉ោន។ ដោយសារសេចក្តីជំនឿ នោះលោកម៉ូសេក៏ចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទទៅ ឥតកោតខ្លាចដល់សេចក្តីកំហឹងនៃស្តេចឡើយ ដ្បិតលោកបានកាន់យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ហាក់ដូចជាឃើញព្រះដ៏មើលមិនឃើញដែរ(ហេព្រើរ ១១:២៧)។ លោកម៉ូសេបានយកឈ្នះស្តេចផារ៉ោន ដោយជឿថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងរំដោះរាស្រ្តទ្រង់ តាមព្រះបន្ទូលសន្យា(និក្ខមនំ ៣:១៧)។
សព្វថ្ងៃនេះ យើងក៏អាចពឹងផ្អែកលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានសន្យាថា ទ្រង់នឹងគង់នៅជាមួយយើងគ្រប់ពេលវេលា ដោយទ្រទ្រង់យើង តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គជួយយើង ឲ្យជម្នៈសម្ពាធនៃការគំរាមកំហែង និងការឆ្លើយតបខុស ដោយប្រទានយើង នូវអំណាច…
តម្លៃដ៏ពិតនៃជីវិត
កម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយបានចាក់បញ្ចាំង អំពីយុវជនវ័យក្មេង ដែលស្លៀកឯកសណ្ឋានសិស្សវិទ្យាល័យ ដើម្បីស្វែងយល់ អំពីជីវិតរបស់ក្មេងជំទង់។ ពួកគេបានរកឃើញថា ក្មេងជំទង់បានប្រើបណ្តាញសង្គម ដើម្បីវាស់ស្ទង់តម្លៃរបស់ខ្លួនឯង។ ក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍នោះ អ្នកចូលរួមម្នាក់បានធ្វើការសង្កេតឃើញថា “សិស្សសាលា បានឲ្យតម្លៃខ្លួនឯង ដោយផ្អែកទៅលើបណ្តាញសង្គម ដោយរាប់ចំនួន ឡែក(like) ដែលពួកគេបានទទួល សម្រាប់រូបថត ដែលពួកគេបានបង្ហោះ ក្នុងហ្វេសប៊ុក”។ ពួកគេត្រូវការការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ ដែលអាចជំរុញពួកគេ ឲ្យបង្ហាញចេញនូវអាកប្បកិរិយ៉ាដែលហួសហេតុ។
ការស្រេកឃ្លានការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ គឺកើតមានតាំងពីដើមមក។ ក្នុងបទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូក ២៩ នាងលេអាស្រេកឃ្លានសេចក្តីស្រឡាញ់របស់លោកយ៉ាកុប ដែលជាស្វាមី។ នាងបានឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីបញ្ហានេះ នៅក្នុងការដាក់ឈ្មោះឲ្យកូនបីនាក់ដំបូងរបស់នាង ដែលសុទ្ធតែបង្ហាញអំពីភាពឯកោរបស់នាង(ខ.៣១-៣៤)។ ប៉ុន្តែ គួរឲ្យស្តាយណាស់ ដែលលោកយ៉ាកុបមិនបានបង្ហាញចេញនូវការទទួលស្គាល់ ដែលនាងត្រូវការឡើយ។
នៅកំណើតកូនទី៤ នាងលេអាក៏បានងាកទៅរកព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងងាកទៅរកប្តីរបស់នាង ដោយដាក់ឈ្មោះកូនទី៤របស់នាងថា យូដា ដែលមានន័យថា “ការសរសើរដំកើង”(ខ.៣៥)។ ទីបំផុត នាងលេអាបានរកឃើញតម្លៃរបស់នាង នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។ នាងក៏បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរឿងនៃសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់ព្រះ ដោយលោកយូដា ដែលជាកូនរបស់នាង បានធ្វើជាបុព្វបុរសរបស់ស្តេចដាវីឌ ហើយក្រោយមក ក៏បានធ្វើជាបុព្វបុរសរបស់ព្រះយេស៊ូវទៀត។
