ការបន្ទាបខ្លួន និងភាពធំប្រសើរពិតប្រាកដ
ពេលដែលបដិវត្តន៍អាមេរិកបានបញ្ចប់ ដោយចក្រភពអង់គ្លេសព្រមចុះចាញ់ និងប្រគល់ឯករាជ្យឲ្យអាមេរិក មានអ្នកនយោបាយ និងអ្នកដឹកនាំកងទ័ពជាច្រើន បានព្យាយាមលើកលោកឧត្តមសេនីយចច វ៉ាស៊ីនតោន(George Washington) ឲ្យធ្វើជាស្តេចនៃប្រទេសថ្មីមួយនេះ។ ពិភពលោកកំពុងតែតាមដាន ដោយចង់ដឹងថា តើលោកឧត្តមសេនីយចច វ៉ាស៊ីនតោន(George Washington) នៅតែបន្តប្រកាន់យកគោលការណ៍នៃសិទ្ធិសេរីភាពឬទេ ពេលដែលគាត់អាចកាន់កាប់អំណាចផ្តាច់ការនៅពេលណាក៏បាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ ស្តេចចច ទី៣(George III) នៃចក្រភពអង់គ្លេសមានការយល់ឃើញខុសពីនេះ។ ទ្រង់ជឿថា បើលោកវាស៊ីនតោនប្រឆាំងការទាក់ទាញឲ្យឡើងកាន់អំណាច ហើយវិលត្រឡប់ទៅកសិដ្ឋានរបស់គាត់ នៅរដ្ឋវើជីនាវិញ គាត់ “នឹងក្លាយជាមនុស្សឧត្តុងឧត្តម្ភបំផុត ក្នុងពិភពលោក”។ ត្រង់ចំណុចនេះ ទ្រង់ជ្រាបថា ការប្រឆាំងនឹងការទាញ់ទាញឲ្យឡើងកាន់អំណាច គឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា គាត់ជាមនុស្សដែលពិតជាគួរឲ្យគោរព និងមានតម្លៃ។
សាវ័កប៉ុលបានដឹងអំពីសេចក្តីពិតនេះ ហើយក៏បានលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ ដោយការបន្ទាបខ្លួន។ ទោះព្រះយេស៊ូវ “មានលក្ខណៈជាព្រះទាំងស្រុង”ក៏ដោយ ទ្រង់មិនបានចាត់ទុកសេចក្តីស្មើនឹងព្រះនោះ ទុកជាសេចក្តីដែលគួរកាន់ខ្ជាប់ឡើយ(ភីលីព ២:៦)។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានលះបង់អំណាចរបស់ព្រះអង្គ ដោយក្លាយជា “អ្នកបម្រើ” និង “បន្ទាបព្រះកាយ ដោយស្តាប់បង្គាប់ព្រះវរបិតា ដល់អស់ព្រះជន្ម”(ខ.៧-៨)។ ព្រះដែលមានគ្រប់អំណាចចេស្តា បានលះបង់អំណាចរបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ ដោយសារព្រះអង្គស្រឡាញ់យើងរាល់គ្នា។
តែបន្ទាប់ពីព្រះគ្រីស្ទលះបង់ព្រះជន្ម ព្រះវរបិតាក៏បានលើកដំកើងព្រះអង្គ ពីភាពជាអ្នកទោសនៅលើឈើឆ្កាង “ទៅកន្លែងដែលខ្ពស់បំផុត”(ខ.៩)។ ព្រះយេស៊ូវអាចទាមទាការសរសើរ និងអាចបង្ខំយើងឲ្យស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់…
ត្រូវការការសង្រ្គោះ
មានក្មេងជំទង់ម្នាក់ឈ្មោះអាល់ឌី(Aldi) កំពុងតែធ្វើការនេសាទម្នាក់ឯង នៅលើខ្ទមបណ្តែតទឹកមួយ ដែលបានបោះយុថ្កា នៅចម្ងាយប្រហែល ១២៥គីឡូម៉ែត្រ ពីកោះស៊ូឡាវេស៊ី របស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី។ កម្លាំងខ្យល់បក់បោកខ្លាំង បានរុញច្រានខ្ទមនោះចេញទៅក្នុងសមុទ្រ យ៉ាងឆ្ងាយ។ អាល់ឌី(Aldi) ក៏បានរសាត់ចុះឡើង នៅក្នុងមហាសមុទ្រ អស់រយៈពេល៤៩ថ្ងៃ។ រៀងរាល់ពេលគាត់ឃើញនាវាធ្វើដំណើរពីចម្ងាយ គាត់ក៏បានបើកភ្លើងចង្កៀងរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យពួកនាវិកឃើញគាត់។ គាត់មានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលនាវាទាំងនោះមិនបានឃើញគាត់។ មាននាវាប្រហែល១០គ្រឿងបានបើកហួសទៅបាត់ ទំរាំតែមានគេឃើញ និងជួយសង្រ្គោះគាត់។
មានពេលមួយ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលជាពាក្យប្រៀបប្រដូច ទៅកាន់ “អ្នកប្រាជ្ញច្បាប់ម្នាក់”(លូកា ១០:២៥) អំពីមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវការការសង្រ្គោះ។ មានបុរសពីរនាក់ ម្នាក់ជាសង្ឃ និងម្នាក់ជាពួកលេវី បានឃើញបុរសដែលមានរបួសនោះ ដេកដួលនៅលើផ្លូវ ដែលពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានឈប់ ដើម្បីជួយគាត់ទេ ហើយក៏បានដើរវាងទៅម្ខាង(ខ.៣១-៣២)។ ព្រះគម្ពីរមិនបានប្រាប់ថា ហេតុអ្វីពួកគេធ្វើដូចនេះទេ។ តែអ្នកទាំងពីរជាអ្នកកាន់សាសនា ហើយគួរតែធ្លាប់ស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ដែលបង្គាប់ឲ្យស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន(លេវីវិន័យ ១៩:១៧-១៨)។ ពួកគេប្រហែលជាខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ បានជាពួកគេមិនហ៊ានជួយគាត់ ឬប្រហែលជាមិនចង់បំពានក្រឹត្យវិន័យរបស់សាសន៍យូដា ដែលបានហាមមិនឲ្យប៉ះពាល់សាកសព ដែលនាំឲ្យពួកគេមិនអាចធ្វើការក្នុងព្រះវិហារបាន។ ផ្ទុយទៅវិញ មានសាសន៍សាម៉ារីម្នាក់ ដែលពួកយូដាស្អប់ខ្ពើម បានជួយសង្រ្គោះគាត់។ គាត់បានឃើញបុរសនោះ ត្រូវការជំនួយ ហើយក៏បានជួយយកអាសារគាត់ ដោយមិនគិតប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។
ព្រះយេស៊ូវក៏បានមានបន្ទូលសរុបការបង្រៀន អំពីរឿងនេះ…
ពេលដែលគេមិនរាប់រក
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានចូលទៅក្នុងកណ្តាលហ្វូងមនុស្សដ៏កកកុញ ដើម្បីមើលការបង្ហោះម៉ូតូដ៏អស្ចារ្យ។ ពេលនោះ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវប្រឹងចំអឺតជើង ដើម្បីមើលឃើញការសម្តែងនេះ។ ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ឃើញក្មេងបីនាក់នៅលើដើមឈើមួយដើម នៅក្បែរនោះ ប្រហែលពួកគេមិនអាចទៅឈរនៅមុខហ្វូងមនុស្ស ដើម្បីទស្សនាការសម្តែងនេះ។
ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញក្មេងៗនៅលើដើមឈើ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំ អំពីលោកសាខេ ដែលជាអ្នកយកពន្ធដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ(លូកា ១៩:២)។ ជាញឹកញាប់ ជនជាតិយូដាច្រើនតែយល់ឃើញថា ពួកអ្នកយកពន្ធ គឺជាជនក្បត់ជាតិ ដែលធ្វើការឲ្យចក្រភពរ៉ូម៉ាំង ដោយប្រមូលពន្ធពីជនរួមជាតិខ្លួនដែលជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ហើយជាញឹកញាប់ ពួកគេក៏បានទារប្រាក់បន្ថែមពីលើពន្ធដារ ដាក់ក្នុងឃ្លាំងទ្រព្យរបស់ខ្លួនផងដែរ។ ដូចនេះ សហគមន៍របស់លោកសាខេ ទំនងជាមិនរាប់រកគាត់ទេ។
ខណៈពេលដែលព្រះយេស៊ូវយាងកាត់ទីក្រុងយេរីខូ លោកសាខេចង់ឃើញព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ មិនអាចមើលឃើញ ដោយសារមានមនុស្សច្រើនពេក។ ដូចនេះ គាត់ប្រហែលជាអស់សង្ឃឹម និងឯកោណាស់ បានជាគាត់ឡើងដើមឧទុម្ពរ ដើម្បីឲ្យបានឃើញព្រះអង្គ(ខ.៣-៤)។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានទតឃើញគាត់ ហើយក៏បានប្រកាស់ថា ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យនឹងធ្វើជាភ្ញៀវនៅផ្ទះគាត់(ខ.៥)។
