ផលចំណេញពីការវិនិយោគ
កាលពីឆ្នាំ១៩៩៥ អ្នកវិនិយោគផ្សាហ៊ុននៅអាមេរិក បានទទួលផលចំណេញ ក្នុងកំរិតដ៏ច្រើនបំផុត ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តនៃផ្សាហ៊ុន ដោយជាមធ្យមពួកគេបានទទួលផលចំណេញ ៣៧,៦ ភាគរយ ពីប្រាក់ដុល្លាដែលពួកគេបានដាក់ក្នុងផ្សាហ៊ុន។ បន្ទាប់មក នៅឆ្នាំ២០០៨ អ្នកវិនិយោគផ្សាហ៊ុនបានខាតបង់ ក្នុងកំរិត ដែលស្ទើរតែស្មើកំរិតនៃការចំពេញកាលពីឆ្នាំ១៩៩៥ គឺបានខាតបង់ ៣៧,០ ភាគរយ។ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៩៥ ដល់ឆ្នាំ២០០៨ ផលចំណេញបានពីផ្សាហ៊ុន មានការឡើងចុះជានិច្ច ធ្វើអ្នកដែលបានដាក់លុយក្នុងផ្សាហ៊ុន មានការភ័យខ្លាច នៅពេលខ្លះ ដោយមិនដឹងថា ការវិនិយោគរបស់ពួកគេនឹងទៅជាយ៉ាងណា។
មានពេលមួយ ព្រះយេស៊ូវបានធានាដល់អ្នកដើរតាមទ្រង់ថា ពួកគេនឹងបានទទួលផលចំណេញដ៏អស្ចារ្យ ពីការយកជីវិតទៅវិនិយោគ នៅក្នុងទ្រង់។ ពួកគេបាន “លះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីដើរតាមទ្រង់” ដោយចាកចេញពីផ្ទះ ការងារ ឋានៈ និងក្រុមគ្រួសារ ដើម្បីផ្ញើជីវិតលើទ្រង់(ម៉ាកុស ១០:២៨)។ ប៉ុន្តែ ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមព្រួយបារម្ភ ដោយខ្លាចមិនបានទទួលផលចំណេញពីការលះបង់របស់ខ្លួន បន្ទាប់ពីបានឃើញបុរសអ្នកមានម្នាក់ កំពុងតែតយុទ្ធនឹងចំណងនៃទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងលោកិយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវក៏បានមានបន្ទូលតបថា អ្នកណាដែលស្ម័គ្រចិត្តធ្វើការលះបង់ ដើម្បីទ្រង់ “នឹងបានទទួលជា១រយភាគឡើង ក្នុងសម័យនេះ ហើយដល់បរលោកនាយ នឹងបានជីវិតរស់អស់កល្បជានិច្ចផង”(ខ.៣០)។ នេះជាផលចំណេញ ដែលលើសផលចំណេញទាំងអស់ ដែលផ្សាហ៊ុនអាចផ្តល់ឲ្យយើង។
យើងមិនចាំបាច់ត្រូវព្រួយបារម្ភ អំពី “អត្រាការប្រាក់” នៅក្នុងការវិនិយោគខាងវិញ្ញាណ…
ពេលដែលអ្នកមិនត្រូវបានជ្រើសរើស
ថ្ងៃមួយ មិត្តភកិ្តខ្ញុំម្នាក់បានបង្ហោះសារនៅលើហ្វេសប៊ុក ដោយប្រកាស់ថា គាត់បានបញ្ចប់គម្រោងមួយ។ អ្នកដទៃបានអបអរគាត់ ប៉ុន្តែ ការបង្ហោះសារនោះបានចាក់ដោតចិត្តខ្ញុំណាស់។ គឺខ្ញុំទេដែលជាអ្នកគួរតែធ្វើគម្រោងនោះ តែគេបានមើលរំលងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីទេ។