យើងអាចព្យាយាមស្វែងរកតម្លៃរបស់យើង តាមមធ្យោបាយជាច្រើន តែមានតែក្នុងព្រះយេស៊ូវទេ ដែលយើងអាចរកឃើញអត្តសញ្ញាណរបស់យើង ដែលជាកូនរបស់ព្រះ ជាអ្នកស្នងមរតកជាមួយព្រះគ្រីស្ទ និងជាអ្នកដែលនឹងបានទៅនៅជាមួយព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អស់កល្បជានិច្ច។…
ការសម្រេចចិត្តរស់នៅអនាថា
លោកខេត វ៉ាស័រមែន(Keith Wasserman) ដែលជានាយកប្រតិបត្តិ នៃក្រុមហ៊ុន ហ្គ៊ូត វើក បានសម្រេចចិត្តរស់នៅ ជាជនអនាថា រយៈពេលពីរបីថ្ងៃ មួយឆ្នាំម្តង ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៩៨៩ ដើម្បីឲ្យខ្លួនគាត់មានសេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីអាណឹតកាន់តែខ្លាំង ចំពោះអ្នកដទៃ។ គាត់និយាយថា គាត់ទៅរស់នៅ តាមចិញ្ចើមថ្នល់ ដើម្បីពង្រីកទស្សនៈ និងការយល់ដឹងរបស់គាត់ អំពីមនុស្ស ដែលគ្មានផ្ទះនៅ។
ក្នុងរឿងនេះ លោកខេតបានដាក់ខ្លួន ធ្វើជាមនុស្សអនាថា ដើម្បីបម្រើជនអនាថាទាំងឡាយ គឺបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើសម្រាប់យើង។ ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាអ្នកបង្កើតចក្រវាលទាំងមូល បានសម្រេចព្រះទ័យបន្ទាបព្រះកាយទ្រង់ យាងចុះមកយកកំណើតជាទារក ដែលងាយនឹងរងគ្រោះ ដើម្បីរស់នៅជាមនុស្ស ដើម្បីទទួលបទពិសោធន៍ ដែលយើងគ្រប់គ្នាបានជួប ហើយដើម្បីសុគត នៅក្រោមដៃរបស់មនុស្ស ដើម្បីឲ្យយើងអាចពិសោធន៍នឹងទំនាក់ទំនង ជាមួយព្រះជាម្ចាស់។
អ្នកនិពន្ធនៃបទគម្ពីរហេព្រើរបានលើកឡើងថា ព្រះយេស៊ូវ “ទ្រង់ក៏ទទួលចំណែកជាសាច់ឈាមដូច្នោះដែរ ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានបំផ្លាញអានោះ ដែលមានអំណាចលើសេចក្តីស្លាប់ គឺជាអារក្ស ដោយទ្រង់សុគត”(២:១៤)។ ព្រះយេស៊ូវបានបន្ទាបព្រះកាយ ឲ្យទាបជាងពួកទេវតា ទោះទ្រង់ជាព្រះ ដែលបានបង្កើតពួកគេក៏ដោយ(ខ.៩)។ ទ្រង់បានយកកំណើតជាមនុស្ស ហើយបានសុគត ហើយទ្រង់បានរងទុក្ខជួសយើង ទោះទ្រង់ជាព្រះដែលមានគ្រប់ចេស្តាក៏ដោយ។ ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ ធ្វើដូចនេះ? ព្រោះការនេះបាន ផ្សៈផ្សាទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្ស…
ការរំពឹងថា នឹងមានការយឺតយ៉ាវ
