ជួយសង្រ្គោះអ្នកទន់ខ្សោយ
តើអ្នកនឹងជ្រើសរើសយកមួយណា? តើអ្នកនឹងជ្រើសរើសយកការជិះស្គីកម្សាន្តនៅប្រទេសស្វីស ឬទៅជួយសង្រ្គោះក្មេងៗ ឲ្យរួចពីគ្រោះថ្នាក់ នៅទីក្រុងប្រាក? លោកនីកូឡាស វីនតុន(Nichola Winton) គឺជាជនសាមញ្ញម្នាក់ ដែលបានជ្រើសរើសយក ជម្រើសទី២។ កាលពីឆ្នាំ១៩៣៨ សង្រ្គាមរវាងប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគា និងប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ហាក់ដូចជាមិនអាចជៀសរួចឡើយ។ បន្ទាប់ពីលោកនីកូឡាសបានទៅមើលជំរុំជនភាសខ្លួន នៅទីក្រុងប្រាក ដែលមានជនជាតិយូដាជាច្រើនកំពុងតែរស់នៅ ក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ គាត់ក៏បានទទួលការបណ្តាលចិត្ត ឲ្យរៀបផែនការជួយពួកគេ។ គាត់ក៏បានរៃអង្គាសប្រាក់ ដើម្បីដឹកជញ្ជូនក្មេងៗរាប់រយនាក់ ដោយសុវត្ថិភាព ចេញពីទីក្រុងប្រាក ទៅកាន់ប្រទេសអង់គ្លេស ដើម្បីឲ្យគ្រួសារជនជាតិអង់គ្លេសចិញ្ចឹមពួកគេ ក្នុងដើមដំបូងនៃសម័យសង្រ្គាម លោកលើកទី២។
សកម្មភាពរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងបទគម្ពីរ ទំនុកដំកើង ជំពូក៨២ ឲ្យយើង “ការពារដល់មនុស្សក្រីក្រ និងមនុស្សកំព្រា”(ខ.៣)។ ទំនុកដំកើងនេះក៏បានជំរុញយើងឲ្យ “ចូរជួយសង្គ្រោះមនុស្សក្រីក្រ និងមនុស្សកំសត់ទុគ៌តដែរ ត្រូវជួយគេឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃនៃមនុស្សអាក្រក់”(ខ.៤)។ តាមបទគម្ពីរទំនុកដំកើងនេះ យើងត្រូវការពារអ្នកដែលមិនអាចការពារខ្លួនឯងបាន គឺអ្នកទាល់ក្រ និងស្រ្តីមេម៉ាយ ដែលត្រូវការយុត្តិធម៌ និងការការពារ ដូចក្មេងៗដែលលោកនីកូឡាស់បានខិតខំជួយសង្រ្គោះយើង ដោយមិនគិតការនឿយហត់។
សព្វថ្ងៃនេះ នៅកន្លែងណាក៏មានមនុស្សត្រូវការជំនួយ ដោយសារសង្រ្គាម ខ្យល់ព្យុះ ឬទុក្ខលំបាកផ្សេងទៀត។ យើងមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់បានឡើយ តែយើងអាចអធិស្ឋាន និងគិតអំពីការអ្វីដែលយើងអាចធ្វើ ដើម្បីជួយអ្នកដទៃ តាមដែលព្រះទ្រង់បណ្តាលចិត្ត។—Linda…
ការបើកបរខាងវិញ្ញាណ
នៅក្នុងថ្នាក់រៀនបើកបររថយន្ត មានមេរៀនដ៏ជាក់លាក់ជាច្រើន ដែលខ្ញុំមិនបានចាំអស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំរៀនសូត្រ តាមអក្សរកាត់មួយ ដែលបានដាក់ជាប់នៅក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ។
អក្សរកាត់នោះ គឺចេញមកពីពាក្យ ពិនិត្យមើល សម្គាល់ ព្យាករណ៍ សម្រេចចិត្ត និងអនុវត្ត។ ពាក្យនីមួយៗគឺជាដំណាក់កាលនៃការបើកបរ ដែលគេបានបង្រៀនយើង ឲ្យអនុវត្តជាប្រចំា ពេលយើងបើកបររថយន្ត។ បានសេចក្តីថា យើងត្រូវតែពិនិត្យមើល ផ្លូវថ្នល់ឲ្យបានច្បាស់។ យើងត្រូវសម្គាល់ ឧបស័គ្គ។ យើងត្រូវ ព្យាករណ៍ អំពីរឿងដែលអាចបណ្តាលមកពីឧបស័គ្គនោះ។ យើងត្រូវ សម្រេចចិត្ត ថា យើងនឹងឆ្លើយតបដូចម្តេច ចំពោះឧបស័គ្គនោះ ហើយបន្ទាប់មក បើសិនជាចាំបាច់ យើង ត្រូវអនុវត្ត តាមការសម្រេចចិត្តនោះ។ នេះជាយុទ្ធសាស្រ្ត ដែលជួយឲ្យយើងតាំងចិត្ត ដើម្បីជៀសវាងគ្រោះថ្នាក់។