លោកយ៉ូសែបក៏ធ្លាប់ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់មើលរំលងផងដែរ ហើយគាត់ដឹងថា មូលហេតុអ្វី។ លោកយ៉ូសែបស្ថិតក្នុងចំណោមមនុស្សពីរនាក់ ដែលត្រូវជំនួសលោកយ៉ូដាស ដែលបានក្បត់ព្រះយេស៊ូវ។ ពួកសាវ័កក៏បានអធិស្ឋានថា “ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ជ្រាបនូវចិត្តមនុស្សទាំងឡាយអើយ សូមបង្ហាញឲ្យយើងខ្ញុំដឹងថា ទ្រង់រើសអ្នកណាក្នុងបណ្តាអ្នកទាំង២នេះ”(កិច្ចការ ១:២៤)។ ពេលនោះព្រះជាម្ចាស់មិនបានជ្រើសរើសលោកយ៉ូសែបទេ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ក៏បានប្រកាស់ អំពីការសម្រេចព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ ដល់ពួកគេ ពេលដែលគេចាប់ឆ្នោតត្រូវលោកម៉ាត់ធាស(ខ.២៦)។
ពួកសាវ័កអបអរសាទរ លោកម៉ាត់ធាស ប៉ុន្តែ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ចុះចំណែកឯលោកយ៉ូសែបវិញ។ តើគាត់អាចទទួលយកការបដិសេធន៍នេះ ដោយរបៀបណា? តើគាត់មានអារម្មណ៍ថា គេបានផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយគាត់ និងមានអារម្មណ៍អាណិតខ្លួនឯង ហើយមានអារម្មណ៍ដាច់ឆ្ងាយពីអ្នកដទៃឬ? ឬមួយគាត់បានទុកចិត្តព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានបន្តបំពេញតួនាទីគាំទ្រពួកសាវ័ក ដោយចិត្តក្លៀវក្លា?
ខ្ញុំដឹងថា គាត់ត្រូវសម្រេចចិត្តថា ត្រូវធ្វើដូចម្តេច ស្ថិតក្នុងពេលនោះ។ ហើយខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំក៏ត្រូវសម្រេចចិត្តធ្វើដូចម្តេច។ យើងមិនត្រូវនិយាយថា យើងមានការខ្មាស់អៀន ដែលគេមិនជ្រើសរើសយើង ហើយយើងមិនត្រូវរង់ចាំមើល គេទទួលផលវិបាក ដែលកើតឡើង ដោយសារការមិនជ្រើសរើសយើងនោះឡើយ។ ការសម្រេចចិត្តធ្វើដូចនេះ ប្រហែលជាអាចធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ល្អជាងមុន តែវាមានភាពអាត្មានិយមណាស់។
ព្រះគម្ពីរបានចែងថា…
គង់នៅជាមួយយើង
មានពេលមួយ ពេលខ្ញុំដើរទិញឥវ៉ាន់ ក្នុងហាងទំនិញ ខ្ញុំឃើញស្រ្តីម្នាក់ កំពុងឈរសម្លឹងមើលទៅធ្នើរដាក់ទំនិញ ដែលនៅខ្ពស់ជាងគេ។ នៅលើធ្នើរនោះ ខ្ញុំឃើញមានដបទឹកជ្រលក់ស្ពេកាទី (នំបញ្ចុកអ៊ីតាលី)ជាច្រើនដប។ ខ្ញុំក៏កំពុងតែឈរនៅក្បែរគាត់ អស់ពេលពីរបីនាទី ដោយភ្នែកផ្តោតទៅរកធ្នើឥវ៉ាន់នោះផងដែរ ដោយមិនដឹងថា ត្រូវជ្រើសរើសយកដបមួយណា។ នាងបានមើលទៅធ្នើនោះទាល់តែភ្លឹក មិនដឹងថា ខ្ញុំកំពុងតែឈរនៅក្បែរនោះទេ។ ខ្ញុំមិនមានបញ្ហា នៅក្នុងការឈោងទៅរកធ្នើដែលនៅគេនោះទេ ព្រោះខ្ញុំមានកម្ពស់ខ្ពស់គួរសមដែរ។ តែនាងមានកម្ពស់ទាបពេក មិនអាចឈោងដល់ បានជាខ្ញុំសួរនាំនាងថា តើខ្ញុំអាចជួយនាងបានទេ។ គាត់ក៏ភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត ហើយនិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មិនដឹងសោះថា ខ្ញុំកំពុងឈរក្បែរនេះ។ គាត់ក៏ពឹងឲ្យខ្ញុំជួយយកដបនោះឲ្យគាត់ ។
