ការកាត់ចិត្ត
មានពេលមួយគ្រូពេទ្យនៅមន្ទីរពេទ្យសម្រាប់អ្នកជំងឺដំណាក់កាលចុងក្រោយ បានប្រាប់ខ្ញុំថា “ឪពុករបស់អ្នកជិតផុតដង្ហើមហើយ”។ ពាក្យ “ជិតផុតដង្ហើម” គឺសំដៅទៅលើដំណាក់កាលចុងក្រោយ នៃជីវិតរបស់អ្នកជំងឺ និងជាពាក្យថ្មីមួយសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចម្លែក គឺហាក់ដូចជាកំពុងតែធ្វើដំណើរតាមផ្លូវឯកទិស ដ៏ឯកោ។ នៅថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ឪពុកខ្ញុំ ខ្ញុំនិងបងស្រីខ្ញុំអង្គុយនៅក្បែរគ្រែគាត់ ដោយមិនដឹងថា គាត់នៅអាចស្តាប់យើងឮឬអត់នោះទេ។ យើងក៏បានថើបផ្នែកខាងលើនៃថ្ងាសដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គាត់ ដែលទំពែក។ យើងក៏បាននិយាយខ្សិបដាក់គាត់ អំពីព្រះបន្ទូលសន្យាដែលព្រះទ្រង់មានសម្រាប់គាត់។ យើងក៏បានច្រៀងបទ “សេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់ អស្ចារ្យណាស់” ហើយក៏បានដកស្រង់បទគម្ពីរ ទំនុកដំកើង ជំពូក២៣។ យើងប្រាប់គាត់ថា យើងស្រឡាញ់គាត់ ហើយអរគុណគាត់ ដែលបានធ្វើជាឪពុករបស់យើង។ យើងដឹងថា ចិត្តគាត់ចង់ទៅនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវ ហើយក៏បានប្រាប់គាត់ថា គាត់អាចទៅបាន។ ការនិយាយចេញនូវពាក្យទាំងនេះ គឺជាការបោះជំហានដ៏ឈឺចាប់ទីមួយ ឆ្ពោះទៅរកការកាត់ចិត្ត។ ពីរបីនាទីក្រោយមក ឪពុករបស់យើងក៏បានទទួលស្វាគមន៍ដោយអំណរ ចូលទៅក្នុងផ្ទះដ៏អស់កល្បរបស់គាត់។
ការស្លាប់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ធ្វើឲ្យយើងមានការឈឺចាប់។ សូម្បីតែព្រះយេស៊ូវក៏ព្រះកន្សែងផងដែរ ពេលដែលឡាសា ដែលជាមិត្តសំឡាញ់របស់ទ្រង់ បាត់បង់ជីវិត(យ៉ូហាន ១១:៣៥)។ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ នោះយើងមានក្តីសង្ឃឹម បន្ទាប់ពីយើងលាចាកផែនដីនេះ។ បទគម្ពីរ ទំនុកដំកើង ១១៦:១៥ បានចែងថា “អ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះ” គឺអ្នកដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ មានតម្លៃចំពោះព្រះអង្គ។ ទោះពួកគេស្លាប់ ពួកគេនឹងមានជីវិតរស់ឡើងវិញ។
ព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថា…
ដើរតាមផ្លូវព្រះវរបិតា
ក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ សហគមន៍ដ៏អ៊ូអរ នៅតំបន់ឡនដេល ខាងជើង នៅផ្នែកខាងលិចនៃទីក្រុងឈីកាហ្គោ គឺជាសហគមន៍ដែលគេបានធ្វើការសាកល្បង ឲ្យមានការរស់នៅចម្រុះជាតិសាសន៍។ គេបាននាំជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅមួយចំនួនតូច ក្នុងវណ្ណៈកណ្តាល ឲ្យចូលមករស់នៅក្នុងផ្ទះ ក្នុងសហគមន៍នេះ ដោយមាន “ចុះកិច្ចសន្យា” ដើម្បីទទួលខុសត្រូវ ចំពោះការកាន់កាប់ផ្ទះ ជាកម្មសិទ្ធិ និងចំពោះការបង់ថ្លៃឈ្នួលផ្ទះ។ ក្នុងកិច្ចសន្យានោះ តម្លៃផ្ទះរបស់ពួកគេនឹងមិនកើនឡើងឡើយ ហើយបើពួកគេខកខានមិនបានបង់ថ្លៃផ្ទះតែមួយលើក ពួកគេនឹងបាត់បង់ប្រាក់ដែលគាត់បានបង់រំលោះ ព្រមទាំងផ្ទះរបស់គាត់ផង។ អ្នកលក់ដែលគ្មានក្តីមេត្តាក៏បានលក់ផ្ទះគាត់ ក្នុងតម្លៃថ្លៃជាងមុន ហើយបន្ទាប់មក ក្រុមគ្រួសារគាត់ត្រូវគេបណ្តេញចេញ ដោយសារតែការខកខានមិនបានបង់ប្រាក់ តែមួយលើកនោះ។ ក្រោយមក ក្រុមគ្រួសារមួយទៀត ក៏បានទិញផ្ទះនោះ តាមកិច្ចសន្យាដដែលនោះ ហើយវដ្តនៃការទិញលក់ ដែលជំរុញដោយចិត្តលោភលន់នេះ ក៏ចេះតែបន្តទៅមុខទៀត។