ការធ្វើដំណើរខាងវិញ្ញាណ ក៏មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងការរៀនបើកបរផងដែរ។ ក្នុងបទគម្ពីរអេភេសូរ ជំពូក៥ សាវ័កប៉ុលបានប្រាប់ពួកជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរថា “ត្រូវប្រយ័ត្នដោយមធ្យ័ត ដែលអ្នករាល់គ្នាដើរយ៉ាងណា កុំឲ្យដើរដូចជាមនុស្សឥតប្រាជ្ញាឡើយ ត្រូវតែដើរដោយមានប្រាជ្ញាវិញ”(ខ.១៥)។ ត្រង់ចំណុចនេះ សាវ័កប៉ុលដឹងថា មានឧបស័គ្គមួយចំនួន ដែលអាចធ្វើឲ្យពួកជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរ ដើរខុសផ្លូវ ទៅតាមផ្លូវជីវិតចាស់ ក្នុងជីវិតថ្មីក្នុងព្រះយេស៊ូវ(ខ.៨,១០-១១)។ ដូចនេះ គាត់ក៏បានណែនាំពួកជំនុំដែលកំពុងលូតលាស់នេះ ឲ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្ន។
នៅក្នុងការដើរនោះ យើងត្រូវមានការពិនិត្យមើល ដោយកត់សម្គាល់ឧបស័គ្គនៅខាងមុខ ហើយជៀសវាងការជំពប់ដួល ដែលមានដូចជាការស្រវឹងស្រា និងរស់នៅតាមចិត្តឯង(ខ.១៨)។ ផ្ទុយទៅវិញ…
រង្វាន់ដ៏អស្ចារ្យ
អ្នកស្រីដូនេឡាន(Donelan) គឺជាគ្រូបង្រៀន ដែលចូលចិត្តការអានសៀវភៅ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃមួយ ទម្លាប់ការអាននេះក៏បាននាំឲ្យគាត់ទទួលរង្វាន់។ គាត់កំពុងតែរៀបគម្រោងធ្វើដំណើរ ហើយក៏បានអានគោលការណ៍ធានារាប់រង សម្រាប់ការធ្វើដំណើរ ដែលមានជាច្រើនទំព័រ។ ពេលគាត់អានដល់ទំព័រទី៧ គាត់ក៏បានរកឃើញការផ្តល់រង្វាន់ដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ។ ក្រុមហ៊ុននេះមានកម្មវិធីឲ្យរង្វាន់ នៅក្នុងការប្រកួតអាន ដែលក្នុងនោះ មនុស្សទីមួយ ដែលបានអានដល់ទំព័រនេះ នឹងបានទទួលប្រាក់រង្វាន់១ម៉ឺនដុល្លា។ ពួកគេក៏បានឧបត្ថម្ភប្រាក់រាប់ពាន់ដុល្លា ដល់សាលារៀន ក្នុងតំបន់ដែលអ្នកស្រីដូនេឡានរស់នៅ ដើម្បីលើកកម្ពស់ការរៀនអាន និងសរសេររបស់កុមារ។ គាត់ក៏បាននិយាយថា “ខ្ញុំជាមនុស្សមនុស្សចម្លែក ដែលតែងតែចូលចិត្តអានកិច្ចសន្យាវែងៗ ប៉ុន្តែ បានធ្វើឲ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត”។
អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងចង់ឲ្យភ្នែករបស់ខ្លួនបានឃើញ “សេចក្តីដ៏អស្ចារ្យ” ដែលបានចែងអំពីព្រះ(ទំនុកដំកើង ១១៩:១៨)។ គាត់ក៏ត្រូវដឹងផងដែរថា ព្រះទ្រង់ក៏សព្វព្រះទ័យឲ្យមនុស្សស្គាល់ព្រះអង្គផងដែរ ហើយព្រះអង្គក៏សព្វព្រះទ័យឲ្យគេរាល់គ្នាមានការប្រកបស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះអង្គ(ខ.២៤,៩៨)។ គាត់ក៏បានសរសេរថា “ឱទូលបង្គំស្រឡាញ់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ណាស់ហ្ន៎ ទូលបង្គំរំពឹងគិតពីក្រឹត្យវិន័យនោះជាដរាបរាល់ថ្ងៃ”(ខ.៩៧)។