ពួកសាវ័កក៏ធ្លាប់ជួបរឿងដូចនេះផងដែរ ពេលដែលពួកគេជួបហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងឃ្លានអាហារ នៅកន្លែងដាច់ស្រយ៉ាល ហើយម៉ោងក៏ជ្រុលហើយ បានជាពួកគេទូលសូមព្រះយេស៊ូវ ឲ្យប្រាប់ហ្វូងមនុស្ស ឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចទៅទិញអាហារនៅភូមិជុំវិញ”(ម៉ាថាយ ១៤:១៥)។ ពេលដែលព្រះយេស៊ូវប្រាប់ពួកគេ ឲ្យផ្គត់ផ្គង់ហ្វូងមនុស្សទាំងនោះ ពួកគេក៏បានឆ្លើយតបថា “នៅទីនេះយើងខ្ញុំគ្មានអ្វីទេ មានតែនំបុ័ង៥ដុំ ហើយនិងត្រីពីរប៉ុណ្ណោះ”(ខ.១៧)។ ពេលនោះ ពួកគេហាក់ដូចជាគិតតែអំពីការខ្វះខាតរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ តែពួកគេភ្លេចហើយថា ព្រះយេស៊ូវកំពុងតែគង់នៅក្បែរពួកគេ ដោយទ្រង់ធ្វើឲ្យមាននំប៉័ងកើនឡើងជាច្រើនសណ្ឋឹក ហើយទ្រង់ក៏ជានំប៉័ងជីវិតផងដែរ។
ជួនកាល យើងផ្តោតចិត្តទៅលើបញ្ហាប្រឈមខ្លាំងពេក ហើយក៏បានព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយ ដោយប្រើទស្សនៈរបស់យើង ដែលច្រើនតែមានកំរិត បានជាយើងភ្លេចថា ព្រះគ្រីស្ទដែលបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ កំពុងតែគង់នៅក្បែរយើងជានិច្ច។ ព្រះអង្គជាអេម៉ាញូអែល…
គោលបំណង នៅក្នុងការឈឺចាប់ឬ?
មានពេលមួយអ្នកស្រីស៊ូ ហ្វេន(Siu Fen)បានទៅពិនិត្យសុខភាព រកឃើញថា គាត់មានជម្ងឺខូចតម្រងនោម ហើយត្រូវទៅលាងឈាមជាប្រចាំ អស់មួយជីវិត។ ពេលនោះ គាត់ចង់បោះបង់ចោលការព្យាបាល។ ដោយសារគាត់ចូលនិវត្តន៍ ហើយនៅលីវ និងជាអ្នកជឿព្រះ តាំងពីយូរមកហើយ គាត់ក៏បានគិតថា គាត់មិនត្រូវការពន្យាជីវិតទេ។ ប៉ុន្តែ មិត្តភក្តិរបស់គាត់បានលើកទឹកចិត្តគាត់ ឲ្យបន្តតស៊ូ ហើយទៅលាងឈាមឲ្យទៀតទាត់ ដោយទុកចិត្តថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយគាត់។
ពីរឆ្នាំក្រោយមក គាត់ក៏បានប្រើបទពិសោធន៍របស់គាត់ដើម្បីលើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃ នៅពេលដែលគាត់ទៅសួរសុខទុក្ខមិត្តភក្តិម្នាក់ ដែលទៅថ្វាយបង្គំនៅព្រះវិហារជាមួយគាត់។ ស្រ្តីនោះមានជម្ងឺចុះខ្សោយកម្លាំង ហើយមានអារម្មណ៍ឯកោ ដោយសារមានមនុស្សតិចណាស់ ដែលពិតជាអាចយល់ អំពីការអ្វីដែលនាងកំពុងឆ្លងកាត់។ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រីស៊ូ ហ្វ៊ែន អាចយល់អំពីការឈឺចាប់ ក្នុងផ្លូវកាយ និងផ្លូវអារម្មណ៍របស់គាត់ ហើយអាចមានទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួន ជាមួយគាត់ផងដែរ។ បទពិសោធន៍របស់អ្នកស្រីស៊ូ ហ្វ៊ែន បានជួយឲ្យគាត់អាចរួមដំណើរជាមួយស្រ្តីនោះ ហើយធ្វើឲ្យគាត់អាចផ្តល់ឲ្យការកម្សាន្តចិត្តជាច្រើន ដែលមនុស្សជាច្រើនមិនអាចផ្តល់ឲ្យបាន។ គាត់ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា ពេលនេះ គាត់ដឹងហើយថា ព្រះទ្រង់នៅតែអាចប្រើគាត់។
យើងអាចពិបាកយល់អំពីមូលហេតុ ដែលយើងមានការឈឺចាប់។ តែព្រះជាម្ចាស់អាចប្រើទុក្ខលំបាករបស់យើង តាមរបៀបដែលយើងមិននឹកស្មានដល់។ ពេលដែលយើងងាកទៅរកទ្រង់ ដើម្បីទទួលការកម្សាន្តចិត្ត និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ក្នុងពេលដែលយើងមានទុក្ខលំបាក ទ្រង់នឹងចម្រើនកម្លាំងយើង ឲ្យអាចជួយអ្នកដទៃ។ ហេតុនេះហើយ បានជាសាវ័កប៉ុលបានមើលឃើញបំណងព្រះទ័យព្រះ នៅក្នុងទុក្ខលំបាករបស់គាត់។…
ការស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យ
មានសៀវភៅរឿងកុមារជាច្រើន ដែលនិយាយអំពីកំណប់។ ប៉ុន្តែ លោកហ្វូររេស ហ្វ៊ែន(Forrest Fenn) ដែលជាមហាសេដ្ឋីដ៏ចម្លែក បានអៈអាងថា ខ្លួនបានទុកប្រអប់មួយចោល នៅកន្លែងណាមួយ នៅលើភ្នំរក់គី ដែលក្នុងនោះមានគ្រឿងអល្ល័ង្កា និងមាស ដែលមានតម្លៃរហូតដល់២លានដុល្លា។ មនុស្សជាច្រើនបានទៅរកមើលប្រអប់នោះ។ តាមពិតទៅ មានមនុស្សបួននាក់ ដែលបានបាត់បង់ជីវិត នៅក្នុងការព្យាយាមស្វែងរកកំណប់នោះ។
អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរសុភាសិតបានប្រាប់យើង អំពីមូលហេតុ ដែលយើងត្រូវឈប់បង្អង់ ហើយគិតថា តើមានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វី ដែលសក្តិសមនឹងឲ្យយើងស្វែងរក? ក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៤ បុរសជាឪពុកបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅកូនប្រុសរបស់គាត់ទាំងប៉ុន្មាន ឲ្យរស់នៅឲ្យបានល្អ ដោយប្រាប់ពួកគេថា ប្រាជ្ញា ឬយោបល គឺជាកំណប់ទ្រព្យដែលសក្តិសមនឹងឲ្យពួកគេស្វែងរក ឲ្យខានតែបាន(ខ.៧)។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា ប្រាជ្ញានឹងជួយនាំផ្លូវយើងក្នុងការរស់នៅ ការពារយើង ហើយក៏ជួយយើងមិនឲ្យជំពប់ដួល(ខ.៨-១២)។