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានឃើញផ្លាកសញ្ញាតាមផ្លូវប្រាប់ខ្ញុំ ឲ្យរំពឹងថា នឹងមានភាពយឺតយ៉ាវ ក្នុងផ្លូវខាងមុខ។ ខ្ញុំក៏បានបន្ថយល្បឿន។ ពេលនោះខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះខ្ញុំកំពុងតែយឺតម៉ោងស្រាប់ហើយ។
ខ្ញុំក៏បានអស់សំណើច ព្រោះខ្ញុំបានរំពឹងថា អ្វីៗនឹងដំណើរការ តាមកាលវិភាគរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនបាននឹកស្មានថា នឹងមានការជួសជុលផ្លូវ នៅផ្លូវខាងមុខឡើយ។
ក្នុងជីវិតខាងវិញ្ញាណ មានមនុស្សតិចណាស់ ដែលរៀបផែនការ សម្រាប់រឿងវិបត្តិ ដែលធ្វើឲ្យខ្លួនមានភាពយឺតយ៉ាវ ឬផ្លាស់ប្តូរទិសដៅជីវិត។ ពេលខ្ញុំគិតពីរឿងនេះ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំថា មានពេលជាច្រើនដង ដែលកាលៈទេសៈនៃជីវិតខ្ញុំ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរទិសដៅ។ កាលពន្យាពេលបានកើតមាន។
ស្តេចសាឡូម៉ូនមិនដែលបានឃើញផ្លាកសញ្ញាចរាចរណ៍ដែលប្រាប់ឲ្យ ទ្រង់រំពឹងថានឹងមានការពន្យាពេលនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក១៦ ទ្រង់បានប្រៀបធៀបផែនការរបស់យើង ទៅនឹងការដឹកនាំ ដែលផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅក្នុង ខ.១ ទ្រង់បានសរសេរថា “មនុស្សបានធ្វើផែនការ តែព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកសម្រេចលទ្ធផល”។ ស្តេចសាឡូម៉ូនបានមានបន្ទូលម្តងទៀត អំពីរឿងនេះ នៅក្នុងខ.៩ ថា យើង “គិតសម្រេចផ្លូវរបស់ខ្លួនឯង តែគឺព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលតម្រង់ជំហានយើង”។ អាចនិយាយបានម្យ៉ាងទៀតថា យើងមានគំនិតចង់ឲ្យអ្វីៗកើតឡើង តាមផែនការរបស់យើង តែជួនកាល ព្រះជាម្ចាស់មានផ្លូវផ្សេងសម្រាប់ឲ្យយើងដើរ។
តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចេះតែភ្លេចសេចក្តីពិតខាងវិញ្ញាណនេះ? ខ្ញុំធ្វើផែនការរបស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះ ខ្ញុំភ្លេចទូលសួរព្រះអង្គថា តើព្រះអង្គមានផែនការយ៉ាងណា សម្រាប់រឿងនោះ។ ពេលខ្ញុំជួបឧបស័គ្គ…
លប់ចោល
លោកអេឌវើត នើន(Edward Nairne) ដែលជាវិស្វករអង់គ្លេសបានរកឃើញវិធីឆ្នៃបង្កើតជ័រលុបខ្មៅដៃ ដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលគាត់ឈោងទៅរកចំណិតនំប៉័ង។ នៅឆ្នាំ១៧៧០ គេក៏បានយកចំណិតនំប៉័ងមកធ្វើជ័រលុប ដើម្បីលប់ស្នាមខ្មៅដៃនៅលើក្រដាស់។ តែពេលលោកអេឌវើតឈោងទៅរកចំណិតនំប៉័ង គាត់បែរជាប៉ះជ័រកៅស៊ូមួយដុំ ដោយចៃដន្យ ហើយគាត់ក៏បានយកវាមកលប់ ឃើញថា ស្នាមខ្មៅដៃក៏បានរលប់ ដោយបន្សល់ទុកនូវកំទេចជ័រល្អិតៗ ដែលគាត់អាចគ្រវាសដៃបោសវាចេញពីក្រដាស់យ៉ាងងាយស្រួល។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីបាបរបស់យើង ដែលព្រះជាម្ចាស់ក៏អាចលប់ចោល។ ព្រះអង្គជានំប៉័ងជីវិត ដែលបានលប់បាបរបស់យើង ដោយលះបង់ព្រះជន្មទ្រង់ ហើយសន្យាថា នឹងមិននឹកចាំអំពើបាបរបស់យើងទៀតឡើយ។ បទគម្ពីរអេសាយ ៤៣:២៥ បានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកដែលលុបអំពើរំលងរបស់យើងចេញ ដោយយល់ដល់ព្រះអង្គទ្រង់ ហើយមិននឹកចាំអំពើបាបរបស់យើងទៀតឡើយ។
នេះអាចជាការជួសជុលដ៏គួរឲ្យកត់សំគាល់ ដែលយើងមិនសមនឹងទទួល។ មនុស្សជាច្រើន ពិបាកនឹងជឿថា ព្រះជាម្ចាស់អាចលប់បាបរបស់យើងចោល យ៉ាងងាយដូចពពកដែលរលាយ។ តើព្រះដែលជ្រាបអំពីអ្វីៗទាំងអស់ អាចបំភ្លេចបាបរបស់យើង យ៉ាងងាយស្រួលដូចនេះឬ?
ព្រះអង្គពិតជាលប់បាបរបស់យើងចោលមែន ពេលដែលយើងទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះសង្រ្គោះ។ ព្រះវរបិតានៃយើងដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌បានសម្រេចព្រះទ័យអត់ទោសបាបឲ្យយើង ហើយឈប់នឹកចាំអំពីវាទៀត ដើម្បីឲ្យយើងអាចបន្តដំណើរទៅមុខ ដោយមានសេរីភាពរួចពីបាប។ បាបដែលយើងមានកាលពីមុន មិនសង្កត់ពីលើយើងទៀតទេ បានជាយើងមិនប្រឡាក់ ហើយអាចបម្រើទ្រង់ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន និងអស់កល្បជានិច្ច។
ជាការពិតណាស់ កំហុសដែលយើងបានធ្វើ អាចនាំឲ្យយើងទទួលលទ្ធផលរបស់វា ក្នុងជីវិតនេះ។ តែព្រះទ្រង់បានដកបាបចេញពីយើងហើយ ដោយអញ្ជើញយើង ឲ្យវិលត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ…
បេសកកម្មជួយសង្រ្គោះ ដ៏អស្ចារ្យបំផុត
កាលពីថ្ងៃទី១៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៥២ មានខ្យល់ព្យុះដ៏កាចសាហាវមួយបានបក់បោកមក ធ្វើឲ្យនាវា អេស អេស ភែនលេតតុន ដែលជានាវាដឹកប្រេង ដាច់ជាពីរកំណាត់ នៅចម្ងាយប្រហែល១៦គីឡូម៉ែត្រ ពីឆ្នេរសមុទ្ររដ្ឋម៉ាសាឈូសេត។ នៅពេលនោះ មាននាវិកជាង៤០នាក់ បានជាប់នៅក្នុងនាវាដែលកំពុងតែលិចនោះ នៅក្នុងពេលដែលមានខ្យល់ព្យុះ និងទឹករលកដ៏កាចសាហាវ កំពុងតែបក់បោក។
ពេលពួកឆ្មាំសមុទ្របានទទួលដំណឹង អំពីគ្រោះមហន្តរាយនេះ នៅស្ថានីយរបស់ពួកគេ នៅក្រុងឆាថាម រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត លោកបឺនី វេបបឺ(Bernie Webber) បានដឹកនាំមនុស្សបីនាក់ បើកនាវាសង្រ្គោះមួយគ្រឿង ទៅជួយនាវិកដែលកំពុងជាប់នៅលើនាវា ដែលកំពុងលិចនោះ ក្នុងស្ថានភាពដែលស្ទើរតែគ្មានសង្ឃឹមទាល់តែសោះ ហើយក៏បាននាំនាវិក៣២នាក់ មករកកន្លែងសុវត្ថិភាព។ សកម្មភាពដ៏ក្លាហាននេះ ត្រូវបានគេចាត់ទុកជាការជួយសង្រ្គោះដ៏អស្ចារ្យបំផុត ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តនៃឆ្មាំសមុទ្រអាមេរិក ហើយនៅឆ្នាំ ២០១៦ គេក៏បានផលិតខ្សែភាពយន្ត ដែលមានចំណងជើងថា ពេលដ៏មានន័យបំផុត ដែលផ្អែកទៅលើហេតុការណ៍នេះ។