យើងក៏បានមានឯកសិទ្ធិ នៅក្នុងការចំណាយពេលជញ្ជឹងគិត អំពីព្រះ អំពីចរិយាសម្បត្តិ និងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះអង្គ ដើម្បីរៀនអំពីព្រះអង្គ និងប្រកបស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះអង្គ។ ព្រះទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងបង្រៀន ដឹកនាំយើង ហើយបើកចំហរចិត្តយើង ឲ្យដឹងថា ព្រះអង្គជានរណា។ ពេលណាយើងស្វែងរកព្រះអង្គ ព្រះអង្គនឹងប្រទានរង្វាន់មកយើង ដោយឲ្យយើងស្គាល់ព្រះអង្គកាន់តែច្បាស់ ហើយបានអរសប្បាយក្នុងព្រះវត្តមានព្រះអង្គ!—Anne Cetas
ហេតុអ្វីរឿងនេះ កើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?
មានពេលមួយ អ្នកស្រីទីហ្វានី(Tiffani) បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួន នៅក្នុងភាពងងឹតស្លុង ក្នុងយន្តហោះដឹកអ្នកដំណើរកាណាដាអ៊ែរ។ គាត់កំពុងតែគេងក្នុងយន្តហោះ ដោយមានខ្សែក្រវ៉ាត់មិនទាន់ដោះចេញនៅឡើយ ខណៈពេលដែលអ្នកដំណើរដទៃទៀតបានចាកចេញពីយន្តហោះអស់ បន្ទាប់ពីយន្តហោះបានចុះចត។ ហេតុអ្វីគ្មាននរណាម្នាក់ដាស់គាត់អញ្ចឹង? នាងឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជានាងបានឡើងជិះយន្តហោះនោះ? នាងក៏បានព្យាយាមធ្វើឲ្យខួរក្បាលស្រឡះ ហើយព្យាយាមធ្វើឲ្យខ្លួនឯងចំាឡើងវិញ។
តើអ្នកធ្លាប់ទៅកន្លែងណាមួយ ដោយមិនដឹងខ្លូនឬទេ? អ្នកខ្លះនៅក្មេងណាស់ មិនគួរមានជំងឺ ដែលមិនអាចព្យាបាលបាននេះទេ។ អ្នកខ្លះទៀតបានទទួលការសរសើរល្អៗជាច្រើន នៅកន្លែងធ្វើការ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីគាត់បែរជាបាត់បង់មុខតំណែងនោះ? អ្នកខ្លះកំពុងតែអរសប្បាយនឹងរយៈពេលដ៏ល្អបំផុត ក្នុងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ គាត់កំពុងតែចាប់ផ្តើមអ្វីៗឡើងវិញ ជាស្រ្តីមេម៉ាយ ដែលត្រូវចិញ្ចឹមកូន ដោយការងារពាក់កណ្តាលពេល។
តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំជួបរឿងទាំងអស់នេះ? នេះជាសំណួរ ដែលលោកយ៉ូបប្រហែលជាបានសួរ ពេលដែលគាត់កំពុងតែអង្គុយនៅលើផេះ(យ៉ូប ២:៨)។ ក្នុងពេលតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក គាត់បានបាត់បង់កូន និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ហើយគាត់ក៏បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺទៀត។ គាត់ប្រហែលជាមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាគាត់ជួបរឿងដ៏សោកសៅនេះទេ ប៉ុន្តែ គាត់គ្រាន់តែដឹងថា គាត់ត្រូវតែរំឭកឡើងវិញ។
គឺគាត់បាននឹកចាំ អំពីព្រះអាទិកររបស់គាត់ និងនឹកចាំថា ព្រះអង្គធ្លាប់ល្អយ៉ាងណា ចំពោះគាត់កាលពីមុខ។ គាត់ប្រាប់ភរិយាគាត់ថា យើងទទួលសេចក្តីល្អមកពីព្រះ តើមិនត្រូវទទួលសេចក្តីអាក្រក់ដែរទេឬ?(យ៉ូប ២:១០)។ លោកយ៉ូបបាននឹកចាំថា គាត់អាចទុកចិត្តថា ព្រះដ៏ល្អ នឹងនៅតែមានព្រះទ័យស្មោះត្រង់។ ដូចនេះ គាត់ក៏បានពោលទំនួញ។ គាត់ស្រែកយំទៅរកព្រះអង្គ…
តើយើងនៅតែគាស់កាយអំពើបាបរបស់យើងឬទេ?