ជាច្រើនរយឆ្នាំក្រោយមក លោកយ៉ាកុប ដែលជាសាវ័ករបស់ព្រះយេស៊ូវ ក៏បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ អំពីសារៈសំខាន់នៃប្រាជ្ញា ក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ផងដែរ។ គឺដូចដែលគាត់បានសរសេរថា “ប្រាជ្ញាដែលមកពីស្ថានលើ នោះមុនដំបូងហៅថាបរិសុទ្ធ រួចមកមានមេត្រីចិត្ត សេចក្តីសំឡូត ចិត្តទន់ ក៏ពេញដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា និងផលល្អ ឥតរើសមុខ ហើយឥតពុតមាយាផង”(យ៉ាកុប ៣:១៧)។ ពេលដែលយើងស្វែងរកប្រាជ្ញា យើងនឹងរកឃើញថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមានភាពរីកចម្រើន ក្នុងជីវិតយើង។
ដើម្បីស្វែងរកប្រាជ្ញា…
កុំប្រៀបធៀប
មានពេលមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ ស៊ូ(Sue) បាននិយាយថា “ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងបង្ហោះរឿងនេះ នៅក្នុងហ្វេសប៊ុក គឺមិនគ្រាន់តែបង្ហោះចំណុចល្អៗប៉ុណ្ណោះទេ”។ កាលនោះនាងកំពុងបញ្ចេញមតិ អំពីការញាំអាហារ ជាមួយស្វាមីរបស់នាង ធ្វើឲ្យខ្ញុំផ្ទុះសំណើច ហើយក៏បានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតពិចារណាផងដែរ។ បណ្តាញសង្គមអាចមានប្រយោជន៍ដល់យើង ដោយវាជួយឲ្យយើងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង និងអធិស្ឋានឲ្យមិត្តភក្តិ ដែលនៅឆ្ងាយពីយើង។ តែបើយើងមិនប្រុងប្រយ័ត្នទេ វាអាចនាំឲ្យយើងគិតអំពីជីវិត តាមទស្សនៈដែលខុសពីការពិត។ យើងប្រហែលជាឃើញមនុស្សជាច្រើន បានបង្ហោះ “រឿងល្អៗ” តែយើងអាចយល់ច្រឡំ ដោយនឹកស្មានថា ពួកគេកំពុងរស់នៅ ក្នុងជីវិត ដែលគ្មានបញ្ហា ហើយឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីខ្លួនយើងចេះតែជួបញ្ហា ខុសពីអ្នកដទៃ។
ការប្រៀបធៀបខ្លួនឯង ជាមួយអ្នកដទៃ ប្រាកដជានាំឲ្យយើងមិនសប្បាយចិត្តមិនខាន។ ពេលដែលពួកសាវ័កប្រៀបធៀបខ្លួនឯង ជាមួយអ្នកដទៃ(មើល លូកា ៩:៤៦ ២២:២៤) ព្រះយេស៊ូវក៏បានហាមឃាត់ពួកគេភ្លាម។ បន្ទាប់ពីទ្រង់បានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ មិនទាន់បានប៉ុន្មានផង ទ្រង់បានប្រាប់លោកពេត្រុស អំពីការរងទុក្ខ ដែលគាត់នឹងទទួល ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់គាត់។ បន្ទាប់មក លោកពេត្រុសក៏បានងាកទៅលោកយ៉ូហាន ហើយទូលសួរទ្រង់ថា “ព្រះអម្ចាស់អើយ តើអ្នកនោះនឹងបានដូចម្តេចទៅ?” ព្រះយេស៊ូវក៏បានឆ្លើយថា “បើសិនជាខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកនោះនៅ ទាល់តែខ្ញុំមក នោះតើអំពល់អ្វីដល់អ្នក ចូរឲ្យអ្នកមកតាមខ្ញុំចុះ”(យ៉ូហាន ២១:២១-២២)។
ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះយេស៊ូវបានចង្អុលបង្ហាញលោកពេត្រុស ឲ្យដឹងថា…
ដំណឹងដ៏អស្ចារ្យ!