លោកសាំយ៉ូអែលបានតែងតាំងពួកកូនប្រុសគាត់ ឲ្យធ្វើជាចៅហ្វាយរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយពួកគេក៏បានទទួលការជំរុញចិត្តពីភាពលោភលន់ផងដែរ។ ពួកកូនប្រុសគាត់ “មិនបានដើរតាមគន្លងរបស់គាត់ទេ”(១សំាយ៉ូអែល ៨:៣)។ ពួកកូនប្រុសគាត់បានងាកទៅរកការអាក្រក់ ដើម្បីផលកំរៃ ដោយចិត្តមិនស្មោះត្រង់ ហើយបានប្រើមុខនាទីរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្រយោជន៍ខ្លួនឯង។ អាកប្បកិរិយ៉ាដ៏ទុច្ចរិតនេះ បានធ្វើឲ្យពួកចាស់ទំនៃអ៊ីស្រាអែល និងព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះទ័យ ហើយពួកគេក៏បានឲ្យស្នើរឲ្យមានស្តេចឡើងគ្រប់គ្រងពួកគេជាបន្តបន្ទាប់ ដូចដែលមានចែងពេញក្នុងទំព័រនៃកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាចាស់(ខ.៤-៥)។
ការបដិសេធន៍មិនព្រមដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះ នំាឲ្យមានភាពពុករលួយកើតមាន ហើយជាលទ្ធផល អំពើអយុត្តិធម៌ក៏មានការចម្រុងចម្រើន។ ការដើរតាមផ្លូវព្រះ គឺមានន័យថា យើងមិនគ្រាន់តែបង្ហាញចេញនូវភាពស្មោះត្រង់ និងយុត្តិធម៌ ក្នុងពាក្យសម្តីប៉ុណ្ណោះទេ…
ត្រូវបានស្រឡាញ់ មានសម្រស់ស្អាត និងមានអំណោយទាន
ម៉ាល់ខុម(Malcolm)ជាក្មេងជំទង់ ដែលមើលទៅ ហាក់ដូចជាមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែ ទំនុកចិត្តនេះមានតែសម្បកក្រៅទេ។ តាមពិត ភាពវឹកវរក្នុងគ្រួសារគាត់ បានបណ្តាលឲ្យគាត់មានការភ័យខ្លាច និងចង់ឲ្យគេទទួលស្គាល់គាត់ ហើយធ្វើឲ្យគាត់មានការយល់ថា គាត់ជាអ្នកនាំឲ្យគ្រួសាររបស់គាត់មានបញ្ហា។ គាត់និយាយថា “ខ្ញុំនៅចាំថា រៀងរាល់ពេលព្រឹក ខ្ញុំចូលក្នុងបន្ទប់ទឹក ឆ្លុះកញ្ចក់ ហើយនិយាយឮៗដាក់ខ្លួនឯងថា ឯងជាមនុស្សល្ងីល្ងើ ឯងមានរូបរាងអាក្រក់ ហើយវាជាកំហុសរបស់ឯង”។
ម៉ាល់ខុមស្អប់ខ្លួនឯង រហូតដល់ពេលគាត់មានអាយុ២១ឆ្នាំ គឺនៅពេលដែលគាត់បានរកឃើញការបើកសម្តែងមកពីព្រះ ឲ្យគាត់ស្គាល់អត្តសញ្ញាណរបស់គាត់ ក្នុងព្រះយេស៊ូវ។ គាត់ក៏បាននិយាយថា “ខ្ញុំដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់ខ្ញុំដោយឥតលក្ខខណ្ឌ ហើយនេះជាការពិត ដែលមិនអាចកែប្រែបាន។ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើឲ្យព្រះអង្គមានក្តីអាម៉ាស់ ហើយព្រះអង្គនឹងមិនដែលបដិសេធខ្ញុំឡើយ”។ ពេលនោះ គាត់ឆ្លុះកញ្ចក់ ហើយនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងថា “ព្រះអង្គស្រឡាញ់អ្នក អ្នកមានរូបរាងល្អស្អាត អ្នកមានអំណោយទាន ហើយវាមិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកទេ”។