រឿងរបស់លោកសាខាបានរំឭកយើងថា ព្រះយេស៊ូវបានយាងមក ដើម្បី “ស្វែងរក និងសង្រ្គោះមនុស្សបាត់បង់” ដោយប្រទានការរាប់រក និងអំណោយនៃសេចក្តីសង្រ្គោះ(ខ.៩-១០)។ យើងប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា គេមិនរាប់រក ឬត្រូវបានរុញច្រាន ឲ្យនៅ “ក្រោយហ្វូងមនុស្ស” តែពេលនោះ យើងអាចដឹងច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូវនៅតែអាចរកយើងឃើញ។—Lisa M. Samra
ការល្បួងដែលមានប្រយោជន៍
នៅសតវត្សរ៍ទី១៥ លោកថូម៉ាស់ អា ខេមភីស(Thomas à Kempis) បាននិពន្ធសៀវភៅដ៏ពេញនិយម ដែលមានចំណងជើងថា ការត្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ទ ។ ក្នុងសៀវភៅនេះ គាត់បាននិយាយអំពីការល្បួង តាមរបៀបដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គាត់បានលើកទឹកចិត្តយើង កុំឲ្យផ្តោតទៅលើការឈឺចាប់ និងទុក្ខលំបាក ដែលយើងទទួលបានពីការល្បួងនោះឡើយ តែផ្ទុយទៅវិញ ការល្បួងមានប្រយោជន៍ ព្រោះវាអាចនាំឲ្យយើងបន្ទាបខ្លួន លាងសម្អាតយើង និងបង្រៀនយើងផងដែរ។ គាត់ក៏បានពន្យល់ថា “គន្លឹះដើម្បីឲ្យយើងទទួលជ័យជម្នះ ត្រូវមានការបន្ទាបខ្លួន និងការអត់ធ្មត់ពិតប្រាកដ។ ព្រោះយើងអាចឈ្នះខ្មាំងសត្រូវ ដោយការបន្ទាបខ្លួន និងការអត់ធ្មត់”។
បើសិនជាខ្ញុំឆ្លើយតបចំពោះការល្បួង ដោយការបន្ទាបខ្លួន និងការអត់ធ្មត់ នោះរបៀបដែលខ្ញុំដើរជាមួយព្រះគ្រីស្ទនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរ។ ជាញឹកញាប់ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបចំពោះការល្បួង ដោយការខ្មាស់អៀន ចិត្តនឿយណាយ និងការប៉ុនប៉ងបញ្ចប់ការលំបាកនោះ ដោយខ្វះការអត់ធ្មត់ជាដើម។
ប៉ុន្តែ តាមបទគម្ពីរយ៉ាកុប ១ ការល្បួង និងទុក្ខលំបាកដែលយើងជួបប្រទះ គឺបានកើតឡើង ដោយមានគោលបំណង គឺមិនគ្រាន់តែជាការគំរាមកំហែង ដែលយើងត្រូវស៊ូទ្រាំប៉ុណ្ណោះឡើយ។ ការចុះចាញ់ការល្បួង អាចនាំឲ្យមានការឈឺចាប់ និងភាពអន្តរាយ(ខ.១៣-១៥) តែពេលណាយើងងាកបែរមករកព្រះជាម្ចាស់ ដោយចិត្តដែលបន្ទាបចុះ ដើម្បីស្វែងរកប្រាជ្ញា និងព្រះគុណរបស់ព្រះ នោះយើងនឹងដឹងថា ព្រះអង្គនឹងប្រទានដល់មនុស្ស ដោយសេចក្តីសប្បុរស ឥតបន្ទោសឡើយ(ខ.៥)។ តាមរយៈអំណាចចេស្តារបស់ព្រះអង្គ ដែលមានក្នុងយើង…
កូនដូចឪពុក
មានពេលមួយ កូនៗរបស់ខ្ញុំបានមើលរូបថតមួយសន្លឹកដែលមានពណ៌ស្លេក ហើយក៏ងាកមកលើខ្ញុំ រួចមើលទៅឪពុកខ្ញុំ ហើយងាកមកមើលខ្ញុំ និងឪពុកខ្ញុំទៀត។ ពួកគេក៏បានបើកភ្នែកធំៗ។ ពួកគេក៏លាន់មាត់ថា “ប៉ា ប៉ាមានមុខមាត់ដូចលោកតា កាលនៅក្មេងណាស់!” ខ្ញុំ និងឪពុករបស់ខ្ញុំក៏បានញញឹម ព្រោះវាជារឿងដែលយើងបានដឹងតាំងពីយូរមកហើយ ប៉ុន្តែ កូនៗរបស់ខ្ញុំទើបតែបានដឹងដូចយើងដែរ។ ដើម្បីមើលឲ្យដឹងថា ខ្ញុំ និងឪពុកខ្ញុំមានមុខមាត់ដូចគ្នា គេត្រូវយករូបថតរបស់គាត់កាលពីក្មេងមកមើល ដែលកាលនោះ គាត់ជាយុវជន មានកម្ពស់ខ្ពស់ មានសក់ពណ៌ខ្មៅ ខ្ទង់ច្រមុះខ្ពស់ និងត្រចៀកធំ។ ខ្ញុំមិនមែនជាឪពុករបស់ខ្ញុំទេ តែខ្ញុំគឺជាកូនរបស់គាត់យ៉ាងពិតប្រាកដ។
ពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវម្នាក់ឈ្មោះភីលីព ធ្លាប់បានទូលសូមព្រះអង្គថា “ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមបង្ហាញព្រះវរបិតាឲ្យយើងខ្ញុំឃើញផង នោះយើងខ្ញុំពេញចិត្តហើយ”(យ៉ូហាន ១៤:៨)។ ពេលនោះមិនមែនជាលើកទីមួយឡើយ ដែលគេបានទូលសូមព្រះអង្គដូចនេះ តែលើកនោះ ព្រះអង្គមានបន្ទូលឆ្លើយប្រាប់គាត់ថា “អ្នកណាដែលឃើញខ្ញុំ នោះក៏បានឃើញព្រះវរបិតាដែរ”(ខ.៩)។ រួចព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៀតថា “តើអ្នកមិនជឿថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះវរបិតា ហើយព្រះវរបិតាគង់នៅក្នុងខ្ញុំទេឬអី?”(ខ.១០)។ ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវបានបញ្ជាក់ថា លក្ខណៈសម្បត្តិ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈដែលព្រះអង្គមាន គឺដូចព្រះវរបិតាទាំងស្រុង គឺខុសពីការដែលមុខមាត់ខ្ញុំ កាត់ទៅរកឪពុករបស់ខ្ញុំ។
នៅពេលនោះ ព្រះយេស៊ូវចង់មានបន្ទូលត្រង់ៗ ជាមួយពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ និងជាមួយយើង។ បើយើងចង់ដឹងថា ព្រះវរបិតាមានលក្ខណៈដូចម្តេច ចូរមើលទៅព្រះយេស៊ូវចុះ ។—John Blasé
ការជួបជុំដ៏មានតម្លៃ
មានពេលមួយ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំបានជួបជុំគ្នា នៅចុងសប្តាហ៍ដ៏វែងមួយ នៅលើឆ្នេរនៃបឹងដ៏ស្រស់ស្អាត។ យើងបានចំណាយពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនោះ ដោយលេងនៅក្នុងទឹក និងចែករំលែកម្ហូបអាហារ ប៉ុន្តែ ការសន្ទនានៅពេលល្ងាច ដែលយើងមានជាមួយគ្នា ជាអនុស្សាវរីយ៍ដែលខ្ញុំបានឲ្យតម្លៃបំផុត។ ពេលដែលស្បៃអន្ធកាលចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់ពេលរាត្រី យើងក៏បានបើកចំហរចិត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយការទុកចិត្តគ្នា ក្នុងការចែកចាយស៊ីជម្រៅអំពីការឈឺចាប់ ដែលបណ្តាលមកពីបញ្ហាក្នុងទំនាក់ទំនងប្តីប្រពន្ធ និងរឿងរន្ធត់មួយចំនួនដែលកូនរបស់យើងខ្លះបានឆ្លងកាត់។ ដោយយល់អំពីភាពប្រេះបែក ដែលយើងម្នាក់ៗមាន ក្នុងជីវិត យើងក៏បានលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ឲ្យងាកទៅរកព្រះ និងសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គ ក្នុងពេលដ៏ពិបាកនោះ។ ពេលល្ងាចនោះ ជាពេលដែលមានតម្លៃបំផុត ក្នុងជីវិតខ្ញុំ។
ខ្ញុំក៏បានស្រមៃថា ពេលយប់នោះ មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងពេលដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គជួបជុំគ្នាមួយឆ្នាំម្តង ដើម្បីប្រារព្ធបុណ្យបារាំ។ ក្នុងពិធីបុណ្យនេះ ក៏ដូចជាពិធីបុណ្យជាច្រើនទៀត ពួកអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានតម្រូវ ឲ្យធ្វើដំណើរទៅទីក្រុងយេរូសាឡិម។ ពេលពួកគេទៅដល់ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ពួកគេឲ្យជួបជុំគ្នា ដើម្បីថ្វាយបង្គំ ហើយ “មិនត្រូវធ្វើការរកស៊ីអ្វីឡើយ” ក្នុងរយៈពេល១សប្តាហ៍នោះ(លេវីវិន័យ ២៣:៣៥)។ ពិធីបុណ្យបារាំត្រូវបានប្រារព្ធឡើង ដើម្បីសរសើរដំកើងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះ និងនឹកចាំអំពីពេលដែលពួកគេធ្លាប់ឆ្លងកាត់ នៅវាលរហោស្ថាន បន្ទាប់ពីបានចាកចេញពីនគរអេស៊ីព្ទ(ខ.៤២-៤៣)។