មានពេលមួយខ្ញុំបានអានកាសែតប្រចាំតំបន់ ឃើញមានអត្ថបទដ៏ខ្លីមួយ តែវាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ។ អត្ថបទនោះបានពិពណ៌នាថា បន្ទាប់ពីអ្នកទោសមួយក្រុមបានចូលរួម ក្នុងកម្មវិធីរឹតចំណងគ្រួសារ ផ្អែកទៅលើសេចក្តីជំនឿលើព្រះ ពួកគេក៏បានទទួលការអនុញ្ញាតដ៏កម្រ ឲ្យជួបជុំក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន ដោយបើកចំហ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានអ្នកខ្លះមិនបានជួបកូនៗរបស់ខ្លួនអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ថ្ងៃនោះ ពួកគេមិនបានជួបគ្នា នៅក្នុងបន្ទប់ ដែលមានកញ្ចក់ខណ្ឌជាពីរនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេអាចប៉ះ និងឱបមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួន។ ទឹកភ្នែកពួកគេក៏បានស្រក់ចុះមក ខណៈពេលដែលពួកគេមានភាពស្និទ្ធស្នាល កាន់តែខ្លាំងជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន ហើយរបួសរបស់ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមទទួលការប្រោសឲ្យជា។
សម្រាប់អ្នកអានភាគច្រើន នេះគ្រាន់តែជារឿងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ក្រុមគ្រួសារទាំងនោះ ការឱបគ្នាជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលធ្វើឲ្យជីវិតផ្លាស់ប្រែ ហើយសម្រាប់អ្នកខ្លះទៀត ដំណើរការនៃការអត់ឱនទោស និងការផ្សះផ្សាក៏បានចាប់ផ្តើម។
ការអត់ទោសបាប ដែលព្រះជាម្ចាស់មានសម្រាប់យើង និងការផ្សះផ្សាដែលទ្រង់បានប្រទាន តាមរយៈព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ គឺមិនគ្រាន់តែជាសេចក្តីពិតដ៏សាមញ្ញ នៃជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទប៉ុណ្ណោះទេ។ អត្ថបទកាសែតនៅថ្ងៃនោះ បាននិយាយអំពីការផ្សៈផ្សា ដែលបានរំឭកយើងថា ការលៈបង់របស់ព្រះយេស៊ូវ គឺជាដំណឹងដ៏អស្ចារ្យ មិនគ្រាន់តែសម្រាប់លោកិយប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏សម្រាប់អ្នក និងខ្ញុំផងដែរ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលណាយើងមានអារម្មណ៍ថា ពិបាកពេក ដោយសារកំហុសដែលយើងបានធ្វើ នោះយើងអាចតោងឲ្យជាប់សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះ។ សេចក្តីមេត្តាដ៏ស្ថិតស្ថេររបស់ទ្រង់ គឺជាដំណឹងល្អដែលប្រកាសថា ដោយសារព្រះយេស៊ូវបានសុគតជំនួសយើង នោះយើងអាចចូលមករកព្រះវរបិតា ដោយឲ្យទ្រង់លាងសម្អាតបាបរបស់យើង ឲ្យ “សដូចព្រិល”(ទំនុកដំកើង ៥១:៧)។ ស្ថិតក្នុងពេលបែបនោះ ពេលដែលយើងដឹងថា…
ដោយសារមាត់កូនក្មេង