ទីបន្ទាល់របស់ម៉ាល់ខុម បានពិពណ៌នា អំពីការអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបានធ្វើ សម្រាប់អ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ គឺព្រះអង្គបានរំដោះយើង ឲ្យរួចផុតពីការភ័យខ្លាច ដោយបង្ហាញថា ព្រះអង្គបានស្រឡាញ់យើងខ្លាំងប៉ុណ្ណា(រ៉ូម ៨:១៥,៣៨-៣៩) ហើយបានបញ្ជាក់ថា យើងជាកូនរបស់ព្រះ ដែលនឹងទទួលព្រះពរជាច្រើន ក្នុងនាមជាកូនព្រះអង្គ(៨:១៦-១៧ ១២:៦-៨)។ ដូចនេះហើយ យើងអាចចាប់ផ្តើមមានទស្សនៈដ៏ត្រឹមត្រូវ ចំពោះខ្លួនឯង ដោយមានចិត្តគំនិតជាថ្មី(១២:២-៣)។
ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមកទៀត ម៉ាល់ខុមនៅតែនិយាយពាក្យទាំងនេះ ប្រាប់ខ្លួនឯង…
សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះកំពុងធ្វើការ
មានពេលមួយកំហឹងរបស់ខ្ញុំបានឡើងកម្តៅបន្តិចម្តងៗ ពេលដែលស្រ្តីម្នាក់បានធ្វើបាបខ្ញុំ ស្តីបន្ទោសឲ្យខ្ញុំ ហើយនិយាយដើមខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យគេរាល់គ្នាដឹង អំពីការអាក្រក់ដែលនាងបានធ្វើ ពោលគឺចង់ឲ្យនាងរងទុក្ខវេទនា ដូចដែលខ្ញុំបានរងទុក្ខដោយសារទង្វើររបស់នាង។ ខ្ញុំមានកំហឹង និងចិត្តល្វីងជូរចត់ចំពោះនាង ទាល់តែក្បាលរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមឈឺ។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលខ្ញុំអធិស្ឋានសូមព្រះទ្រង់ដកការឈឺចាប់ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក៏បានប៉ះពាល់ចិត្តខ្ញុំ។ តើខ្ញុំអាចរៀបគម្រោងសងសឹកគេដោយរបៀបណា ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែទូលអង្វរសូមព្រះទ្រង់ដកការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំចេញ? បើសិនជាខ្ញុំជឿថា ព្រះអង្គយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងដោះស្រាយបញ្ហារបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំដឹងថា អ្នកដែលធ្លាប់ឈឺចាប់ ច្រើនតែធ្វើឲ្យអ្នកដទៃទៀតឈឺចាប់ ដូចនេះ ខ្ញុំក៏បានទូលសូមព្រះទ្រង់ជួយខ្ញុំ ឲ្យអត់ទោសឲ្យស្រ្តីនោះ ហើយស្វែងរកការផ្សះផ្សា។
ស្តេចដាវីឌដែលជាអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង បានជ្រាប អំពីការលំបាក នៅក្នុងការទុកចិត្តព្រះ ខណៈពេលដែលទ្រង់ស៊ូទ្រាំនឹងអំពើអយុត្តិធម៌។ ស្តេចដាវីឌបានប្រឹងប្រែងអស់ពីចិត្ត ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបម្រើប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ ស្តេចសូល នៅតែមានការច្រណែន និងចង់សម្លាប់គាត់ចោល(១សាំយ៉ូអែល ២៤:១-២)។ ស្តេចដាវីឌបានរងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ខណៈពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ជួយដោះស្រាយបញ្ហារបស់គាត់ ហើយរៀបចំផ្លូវឲ្យគាត់ឡើងគ្រងរាជ្យជាស្តេច ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែសម្រេចចិត្តថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងសងសឹក(ខ.៣-៧)។ គាត់បានធ្វើអ្វីដែលគាត់ត្រូវធ្វើ ដោយព្យាយាមផ្សៈផ្សាជាមួយស្តេចសូល ហើយថ្វាយលទ្ធផល ឲ្យព្រះទ្រង់ជាអ្នកសម្រេច(ខ.៨-២២)។