អ្នកស្រីខូរី ធែន ប៊ូម(Corrie ten Boom) ជាអ្នកដែលបានរួចជីវិត នៅក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍។ គាត់យល់អំពីសារៈសំខាន់នៃការអត់ឱនទោស។ គាត់បាននិពន្ធសៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា ការធ្វើដំណើរវែងឆ្ងាយ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ។ ក្នុងសៀវភៅនេះ គាត់មានប្រសាសន៍ថា គាត់ចូលចិត្តគិតអំពីទិដ្ឋភាពដែលព្រះជាម្ចាស់បោះអំពើបាប ដែលបានអត់ទោសឲ្យ ចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ គាត់មានប្រសាសន៍ទៀតថា “ពេលណាយើងសារភាពអំពើបាបរបស់យើង ព្រះទ្រង់បោះអំពើបាបទំាងអស់នោះ ចូលទៅក្នុងសមុទ្រដ៏ជ្រៅ គឺកប់បាត់ជារៀងរហូត…ខ្ញុំជឿថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានដាក់ផ្លាកនៅលើផ្ទៃទឹក ដើម្បីហាមកុំឲ្យយើងស្ទូចយកពួកវាមកវិញ”។
ត្រង់ចំណុចនេះ គាត់ចង់ឲ្យយើងដឹងថា ពេលណាព្រះទ្រង់អត់ទោសឲ្យអំពើបាបរបស់យើង នោះព្រះអង្គក៏បានអត់ទោសឲ្យយើងទាំងស្រុងផងដែរ។ នេះជាសេចក្តីពិតដ៏សំខាន់មួយ ដែលជួនកាល អ្នកជឿព្រះយេស៊ូវមិនបានយល់។ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវគាស់កាយ ឬស្ទូចអំពើដ៏ខ្មាស់អៀនទាំងនោះមកវិញ នៅក្នុងអារម្មណ៍ដ៏អាប់អួររបស់យើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងអាចទទួលយកព្រះគុណ និងការអត់ទោសបាបរបស់ព្រះអង្គ ដោយដើរតាមព្រះអង្គ ក្នុងសេរីភាពដ៏ពេញលេញ។
បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក១៣០ បានប្រកាស់ថា “ទ្រង់មានព្រះហឫទ័យអត់ទោស”។ បានសេចក្តីថា ព្រះទ្រង់ជាព្រះដ៏យុត្តិធម៌ តែព្រះអង្គក៏អត់ទោសបាប ឲ្យអ្នកណា ដែលប្រែចិត្តចេញ។ អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងនេះក៏បានរង់ចាំព្រះអម្ចាស់ ដោយទុកចិត្តព្រះអង្គ(ខ.៥) ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ គាត់ក៏បានប្រកាស់ដោយជំនឿថា ព្រះអង្គនឹងប្រោសលោះសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ឲ្យរួចពីអំពើបាប(ខ.៨)។ អ្នកដែលជឿព្រះអង្គ និងរកឃើញ “ការប្រោសលោះដ៏ពេញលេញ”(ខ.៧)។
ពេលណាភាពអាម៉ាស់ និងការមិនឲ្យតម្លៃខ្លួនឯង បានដឹតជាប់ក្នុងអារម្មណ៍យើង យើងមិនអាចបម្រើព្រះ…
ស្មោះត្រង់រហូតដល់ពេលចម្រូត
ស្រ្តីម្នាក់ដែលខ្ញុំស្គាល់ បានរៀបគម្រោងធ្វើកម្មវិធីមួយ នៅក្នុងសួនច្បារក្នុងតំបន់ ហើយក៏បានអញ្ជើញក្មេងៗ ក្នុងតំបន់ដែលគាត់រស់នៅ ឲ្យចូលរួម។ គាត់មានចិត្តរំភើបរីករាយ ពេលដែលគាត់មានឱកាសចែកចាយ អំពីជំនឿរបស់គាត់ ដល់អ្នកជិតខាង នៅថ្ងៃនោះ។