មានពេលមួយ មីសែល(Michele) ឃើញវ៉ាយអូឡា(Viola) ដែលមានអាយុ១០ឆ្នាំ កំពុងតែប្រើមែកឈើ ធ្វើជាម៉ៃក្រូហ្វូន ដើម្បីធ្វើត្រាប់តាមគ្រូអធិប្បាយ។ មីសែលក៏បានសម្រេចចិត្តឲ្យវ៉ាយអូឡាឡើងចែកចាយព្រះបន្ទូល ក្នុងអំឡុងពេលនៃកម្មវិធីឈោងចាប់ ក្នុងភូមិមួយ។ វ៉ាយអូឡាក៏បានយល់ព្រម។ មីសែល ដែលជាបេសកជន នៅប្រទេសស៊ូដានខាងត្បូង ក៏បានសរសេរថា “ហ្វូងមនុស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង … ពេលដែលក្មេងស្រីតូចម្នាក់ ដែលគេបានបោះបង់ចោល បានក្រោកឈរ ដោយមានអំណាច នៅចំពោះពួកគេ ក្នុងនាមជាកូនស្រីរបស់ស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច ដោយចែកចាយ ដោយអំណាចចេស្តា អំពីភាពពិតនៃនគរព្រះ។ ហ្វូងមនុស្សប្រហែលពាក់កណ្តាល បានឡើងមកខាងមុខ ដើម្បីទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ” (Michele Perry, Love Has a Face)។
នៅថ្ងៃនោះ ហ្វូងមនុស្សមិននឹកស្មានថា នឹងបានស្តាប់ក្មេងចែកចាយព្រះបន្ទូលឡើយ។ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីពាក្យមួយឃ្លាដែលសរសេរថា “ដោយសារមាត់កូនក្មេង” ដែលមានប្រភពក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៨។ ក្នុងបទគម្ពីរនេះ ស្តេចដាវីឌបានចែងថា “ទ្រង់បានតាំងឲ្យមានសេចក្តីសរសើរ ដោយសារមាត់កូនក្មេង និងកូនដែលនៅបៅដោះ ដោយព្រោះពួកតតាំងនឹងទ្រង់”(ខ.២)។ ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូវក៏បានដកស្រង់ខគម្ពីរនេះ ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ២១:១៦ បន្ទាប់ពីពួកសង្ឃ និងពួកអាចារ្យបានរិះគន់ក្មេងៗ ដែលបានស្រែកសរសើរដំកើងព្រះយេស៊ូវ ក្នុងព្រះវិហារនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ក្មេងៗទាំងនោះបាននាំឲ្យមានអារម្មណ៍រំខាន ដល់អ្នកដឹកនាំសាសនាទាំងនោះណាស់។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានដកស្រង់ខគម្ពីរ…
ការធ្វើការផ្អែកទៅលើព័ត៌មានខុស
កាលខ្ញុំ និងភរិយារបស់ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរ ទៅទីក្រុងញូយ៉ក កាលពីពេលថ្មីៗនេះ យើងចង់ចេញទៅខាងក្រៅ ដោយមិនខ្លាចអាកាសធាតុត្រជាក់ ដែលមានព្រឹលធ្លាក់ខ្លាំងនៅពេលល្ងាច។ យើងក៏បានជួលឡានតាក់ស៊ី ដើម្បីធ្វើដំណើរចម្ងាយជាង៤គីឡូម៉ែត្រ ពីសណ្ឋាគារបស់យើង ទៅកាន់ភោជនីយដ្ឋានរបស់ជនជាតិគុយបា។ ពេលដែលខ្ញុំបំពេញព័ត៌មាន នៅក្នុងApp របស់តាក់ស៊ី ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលកញ្ចក់ទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំបានបង្ហាញទឹកប្រាក់ $1,547.26 ដែលខ្ញុំនឹងត្រូវបង់សម្រាប់ការធ្វើដំណើរនោះ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍ឡើងវិញហើយ ខ្ញុំក៏បានដឹងថា តាមពិតខ្ញុំបានច្រឡំប្រើapp នោះ ដើម្បីស្នើសុំឲ្យឡានតាក់ស៊ីដឹកយើង ទៅផ្ទះរបស់យើងដែលស្ថិតនៅចម្ងាយរាប់រយគីឡូម៉ែត្រ។
បើអ្នកកំពុងតែធ្វើការងារ ដោយពឹងផ្អែកទៅលើព័ត៌មានខុស អ្នកនឹងទទួលលទ្ធផលអាក្រក់មិនខាន។ ហេតុនេះហើយបានជាបទគម្ពីរសុភាសិតបានលើកទឹកចិត្តយើង ឲ្យ “ផ្ចង់ចិត្តឯងចំពោះសេចក្តីប្រៀនប្រដៅ ហើយផ្ទៀងត្រចៀកចំពោះពាក្យដែលប្រកបដោយដំរិះ”(សុភាសិត ២៣:១២)។ យើងមិនត្រូវស្វែងរកយោបល់ ពីអ្នកដែលល្ងង់ខ្លៅ ដែលតាំងខ្លួនជាអ្នកចេះ ហើយបែរខ្នងដាក់ព្រះជាម្ចាស់នោះឡើយ ពុំនោះទេ យើងនឹងមានបញ្ហាជាមិនខាន។ ពួកគេ “មើលងាយចំពោះប្រាជ្ញានៃពាក្យសម្តី” ហើយអាចនាំឲ្យយើងវង្វេង ដោយសារយោបលដែលគ្មានប្រយោជន៍ ឬនាំយើងដើរផ្លូវខុស ឬក៏បោកប្រាស់យើង(ខ.៩)។