ក្នុងបទគម្ពីរលូកា ១៩:១០ ព្រះយេស៊ូវបានប្រកាស់ អំពីព្រះរាជកិច្ចជួយសង្រ្គោះរបស់ទ្រង់ ដោយមានបន្ទូលថា “កូនមនុស្សបានមក ដើម្បីស្វែងរក និងជួយសង្រ្គោះមនុស្សបាត់បង់”។ ឈើឆ្កាង និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ គឺជាភស្តុតាងដ៏ប្រសើរបំផុត ដែលបញ្ជាក់ថា ទ្រង់ពិតជាបានមកជួយសង្រ្គោះមនុស្សជាតិមែន ដោយទ្រង់បានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើង នៅលើអង្គទ្រង់ ហើយបានផ្សៈផ្សាមនុស្ស ឲ្យជានឹងព្រះវរបិតា។…
ការស្វាគមន៍អ្នកស្រុកក្រៅ
ប្រទេសម៉ូលដូវ៉ាស្ថិតក្នុងចំណោមប្រទេសក្រីក្របំផុត នៅទ្វីបអឺរ៉ុប។ កាលមិត្តភក្តិខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងប្រទេសនេះ ពួកគេមានចិត្តរំភើបរីករាយយ៉ាងខ្លំាង ចំពោះការស្វាគមន៍ដ៏កក់ក្តៅ ដែលពួកគេបានទទួល ជាពិសេសពីគ្រីស្ទបរិស័ទដទៃទៀត។ មានពេលមួយ ពួកគេបានយកខោអាវ និងអាហារខ្លះៗ ទៅឲ្យប្តីប្រពន្ធមួយគូ ដែលទៅថ្វាយបង្គំនៅព្រះវិហារជាមួយពួកគេ។ ប្តីប្រពន្ធមួយគូនេះកំពុងរស់នៅក្នុងភាពក្រីក្រ ដោយចិញ្ចឹមក្មេងៗជាច្រើននាក់។ គ្រួសារមួយនេះបានចាត់ទុកមិត្តភក្តិខ្ញុំ ជាភ្ញៀវកិត្តិយស ដោយដាក់តែផ្អែម និងអាហារខ្លះៗ ដើម្បីទទួលមិត្តភក្តិខ្ញុំ ទោះពួកគេបដិសេធក៏ដោយ។ ពេលដែលមិត្តភក្តិខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ម្ចាស់ផ្ទះក៏បានឲ្យផ្លែឪឡឹក និងផ្លែឈើ ព្រមទាំងបន្លែដទៃទៀត ពួកគេបានស្ញើចសរសើរ ចំពោះភាពចៅរ៉ាវ ដែលពួកគេបានទទួលនៅពេលនោះ។
គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងនេះបានបង្ហាញចេញនូវការស្វាគមន៍ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់រាស្រ្តទ្រង់ គឺពួកអ៊ីស្រាអែល ឲ្យអនុវត្តតាម។ ព្រះអង្គបានបង្គាប់ពួកគេឲ្យ “ដើរតាមគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ទ្រង់ ដោយការស្តាប់បង្គាប់ ហើយឲ្យស្រឡាញ់ទ្រង់ព្រមទាំងគោរពប្រតិបត្តិដល់ទ្រង់ ឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹងផង”(ចោទិយថា ១០:១២)។ តើពួកអ៊ីស្រាអែលបានអនុវត្តតាមបង្គាប់របស់ទ្រង់ ដោយរបៀបណា? ពួកគេអាចអនុវត្តតាមព្រះបន្ទូលទ្រង់ ដោយ “ស្រឡាញ់អ្នកប្រទេសក្រៅចុះ ដ្បិតពួកគេក៏ជាពួកអ្នកប្រទេសក្រៅ ពីកាលនៅស្រុកអេស៊ីព្ទដែរ”(ខ.១៩)។ ការស្វាគមន៍អ្នកស្រុកក្រៅ គឺជាការបម្រើ និងថ្វាយព្រះកតិ្តនាមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយការបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះអ្នកស្រុកក្រៅ គឺជាការបង្ហាញនូវសេចក្តីជំនឿ ដែលពួកគេមានចំពោះទ្រង់។