ពេលដែលអ្នកដទៃបានធ្វើអាក្រក់មកលើយើង ហើយមិនបានទទួលលទ្ធផលអាក្រក់ យើងមានការពិបាកចិត្ត ចំពោះរឿងអយុត្តិធម៌នេះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះ ធ្វើការនៅក្នុងចិត្តយើង និងចិត្តអ្នកដទៃ នោះយើងអាចអត់ឱនទោសឲ្យគេ ដូចដែលព្រះអង្គបានអត់ទោសឲ្យយើង ហើយទទួលព្រះពរ…
សង្រ្គាមបានចប់ហើយ
បន្ទាប់ពីសង្រ្គាមលោកលើកទី២ បានបញ្ចប់ លោកហ៊ីរូ អូណូដា(Hiroo Onoda) បានបន្តលាក់ខ្លួនក្នុងព្រៃ អស់រយៈពេល២០ឆ្នំា ដោយមិនព្រមជឿថា ប្រទេសរបស់គាត់ បានចុះចាញ់សង្រ្គាមនោះឡើយ។ កាលសម័យសង្រ្គាម អ្នកដឹកនាំយោធារបស់ប្រទេសជប៉ុនបានបញ្ជូនលោកអូណូដា ឲ្យទៅកោះដាច់ស្រយ៉ាលមួយ ក្នុងប្រជុំកោះ(លូបាង)នៃប្រទេសភីលីពីន ដើម្បីឈ្លបមើលកងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្ត។ បន្ទាប់ពីកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពត្រូវបានចុះហត្ថលេខា ហើយការប្រយុទ្ធគ្នាក៏បានបញ្ចប់ លោកអូណូដាបានបន្តរស់នៅក្នុងព្រៃ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៤ មេបញ្ជាការរបស់លោកអូណូដា ក៏បានធ្វើដំណើរទៅកោះនោះ ដើម្បីស្វែងរកគាត់ ហើយក៏បានប្រាប់គាត់ថា សង្រ្គាមបានចប់ហើយ។
អស់រយៈពេលបីទសវត្សរ៍នោះ លោកអូណូដាបានរស់នៅ ដោយការខ្វះខាត តែម្នាក់ឯងក្នុងព្រៃ ដោយសារគាត់មិនព្រមចុះចាញ់ ដោយមិនជឿថា សង្រ្គាមបានបញ្ចប់នោះឡើយ។ យើងក៏អាចប្រព្រឹត្តខុសដូចគាត់ផងដែរ។ សាវ័កប៉ុលបានប្រកាស់សេចក្តីដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលថា “យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្តីស្លាប់”(រ៉ូម ៦:៣)។ ព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ដោយបានឈ្នះការកុហក់របស់សាតាំង ការភ័យខ្លាចសេចក្តីស្លាប់ និងកាត់ផ្តាច់ចំណងនៃអំពើបាប ដោយអំណាចចេស្តាព្រះអង្គ។ ទោះយើងបាន “ស្លាប់ខាងឯបាប” ហើយ “បានរស់ខាងឯព្រះ”(ខ.១១)ក៏ដោយ ក៏ជាញឹកញាប់ យើងហាក់ដូចជានៅតែបន្តរស់នៅ ក្រោមអំណាចនៃការអាក្រក់។ យើងចាញ់ការល្បួង ដោយធ្វើតាមការលួងលោមរបស់អំពើបាប។ យើងស្តាប់តាមការកុហករបស់អារក្ស ដោយមិនបានទុកចិត្តព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវចុះចាញ់ឡើយ។ យើងមិនចំាបាច់ត្រូវរស់នៅ តាមការបោកបញ្ចោតនោះទៀតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងអាចឱបក្រសោបយករឿងដ៏ពិតនៃជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដោយពឹងអាងព្រះគុណព្រះអង្គ។…
ការកែតម្រង់ដ៏សប្បុរស