គាត់បានជ្រើសរើសចៅទាំងបីនាក់របស់គាត់ និងសិស្សវិទ្យាល័យពីរនាក់ ឲ្យជួយគាត់ ក្នុងកម្មវិធីនេះ ដោយចែកក្រដាស់កិច្ចការឲ្យក្មេងៗ រៀបចំល្បែងកម្សាន្ត និងសកម្មភាពដទៃទៀត រៀបចំអាហារ ត្រៀមចែកចាយរឿងអំពីព្រះយេស៊ូវ ដល់ក្មេងៗ និងរង់ចាំក្មេងៗមកជុំគ្នា។
នៅថ្ងៃទីមួយ គ្មានក្មេងណាម្នាក់មកចូលរួម។ នៅថ្ងៃទីពីរ និងទីបី ក៏នៅតែគ្មានក្មេងមកចូលរួម។ ប៉ុន្តែ រៀងរាល់ថ្ងៃ មិត្តសំឡាញ់របស់ខ្ញុំម្នាក់នេះបានបន្តសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ ជាមួយចៅៗ និងជំនួយការទាំងនោះ។
នៅថ្ងៃទី៤ គាត់ក៏បានឃើញគ្រួសារមួយ កំពុងតែញាំអាហារកម្សាន្ត នៅក្នុងសួនច្បារនោះ។ គាត់ក៏បានអញ្ជើញក្មេងៗ ឲ្យចូលរួម ក្នុងល្បែងកម្សាន្ត។ មានក្មេងស្រីតូចម្នាក់បានមកចូលរួម ដោយញាំអាហារជាមួយពួកគេ ហើយក៏បានស្តាប់រឿងអំពីព្រះយេស៊ូវ។ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់នេះប្រហែលជានៅចាំពេលដ៏រីករាយនេះ ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមកទៀត។ តើនរណាដឹងថា ពួកគេនឹងសម្រេចបានលទ្ធផលអ្វី នៅពេលខាងមុខ? ព្រះជាម្ចាស់បានលើកទឹកចិត្តយើង តាមរយៈកណ្ឌគម្ពីរកាឡាទីថា “កុំឲ្យយើងណាយចិត្តនឹងធ្វើការល្អឡើយ ដ្បិតបើមិនរសាយចិត្តទេ នោះដល់កំណត់ យើងនឹងច្រូតបានហើយ ដូច្នេះ កាលណាយើងមានឱកាស នោះត្រូវធ្វើល្អដល់មនុស្សទាំងអស់ ហើយគឺដល់ពួកអ្នកជឿជាដើម”(៦:៩-១០)។
ចូរយើងកុំព្រួយបារម្ភ អំពីចំនួនមនុស្សចូលរួម ឬរង្វាស់នៃជោគជ័យ…
ភាពស្រស់ស្រាយ ក្នុងកន្លែងដ៏ក្រៀមក្រោះ
កាលខ្ញុំ និងស្វាមីខ្ញុំកំពុងតែដើរលេង នៅក្នុងតំបន់តូចមួយ ដែលមានថ្មច្រើន ក្នុងរដ្ឋវ៉ាយអូមីង ខ្ញុំក៏បានសង្កេតមើលដើមផ្កាឈូករ័ត្នមួយដើម ក្នុងកន្លែងដែលមានថ្មច្រើន និងក្រៀមក្រោះ ដែលមានរុក្ខជាតិតូចៗ ដើមកន្តេចអាល ដើមតំបងយក្សដែលមានបន្លាស្រួចៗ និងរុក្ខជាតិដទៃទៀតដុះនៅកន្លែងស្ងួតហែងនោះ។ វាមិនបានលូតខ្ពស់ ដូចដើមផ្កាឈូករ័ត្នដែលដុះក្នុងស្រុកនោះឡើយ តែវាមានភាពស្រស់ស្អាត។ វាបានធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំរីករាយឡើង។
ផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាត នៅកន្លែងដ៏ក្រៀមក្រោះនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីជីវិតរបស់មនុស្សទំាងអស់ សូម្បីតែអ្នកជឿក៏ដោយ ដែលអាចមានភាពក្រៀមក្រោះ និងគ្មានអំណរ។ បញ្ហារបស់យើងហាក់ដូចជាមិនអាចដោះស្រាយបាន ហើយជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍ថា ព្រះអម្ចាស់ហាក់ដូចជាមិនបានឮការអធិស្ឋានរបស់យើង។ គឺដូចដែលស្តេចដាវីឌបានទូលអង្វរថា “ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមផ្ទៀងព្រះកាណ៌មកស្តាប់ ហើយតបមកទូលបង្គំផង ពីព្រោះទូលបង្គំទាល់ក្រ ហើយខ្វះខាត”(ទំនុកដំកើង ៨៦:១)។ យើងក៏ចង់មានក្តីអំណរដូចស្តេចដាវីឌផងដែរ(ខ.៤)។