ស្ថានភាពរបស់យើង ប្រហែលជាខុសពីប្រជាជននៅប្រទេសម៉ូលដូវ៉ា ឬអ៊ីស្រាអែល តែយើងក៏អាចបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយការស្វាគមន៍អ្នកដទៃផងដែរ។ ទោះយើងបើកទ្វារផ្ទះទទួលស្វាគមន៍អ្នកដទៃ…
សុភាពតែមានអំណាច
ខណៈពេលដែលកងទ័ពរបស់សត្រូវបានចូលកាន់កាប់ប្រទេសហូឡង់ នៅសម័យសង្រ្គាមលោកលើកទី២ ហើយស្ថានការណ៍កាន់តែមានភាពធ្ងន់ធ្ងរ អ្នកស្រីអ៊ែន ហ្វ្រែង(Anne Frank) និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ បានធ្វើការរៀបចំដោយចិត្តក្លាហាន ហើយក៏បានផ្លាស់ទៅរស់នៅ ក្នុងកន្លែងលាក់ខ្លួនសម្ងាត់ ដើម្បីគេចចេញពីគ្រោះថ្នាក់។ ពួកគេបានលាក់ខ្លួន នៅទីនោះអស់រយៈពេល២ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងសម័យសង្រ្គាម ហើយគេក៏បានរកពួកគេឃើញ ហើយក៏បានបញ្ចួនពួកគេ ទៅជំរុំប្រមូលផ្តុំ។ ក្រោយមក អ្នកស្រីអ៊ែនក៏បានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់គាត់ថា “ក្នុងរយៈពេលវែង អាវុធដែលមុតស្រួចបំផុត គឺវិញ្ញាណដែលសប្បុរស និងសុភាព”។
ការបង្ហាញចេញនូវចិត្តសុភាព អាចមានភាពស្មុគ្រស្មាញ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងតែប្រឈមមុខនឹងជីវិតពិត។
ក្នុងបទគម្ពីរអេសាយ ជំពូក៤០ យើងឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះទ័យសុភាព ហើយក៏មានអំណាចចេស្តាផងដែរ។ គឺដូចដែល ខ.១១ បានចែងថា “ទ្រង់នឹងឃ្វាលហ្វូងរបស់ទ្រង់ ដូចជាអ្នកគង្វាល ទ្រង់នឹងប្រមូលអស់ទាំងកូនចៀមមកបីនៅព្រះពាហុ”។ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹមនឹងនោះ “ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាទ្រង់នឹងយាងមក ដោយមានព្រះចេស្តា ហើយព្រះពាហុនៃទ្រង់នឹងកាន់កាប់ត្រួតត្រាឲ្យទ្រង់”(ខ.១០)។ ព្រះអង្គមានពេញដោយអំណាចចេស្តា តែទ្រង់មានព្រះទ័យសុភាព នៅក្នុងការការពារអ្នកដែលងាយរងគ្រោះ។
ម្យ៉ាងទៀត ព្រះយេស៊ូវបានបណ្តេញពួកអ្នកដូរលុយ នៅក្នុងព្រះវិហារ ដោយផ្កាប់តុពួកគេ តែទ្រង់ក៏យកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះក្មេងៗ ដោយព្រះទ័យសុភាពផងដែរ។ ព្រះអង្គបានប្រើពាក្យធ្ងន់ៗ ដើម្បីស្តីប្រដៅពួកផារិស៊ី(ម៉ាថាយ ២) តែទ្រង់ក៏បានអត់ទោសបាបឲ្យស្រ្តីម្នាក់ ដែលត្រូវការសេចក្តីមេត្តា ដ៏សុភាពរបស់ទ្រង់(យ៉ូហាន ៨:១-១១)។