អាកាសធាតុ នៅដើមរដូវផ្ការីក គឺពិតជាធ្វើឲ្យស្រស់ស្រាយណាស់។ ភរិយារបស់ខ្ញុំបានរួមដំណើរកម្សាន្តជាមួយខ្ញុំ ដោយ ចិត្តរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ សម្រស់នៃពេលវេលា ដែលយើងមានជាមួយគ្នា អាចប្រែក្លាយជាសោកនាដកម្មភ្លាមៗ បើសិនជាខ្ញុំមិនបានឃើញផ្លាកសញ្ញាពណ៌ក្រហម លាយស ដែលបានឲ្យដំណឹងខ្ញុំថា ខ្ញុំកំពុងតែទៅតាមទិសដៅខុសហើយ។ ដោយសារខ្ញុំបានឃើញផ្លាក “ហាមចូល” នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានប្រញាប់បត់ចង្កូតឡាន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានការភិតភ័យ ពេលដែលខ្ញុំគិតដល់គ្រោះថ្នាក់ ដែលខ្ញុំអាចនាំមកឲ្យភិរយាខ្ញុំ និងខ្លួនឯង ព្រមទាំងអ្នកដទៃ បើសិនជាខ្ញុំមិនអើពើរចំពោះផ្លាកសញ្ញា ដែលរំឭកខ្ញុំថា ខ្ញុំកំពុងតែទៅតាមផ្លូវខុស។
ខចុងក្រោយនៃកណ្ឌគម្ពីរយ៉ាកុប បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ អំពីសារៈសំខាន់នៃការកែតម្រង់។ ក្នុងចំណោមយើង តើមាននរណាខ្លះ ដែលមិនត្រូវការ “ការកែតម្រង់” ពីអ្នកដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះយើង ដើម្បីឲ្យយើងងាកចេញពីសកម្មភាព ការសម្រេចចិត្ត ឬបំណងចិត្ត ដែលអាចធ្វើឲ្យឈឺចាប់? តើមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីខ្លះ ដែលអាចកើតឡើងចំពោះយើង ឬអ្នកដទៃ បើសិនជាគ្មាននរណាម្នាក់ មកជួយណែនាំយើង ឲ្យទាន់ពេលវេលាទេនោះ?
បទគម្ពីរយ៉ាកុប ៥:២០ បានចែងថា “អ្នកណាដែលនាំមនុស្សបាប ឲ្យត្រឡប់ពីផ្លូវវង្វេងមកវិញ នោះឈ្មោះថា បានជួយសង្គ្រោះព្រលឹង១ ឲ្យរួចពីសេចក្តីស្លាប់ ហើយក៏គ្របបាំងអំពើបាបជាអនេកអនន្តផង”។ ត្រង់ចំណុចនេះ សាវ័កយ៉ាកុបកំពុងតែនិយាយសង្កត់ធ្ងន់ អំពីតម្លៃនៃការកែតម្រង់ ដោយចិត្តសប្បុរស។ ការកែតម្រង់ គឺជាការបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះ។…
ការប្រគំតន្រ្តីជីវិតជាមួយព្រះជាម្ចាស់
នៅក្នុងកម្មវិធីប្រគំតន្រ្តីកុមារ ខ្ញុំបានមើលគ្រូ និងសិស្សម្នាក់ កំពុងតែអង្គុយនៅពីមុខព្យាណូមួយគ្រឿង។ មុនពេលការប្រគុំតន្រ្តីជាគូចាប់ផ្តើម គ្រូក៏បានចូលទៅជិតសិស្ស ដើម្បីខ្សិបប្រាប់ការណែនាំមួយចំនួន ជាចុងក្រោយ។ នៅពេលដែលតន្រ្តីបានបន្លឺសម្លេងឡើង ខ្ញុំបានកត់សំគាល់ឃើញថា សិស្សបានលេងភ្លេង តាមទំនុកភ្លេងដ៏សាមញ្ញមួយ ខណៈពេលដែលគ្រូរបស់គាត់បានលេងអមជាមួយគាត់ ដើម្បីឲ្យទំនុកភ្លេងនោះកាន់តែមានភាពស៊ីជម្រៅ និងពិរោះ។ ជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃការប្រគុំនេះ គ្រូរបស់គាត់ក៏បានងក់ក្បាល់ ដើម្បីបង្ហាញការពេញចិត្ត ចំពោះការលេងតន្រ្តីរបស់គាត់។
ជីវិតរបស់យើង ក្នុងព្រះយេស៊ូវ គឺមានលក្ខណៈជាការប្រគុំជាគូ ជាជាងការប្រគុំទោល។ ជួនកាល ខ្ញុំភ្លេចថា ព្រះអង្គ “កំពុងតែអង្គុយក្បែរខ្ញុំ” ហើយខ្ញុំអាច “ប្រគុំតន្រ្តីជីវិត” ដោយអំណាច និងការដឹកនាំរបស់ព្រះអង្គតែប៉ុណ្ណោះ។ ពេលណាខ្ញុំព្យាយាមស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះអង្គ ដោយកម្លាំងខ្លួនឯង នោះគឺមិនខុសពីការលេងភ្លេងឲ្យត្រូវណោត ដោយសមត្ថភាពខ្លួនឯងនោះឡើយ ដែលធ្វើឲ្យភ្លេងហាក់ដូចជាមិនត្រូវបទ និងមិនស៊ីជម្រៅ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមដោះស្រាយបញ្ហា ដោយសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំដែលមានកំណត់ ប៉ុន្តែ ជាញឹកញាប់ ការមិនចុះសម្រុងជាមួយអ្នកដទៃ គឺជាលទ្ធផលដែលខ្ញុំទទួលបាន។