ប៉ុន្តែ ស្តេចដាវីឌក៏បានប្រកាស់ទៀតថា យើងបម្រើព្រះដ៏ស្មោះត្រង់(ខ.១១) មានសេចក្តីអាណឹត និងប្រកបដោយព្រះគុណ(ខ.១៥) ដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ជាបរិបូរ សម្រាប់អស់អ្នក ដែលស្រែកអំពាវរកព្រះអង្គ(ខ.៥)។ ព្រះអង្គក៏ឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់យើង(ខ.៧)។
ជួនកាល ពេលណាយើងកំពុងតែស្រងូតស្រងាត់ ព្រះទ្រង់អាចលើកទឹកចិត្តយើង តាមរយៈសម្រស់នៃដើមផ្កាឈូករ័ត្ន ដែលដុះក្នុងកន្លែងក្រៀមក្រោះ ឬពាក្យ ឬសារលើកទឹកចិត្តពីមិត្តភក្តិណាម្នាក់ ឬក៏ខគម្ពីរលើកទឹកចិត្ត ឬមួយទេសភាពថ្ងៃរះដ៏ស្រស់ស្អាត ដើម្បីជួយឲ្យយើងបោះជំហានទៅមុខ ដោយក្តីសង្ឃឹម និងអំណរ។ ពេលណាយើងរង់ចាំថ្ងៃដែលព្រះអង្គរំដោះយើង ឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក យើងអាចចូលរួមជាមួយអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ដោយប្រកាស់ថា…
ការធ្វើការជាមួយព្រះជាម្ចាស់
ក្នុងអំឡុងពេលដែលលោកប៊ីល អ៊ែស(Bill Ashe) ទៅលេងប្រទេសមិចស៊ីកូ នៅឆ្នាំ១៩៦២ គាត់បានជួយជួសជុលអណ្តូងស្នប់មួយ នៅមណ្ឌលកុមារកំព្រាមួយកន្លែង។ អណ្តូងស្នប់នោះដំណើរការដោយរហាត់ខ្យល់។ កាលពី១៤ឆ្នំាមុន គាត់បានទទួលការបណ្តាលចិត្ត ឲ្យបម្រើព្រះ ដោយជួយផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាត ដល់អ្នកភូមិក្រីក្រ ហើយគាត់ក៏បានបង្កើតអង្គការមិនរកប្រាក់ចំណេញមួយ។ គាត់ថា “ព្រះជាម្ចាស់បានដាស់តឿនខ្ញុំ ឲ្យប្រើពេលវេលាឲ្យមានប្រយោជន៍បំផុត ដោយស្វែងរកមនុស្សដែលមានចិត្តចង់នាំទឹកស្អាត ទៅកាន់តំបន់ក្រីក្រដាច់ស្រយ៉ាល”។
ក្រោយមក បន្ទាប់ពីគាត់បានដឹង អំពីតម្រូវការទឹកស្អាត នៅទូទាំងពិភពលោក តាមរយៈការស្នើរសុំរបស់គ្រូគង្វាល និងអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អរាប់ពាន់នាក់ នៅក្នុងប្រទេសជាង១០០ គាត់ក៏បានអញ្ជើញអ្នកដទៃ ឲ្យចូលរួមការងារនេះ។
ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅយើង ឲ្យរួមគ្នាបម្រើព្រះអង្គ និងអ្នកដទៃ តាមមធ្យោបាយផ្សេងៗ។ ពេលដែលពួកជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូសប្រកែកគ្នា អំពីគ្រូដែលពួកគេពេញចិត្ត សាវ័កប៉ុលក៏បានបញ្ជាក់ថា គាត់មានតួនាទីជាអ្នកបម្រើព្រះយេស៊ូវ និងជាមិត្តរួមការងាររបស់លោកអ័ប៉ូឡូស ដោយពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើព្រះ ដើម្បីលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណ(១កូរិនថូស ៣:១-៧)។ គាត់បានរំឭកយើងថា ការងារដែលព្រះឲ្យយើងធ្វើបម្រើព្រះអង្គ គឺមានតម្លៃមកពីព្រះអង្គ(ខ.៨)។ សាវ័កប៉ុលបានទទួលស្គាល់ថា ការធ្វើការជាមួយអ្នកដទៃ ដើម្បីបម្រើព្រះ គឺជាឯកសិទ្ធិ ហេតុនេះហើយ គាត់ក៏បានលើកទឹកចិត្តយើង ឲ្យស្អាងគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចដែលព្រះអង្គបានកែប្រែជីវិតយើង ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់(ខ.៩)។
ទោះព្រះវរបិតាដ៏មានចេស្តា មិនត្រូវការជំនួយរបស់យើង ដើម្បីសម្រេចព្រះរាជកិច្ចដ៏ធំរបស់ព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គបានប្រទានលទ្ធភាព និងអញ្ជើញយើង ឲ្យធ្វើការជាដៃគូរជាមួយព្រះអង្គ។—Xochitl Dixon
គ្រាន់តែទុកចិត្តប៉ុណ្ណោះ
មានពេលមួយ គេបានឲ្យក្មេង៣រយនាក់ស្លៀកពាក់ខោអាវ ហើយអង្គុយនៅតុអាហារ ដើម្បីបរិភោគអាហារពេលព្រឹក ហើយពួកគេបានអធិស្ឋានអរព្រះគុណព្រះ សម្រាប់អាហារដែលព្រះអង្គប្រទាន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលនោះ ពួកគេគ្មានអាហារនៅលើតុឡើយ! នេះមិនមែនជាលើកទីមួយឡើយ ដែលលោកចន មូល័រ(George Mueller ឆ្នាំ១៨០៥-១៨៩៨) ដែលជានាយកនៃមណ្ឌលកុមារកំព្រា និងបេសកជន បានជួបរឿងនេះ។ ប៉ុន្តែ ពេលនោះ ជាឱកាស ដែលពួកគេអាចមើលឃើញរបៀបដែលព្រះផ្គត់ផ្គង់ពួកគេសារជាថ្មីទៀត។ បន្ទាប់ពីលោកមូល័រអធិស្ឋាន មិនទាន់បានប៉ុន្មាននាទីផង អ្នកដុតនំម្នាក់ បានមកឈរនៅមាត់ទ្វារមណ្ឌលកុមារកំព្រា ព្រោះកាលពីយប់មិញ គាត់ដេកមិនលក់។ គាត់ដឹងថា មណ្ឌលកុមារកំព្រានេះកំពុងតែត្រូវការអាហារ គាត់ក៏បានយកនំប៉័ងបីថង់មកឲ្យពួកគេ។ មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកលក់ទឹកដោះគោម្នាក់ ប្រចាំក្រុងនេះក៏មកបង្ហាញខ្លួននៅទីនោះផងដែរ។ រទេះដឹកទឹកដោះគោបានខូចនៅមុខមណ្ឌលកុមារកំព្រានោះ។ គាត់មិនចង់ឲ្យទឹកដោះគោខូច ដូចនេះគាត់ក៏បានប្រគល់ទឹកដោះគោនោះទៅលោកមូល័រ។
វាជារឿងធម្មតាទេ ដែលយើងមានការព្រួយបារម្ភ ថប់បារម្ភ និងអាណឹតខ្លួនឯង ពេលដែលយើងខ្វះធនធានដ៏ចាំបាច់ សម្រាប់សុខមាលភាពរបស់យើង ដែលមានដូចជាអាហារ ជំរក សុខភាព ប្រាក់កាស និងមិត្តភាពជាដើម។ បទគម្ពីរ ១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៧:៨-១៦ បានរំឭកយើងថា ជំនួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកដល់យើង តាមរយៈប្រភពដែលយើងមិននឹកស្មានដល់ គឺដូចដែលលោកអេលីយ៉ា បានទទួលការផ្គត់ផ្គង់ពីព្រះអង្គ តាមរយៈស្រ្តីមេម៉ាយទុរគត ដែល “មានតែម្សៅ១ក្តាប់នៅក្នុងខាប់ និងប្រេងបន្តិចបន្តួចនៅដបប៉ុណ្ណោះ”(ខ.១២)។ ពីដំបូង…