មានពេលខ្លះ យើងត្រូវក្រោកឈរឡើង…
ការគេចចេញពីសម្លេងរំខាន
កាលប៉ុន្មានឆ្នាំមុន នាយកនៃមហាវិទ្យាល័យមួយ បានលើកទឹកចិត្តនិស្សិតទាំងឡាយ ឲ្យចូលរួមជាមួយគាត់ នៅក្នុងកម្មវិធីពេលល្ងាចមួយ ដែលតម្រូវឲ្យបិទគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចចោល។ ទោះបីជាសិស្សទាំងឡាយបានយល់ព្រមចូលរួមក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានការស្ទាក់ស្ទើរយ៉ាងខ្លាំង ដោយមិនចង់ទុកទូរស័ព្ទចោល ដើម្បីចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ។ នៅក្នុងម៉ោងបន្ទាប់ ពួកគេក៏បានអង្គុយយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម នៅក្នុងកម្មវិធីថ្វាយបង្គំ ដោយតន្រ្តី និងការអធិស្ឋាន។ ក្រោយមក អ្នកចូលរួមម្នាក់បានរៀបរាប់ថា បទពិសោធន៍ដែលគាត់ទទួលបាននៅពេលនោះ “គឺជាឱកាសដ៏អស្ចារ្យ ដែលពួកគេបានសម្រួលអារម្មណ៍ នៅកន្លែងនោះ… ដោយមិនបានឮសម្លេងរំខាន”។
ជួនកាល យើងពិបាកនឹងគេចចេញពីសម្លេងរំខាន។ សម្លេងរំខានមកពីខាងក្រៅ និងនៅខាងក្នុងយើង អាចធ្វើឲ្យយើងពិបាកនឹងរកស្តាប់អ្វីឲ្យយល់។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលយើងស្ម័គ្រចិត្តស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ យើងអាចយល់ អំពីសារៈសំខាន់នៃការឈប់បង្អង់ ដើម្បីឲ្យបានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់(ទំនុកដំកើង ៤៦:១០)។ ក្នុងបទគម្ពីរ ១ពង្សាវតាក្សត្រ ជំពូក ១៩ យើងឃើញថា ពេលដែលហោរាអេលីយ៉ាស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ គាត់មិនបានរកឃើញទ្រង់ នៅក្នុងសម្លេងរំខាននៃខ្យល់បក់ កក្រើកដី ខ្យល់ព្យុះ ឬភ្លើងឆេះឡើយ(ខ.៩-១៣)។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកអេលីយ៉ាបានរកឃើញទ្រង់ នៅក្នុងសម្លេងខ្សិបដ៏ស្រទន់របស់ទ្រង់(ខ.១២)។
សម្លេងរំខានកើតមានជាធម្មតា នៅក្នុងពិធីជួបជុំ។ ពេលដែលក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិជួបជុំគ្នា ជាពេលដែលមានការសន្ទនាដ៏រស់រវើក ការញាំអាហារដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារ សំណើចដ៏អ៊ូអរ និងការបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ផ្អែមល្ហែម។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលយើងបើកចិត្តរបស់យើង ដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ យើងនឹងបានដឹងថា ការចំណាយពេលជាមួយព្រះមានភាពផ្អែមល្ហែមជាងនេះទៅទៀត។…