វត្តមានរបស់ព្រះ ដែលជាគ្រូរបស់ខ្ញុំ បាននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ។ ពេលដែលខ្ញុំពឹងផ្អែកទៅលើជំនួយរបស់ព្រះយេស៊ូវ ការរស់នៅរបស់ខ្ញុំក៏បានថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គផងដែរ។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានបម្រើដោយអំណរ ស្រឡាញ់ដោយមិនទើសទាល់ ហើយក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលព្រះទ្រង់ប្រទានពរដល់ទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំ។ ការនេះបានកើតឡើង គឺដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសាវ័កព្រះអង្គថា “អ្នកណាដែលនៅជាប់នឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជាប់នឹងអ្នកនោះ នោះទើបនឹងបង្កើតផលឡើងជាច្រើន ដ្បិតបើដាច់ពីខ្ញុំចេញ នោះអ្នករាល់គ្នាពុំអាចនឹងធ្វើអ្វីបានទេ”(យ៉ូហាន…
បញ្ចេញពន្លឺ ជាជាងមានការថប់បារម្ភ
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានស្ម័គ្រចិត្តបង្រៀន អំពីការអធិស្ឋាន រយៈពេល៥សប្តាហ៍ ក្នុងព្រះវិហារក្នុងតំបន់មួយ។ ពេលនោះខ្ញុំមានការថប់បារម្ភ។ តើសិស្សរបស់ខ្ញុំ ជាមនុស្សប្រភេទណា? តើពួកគេនឹងចូលចិត្តខ្ញុំទេ? ការថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំ បាននាំឲ្យខ្ញុំមានការផ្តោតចិត្ត មិនបានត្រឹមត្រូវ បានជាខ្ញុំមានការរៀបចំជ្រុលពេក សម្រាប់ការបង្រៀន ស្លាយសម្រាប់ធ្វើបទបង្ហាញ និងក្រដាស់មេរៀនសម្រាប់ចែកសិស្ស។ ប៉ុន្តែ នៅសល់តែមួយសប្តាហ៍ទៀតប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់បានលើកទឹកចិត្តគេឲ្យចូលរួម ឲ្យបានច្រើនដដែល។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលខ្ញុំអធិស្ឋាន ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំថា ថ្នាក់រៀននេះគឺជាការបម្រើ ដែលបញ្ចេញពន្លឺរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងប្រើថ្នាក់រៀននេះ ដើម្បីនាំមនុស្សឲ្យងាកទៅរកព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ នោះខ្ញុំត្រូវឈប់ថប់បារម្ភ អំពីការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំទៀត។ ពេលដែលព្រះយេស៊ូវបង្រៀនពួកសិស្សព្រះអង្គ នៅក្នុងការអធិប្បាយនៅលើភ្នំ ព្រះអង្គបានប្រាប់ពួកគេថា “អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺនៃលោកីយ៍ ឯទីក្រុងណាដែលនៅលើភ្នំ នោះលាក់មិនកំបាំងទេ។ ក៏គ្មានអ្នកណាអុជចង្កៀង យកទៅដាក់ក្រោមថាំងដែរ គេតែងដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ នោះទើបភ្លឺដល់អ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះទាំងអស់គ្នា”(ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៥)។