ការបែកបាក់ ឬរួបរួមគ្នា
ទីក្រុងតិចសាកាណា មានទីតាំងចំខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនរបស់រដ្ឋតិចសាស់ និងរដ្ឋអាឃែនសាស់។ ទីក្រុងនេះមានប្រជាជន៧ម៉ឺននាក់ មានចៅហ្វាយក្រុងពីរនាក់ មានក្រុមប្រឹក្សាក្រុង ពីរ និងមានមន្ទីរប៉ូលីស និងអគ្គីភ័យពីរផ្សេងគ្នា។ ការប្រកួតកីឡារវាងក្រុមរបស់វិទ្យាល័យដែលនៅក្នុងរដ្ឋតិចសាស់ និងវិទ្យាល័យនៅក្នុងរដ្ឋអាឃែនសាស់ បាននាំឲ្យមានអ្នកទស្សនាច្រើនកុះករខុសធម្មតា គឺបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីភាពស្ម័គ្រស្មោះដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលក្រុមនីមួយៗមាន ចំពោះសាលារបស់រដ្ឋនីមួយៗ។ បញ្ហាប្រឈមសំខាន់ៗក៏កើតមានកាន់តែច្រើនផងដែរ ដែលមានដូចជាជម្លោះរឿងប្រព័ន្ធផ្គត់ផ្គង់ទឹកដែលផ្នែកទាំងពីរនៃទីក្រុងប្រើរួមគ្នា ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រង ដោយច្បាប់របស់រដ្ឋពីរផ្សេងគ្នា។ ប៉ុន្តែ គេក៏ដឹងផងដែរថា ទីក្រុងនេះក៏មានការរួបរួមគ្នា ទោះបីជាមានខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនពុះចែកទីក្រុងនេះជាពីរក៏ដោយ។ ពលរដ្ឋក្នុងទីក្រុងនេះបានជួបជុំគ្នា ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីញាំអាហាររួម នៅពេលល្ងាច ដើម្បីអបអរសាទរការរួបរួមគ្នាជាសហគមន៍តែមួយ។
អ្នកជឿព្រះនៅទីក្រុងកូរិនថូស មិនមានខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនពុះចែកទីក្រុងរបស់ពួកគេជាពីរទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេមានការបែកបាក់គ្នា។ ពួកគេមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ដោយសារភាពស្មោះស្ម័គ្រដែលពួកគេមានចំពោះ គ្រូដែលបង្រៀនពួកគេ អំពីព្រះយេស៊ូវ ដែលមានដូចជា សាវ័កប៉ុល លោកអ័ប៉ូឡូស និងលោកកេផាស(ពេត្រុស)។ សាវ័កប៉ុលក៏បានអំពាវនាវពួកគេ ឲ្យមានការរួបរួមគ្នា ដោយមានចិត្តគំនិតតែមួយវិញ(១កូរិនថូស ១:១០) ដោយរំឭកពួកគេថា គឺព្រះគ្រីស្ទទេ ដែលបានសុគតលើឈើឆ្កាង ដើម្បីពួកគេ តែគ្រូរបស់ពួកគេមិនបានលោះបាបពួកគេឡើយ។
សព្វថ្ងៃនេះ យើងក៏មានបញ្ហាស្រដៀងនេះផងដែរ តើមែនទេ? ជួនកាល គ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានគ្រូផ្សេងគ្នា តែមានគោលជំនឿដូចគ្នា ដែលជឿថា ព្រះយេស៊ូវបានលះបង់ព្រះជន្ម ដើម្បីលោះបាបយើង ប៉ុន្តែ ពួកគេបែរជាមានការឈ្លោះគ្នា…