ផ្ទុយទៅវិញ យើងអាច “ផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ពាក្យប្រកបដោយតម្រិះ”(ខ.១២)។ យើងអាចបើកចិត្តរបស់យើង ហើយទទួលការប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះ ដែលជួយរំដោះយើង គឺព្រះបន្ទូលនៃភាពច្បាស់លាស់ និងក្តីសង្ឃឹម។ ពេលដែលយើងស្តាប់យោបលរបស់អ្នកដែលមានការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះ អំពីផ្លូវរបស់ព្រះ ពួកគេអាចជួយយើងឲ្យទទួល និងដើរតាមប្រាជ្ញាដែលមកពីព្រះអង្គ។ ហើយប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងមិនដែលនាំឲ្យយើងដើរផ្លូវខុសឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រាជ្ញាទ្រង់តែងតែលើកទឹកចិត្ត…
អត្ថន័យនៃឈ្មោះ ហ្វ៊ីកា
ក្នុងក្រុងរបស់ខ្ញុំ មានហាងកាហ្វេមួយ នៅក្បែរផ្ទះខ្ញុំ ដែលមានឈ្មោះថា ហាងកាហ្វេហ្វ៊ីកា។ ពាក្យ ហ្វ៊ីកា គឺជាពាក្យជាភាសាស៊ុយអែត ដែលមានន័យថា សម្រាកញាំកាហ្វេ និងនំផ្សេងៗ ជាមួយក្រុមគ្រួសារ មិត្តរួមការងារ ឬមិត្តភក្តិ។ ខ្ញុំមិនមែនជាជនជាតិស៊ុយអែតទេ តែអត្ថន័យនៃពាក្យហ្វ៊ីកា បានពិពណ៌នា អំពីការអ្វីម្យ៉ាង ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បំផុត នៅក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូវ គឺការដែលទ្រង់មានទម្លាប់ឈប់ពីការងារ ដើម្បីសោយអាហារ និងសម្រាកជាមួយអ្នកដទៃ។
អ្នកប្រាជ្ញព្រះគម្ពីរទាំងឡាយបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រះយេស៊ូវមិនបានសោយអាហារ ដោយចៃដន្យឡើយ។ លោកម៉ាក គ្លែនវីល(Mark Glanville) ដែលជាទេវវិទូបានហៅការសោយអាហាររបស់ព្រះអង្គថា “ការសោយអាហារតាមបែបអ៊ីស្រាអែល ដែលមានអាហារពីមុខ ដ៏រីករាយ និងជាការអបអរ តាមព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ ពេលព្រះយេស៊ូវគង់នៅតុអាហារ ព្រះអង្គបានសម្តែងចេញនូវលក្ខណៈ ដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមាន គឺធ្វើជាចំណុចកណ្តាលនៃក្តីអំណរ ការអបអរ និងយុត្តិធម៌ សម្រាប់លោកិយទាំងមូល”។
រាប់ចាប់ពីពេលដែលទ្រង់ប្រទានអាហារដល់មនុស្ស៥ពាន់នាក់ រហូតដល់ពេលដែលទ្រង់សោយអាហារជាលើកចុងក្រោយ មុនពេលទ្រង់សុគត និងសូម្បីតែនៅពេលទ្រង់សោយអាហារជាមួយអ្នកជឿពីរនាក់ បន្ទាប់ពីទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ(លូកា ២៤:៣០) ព្រះរាជកិច្ចនៃតុអាហាររបស់ព្រះអង្គ បានអញ្ជើញយើង ឲ្យផ្អាកភាពមមាញឹកមួយរយៈពេលសិន ហើយចូលក្នុងព្រះវត្តមានទ្រង់វិញ។ ជាការពិតណាស់ ទាល់តែអ្នកជឿទាំងពីរនាក់នោះបានញាំអាហារជាមួយព្រះយេស៊ូវ ទើបពួកគេមើលទ្រង់ស្គាល់ ហើយដឹងថា ទ្រង់ជាព្រះអម្ចាស់ដែលបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ “ទ្រង់យកនំបុ័ងមកប្រទានពរ រួចកាច់ប្រទានទៅឲ្យគេ។ នោះភ្នែកគេបានបើកភ្លឺឡើង…