បន្ទាប់ពីបានអានខគម្ពីរនេះហើយ ទីបំផុត ខ្ញុំក៏បានបង្ហោះអំពីថ្នាក់រៀននេះ នៅលើបណ្តាញសង្គម។ ភ្លាមៗនោះ មនុស្សជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមចុះឈ្មោះចូលរៀន ដោយបង្ហាញចេញនូវការអរព្រះគុណព្រះអង្គ និងចិត្តរំភើបរីករាយ។ ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញការឆ្លើយតបរបស់ពួកគេ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំអំពីការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលបានចែងថា “ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នា បានភ្លឺនៅមុខមនុស្សលោកយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីឲ្យគេឃើញការល្អ ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត រួចសរសើរដំកើង ដល់ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌”(ខ.១៦)។
បន្ទាប់ពីបានទទួលការលើកទឹកចិត្តនេះហើយ ខ្ញុំក៏បានបង្រៀននៅក្នុងថ្នាក់រៀននេះ ដោយក្តីអំណរ។…
សេចក្តីមេត្តាចំពោះជនទុរគត
វាមិនមែនជារឿងដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលទេ ពេលដែលអ្នកម្តាយ ថេរីសា(Mother Teresa) បានទទួលពានរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាព។ គាត់សក្តសមនឹងទទួលពានរង្វាន់នេះណាស់ ព្រោះពេញមួយជីវិតគាត់ គាត់បានយកគំរូតាមព្រះយេស៊ូវ ដោយបម្រើដល់អ្នកស្រេកឃ្លាន អ្នកដែលគ្មានសំលៀកបំពាក់ ជនអនាថា មនុស្សខ្វាក់ អ្នកកើតឃ្លង់ និងអស់អ្នកដែលមានអារម្មណ៍ថា គេមិនចង់រាប់រក មិនស្រឡាញ់ មិនយកចិត្តទុកដាក់ ក្នុងសង្គម។
ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើជាគំរូ ដែលការយកចិត្តទុកដាក់ និងស្រឡាញ់ជនទុរគត ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពណាក៏ដោយ។ នៅព្រះវិហារ ពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានឃើញស្រ្តីពិការម្នាក់ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យអាណឹតចំពោះនាង គឺខុសពីពួកអ្នកដឹកនាំសាលាប្រជុំរបស់សាសន៍យូដា ដែលគោរពក្រឹត្យវិន័យថ្ងៃឈប់សម្រាក ខ្លាំងជាងខ្វល់ពីអ្នកជម្ងឺ(លូកា ១៣:១៤)។ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែបានទតឃើញភាពកម្សោយខាងរូបកាយ តែក៏បានឃើញស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ កំពុងជាប់ក្នុងចំណងផងដែរ។ ព្រះអង្គក៏បានឲ្យនាងចូលមករកព្រះអង្គ “រួចទ្រង់ដាក់ព្រះហស្តលើនាង នោះនាងក៏បានក្រោកឡើង ហើយសរសើរដំកើងព្រះ”(ខ.១៣)។ ទ្រង់បានពាល់នាង ជាហេតុនាំឲ្យអ្នកដឹកនាំសាសនាមិនសប្បាយចិត្ត ព្រោះថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ព្រះយេស៊ូវ ជាម្ចាស់នៃថ្ងៃបុណ្យឈប់សម្រាក(លូកា ៦:៥) បានសម្រេចព្រះទ័យប្រទានការប្រោសឲ្យជា ដល់ស្រ្តីនោះ ដែលជួបការលំបាក និងភាពទៀតថោក អស់រយៈពេលជិត២ទសវត្សរ៍មកហើយ។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើមានពេលប៉ុន្មានដងហើយ ដែលយើងយល់ថា នរណាម្នាក់មិនសក្តិសមនឹងទទួលក្តីអាណឹតរបស់យើង។ យើងប្រហែលជាធ្លាប់ជួបការបដិសេធន៍ ដោយសារយើងមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។ យើងប្រហែលជាខុសពីអ្នកដឹកនាំសាសនា ដែលខ្វល់អំពីក្រឹត្យវិន័យ ខ្លាំងជាងមនុស្ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយើងយកតម្រាប់តាមព្រះយេស៊ូវ ហើយប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ…
ជ្រើសរើសយកចិត្តសណ្តោស
លោកថម(Tom) បានធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនច្បាប់មួយ ដែលផ្តល់ការប្រឹក្សាយោបល់ដល់ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកបប់(Bob)។ អ្នកទាំងពីរក៏បានក្លាយជាមិត្តភក្តិ រហូតដល់ពេលដែលលោកថម បានបន្លំប្រាក់របស់ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកបប់ អស់រាប់ពាន់ដុល្លា។ លោកបប់ឈឺចាប់ ហើយខឹងណាស់ ពេលបានដឹងពីរឿងនេះ ប៉ុន្តែ គាត់បានទទួលការប្រឹក្សាប្រកបដោយប្រាជ្ញា ពីនាយករងរបស់គាត់ ដែលជាអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទ។ លោកនាយករងបានកត់សំគាល់ឃើញថា លោកថម មានការខ្មាស់អៀនយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏បានផ្លាស់ប្រែចិត្តដែរ ដូចនេះ គាត់ក៏បានឲ្យយោបល់ទៅលោកបប់ ឲ្យដកពាក្យបណ្តឹង ហើយឲ្យលោកថមចូលធ្វើការជាមួយ។ គាត់ថា “សូមលោកឲ្យប្រាក់ខែគាត់ឲ្យបានសមរម្យ ដើម្បីឲ្យគាត់មានលុយសងក្រុមហ៊ុនវិញ។ អ្នកនឹងមានបុគ្គលិកម្នាក់ ដែលដឹងគុណ ហើយស្មោះត្រង់នឹងអ្នកបំផុត”។ លោកបប់ ក៏បានធ្វើតាមយោបល់នេះ ហើយលោកថមក៏បានចូលធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនលោកបប់។
ព្រះអង្គម្ចាស់មភីបូសែត ជាចៅស្តេចសូល ដែលមិនបានធ្វើអ្វីខុសឡើយ តែទ្រង់កំពុងតែជួបការលំបាក ក្នុងកាលដែលដាវីឌឡើងសោយរាជ្យ។ ស្តេចភាគច្រើនសម្លាប់កូនចៅរបស់រាជវង្សមុនៗផ្តាច់ពូជ។ ប៉ុន្តែ ស្តេចដាវីឌស្រឡាញ់ព្រះអង្គម្ចាស់យ៉ូណាថាន ដែលជាបុត្រាស្តេចសូល ហើយក៏បានចាត់ទុកកូនរបស់ទ្រង់ ដូចជាកូនបង្កើត(មើល ២សាំយ៉ូអែល ៩:១-១៣)។ ព្រះទ័យសណ្តោសរបស់ទ្រង់បាននាំឲ្យទ្រង់រកបានមិត្តសំឡាញ់មួយជីវិត។ ព្រះអង្គម្ចាស់មភីបូសែតមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏បានទូលស្តេចដាវីឌថា “ដ្បិតព្រះវង្សនៃបិតាទូលបង្គំ បានដូចជាមនុស្សស្លាប់ហើយ នៅចំពោះព្រះករុណាជាព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ប៉ុន្តែ ទ្រង់បានប្រោសតម្រូវឲ្យទូលបង្គំ ជាបាវបំរើនៃទ្រង់ បាននៅក្នុងពួកនាក់ដែលបរិភោគនៅតុរបស់ទ្រង់”(១៩:២៨)។ ទ្រង់នៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះស្តេចដាវីឌ សូម្បីតែនៅពេលដែលព្រះអង្គម្ចាស់អាប់សាឡំបានដេញតាមប្រហារស្តេចដាវីឌពីទីក្រុងយេរូសាឡិម(២សំាយ៉ូអែល ១៦:១-៤ ១៩:២៤-៣០)។
តើអ្នកមានមិត្តសំឡាញ់មួយជីវិតទេ? អ្នកប្រហែលជាត្រូវធ្វើនូវរឿងមួយដែលនឹកស្មានមិនដល់…