ការជួបជុំគ្នានេះបានរឹតចំណងសាមគ្គីរបស់រាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល ក្នុងនាមជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រកាស់អំពីសេចក្តីល្អរបស់ព្រះអង្គ ទោះពួកគេមានទុក្ខលំបាករួម ឬមានទុក្ខលំបាកខុសៗគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ពេលណាយើងជួបជុំគ្នាជាមួយអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់ ដើម្បីរំឭកអំពីការផ្គត់ផ្គង់ និងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងជីវិតយើង នោះជំនឿយើងក៏នឹងរឹងមាំផងដែរ។—Kirsten Holmberg
បានសម្រេចចិត្តអត់ឱនទោស
ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀននៅវិទ្យាល័យ លោកផាទ្រីក អាយរ៍លែន(Patrick Ireland) បានដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសគាត់ សម្រាប់ការអ្វីមួយ។ តើសម្រាប់ការអ្វី? ក្រោយមក គាត់បានរួចជីវិត នៅក្នុងការសម្លាប់រង្គាលដ៏តក់ស្លត់ នៅវិទ្យាល័យខូឡុមបាញ(រដ្ឋកូឡូរ៉ាដូ) ដែលមានមនុស្ស១៣នាក់បានបាត់បង់ជីវិត និង២៤នាក់របួស ដែលក្នុងចំណោមនោះ គាត់ក៏បានរបួសផងដែរ។ ពេលនោះ គាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមទទួលចម្លើយ។
តាមរយៈការជាសះស្បើយ ដែលត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងយូរ លោកផាទ្រីកក៏បានដឹងថា ភាពល្វីងជូរចត់ដែលនៅជាប់ក្នុងចិត្តយើង ធ្វើឲ្យយើងមានរបួសក្នុងចិត្តកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យលោកផាទ្រីកដឹងថា គន្លឹះដើម្បីឲ្យគាត់អាចអត់ឱនទោសឲ្យគេ គឺត្រូវឈប់ផ្តោតទៅលើការអ្វីដែលអ្នកដទៃធ្វើមកលើ យើង ហើយផ្តោតមកលើអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើ សម្រាប់យើងវិញ។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងតែឈឺចាប់នៅលើឈើឆ្កាង ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកអ្នកដែលកំពុងធ្វើទារុណកម្មព្រះអង្គថា “ឱព្រះវរបិតាអើយ សូមអត់ទោសដល់អ្នកទាំងនេះផង ដ្បិតគេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ”(លូកា២៣:៣៤)។ ការនេះបានសម្រេចសេចក្តីទំនាយរបស់ហោរាសាការី ដែលបានថ្លែងអំពីការអត់ទោសដែលព្រះយេស៊ូវប្រទានដល់មនុស្សទាំងអស់(លូកា ១:៧៧)។ ជាងនេះទៅទៀត គំរូនៃការអត់ទោសរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានបើកបង្ហាញឲ្យលោកផាទ្រីកយល់ អំពីគោលបំណង ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសគាត់។ ហើយបន្ទាប់ពីសោកនាដកម្មនេះបានកន្លងផុតទៅ២០ឆ្នាំ លោកផាទ្រីកក៏បានចែកចាយថា ព្រះជាម្ចាស់ប្រហែលជាជ្រើសរើសគាត់ ឲ្យជួបរឿងនោះ ដើម្បីឲ្យគាត់អត់ឱនទោសឲ្យគេ។
មនុស្សភាគច្រើនមិនបានឆ្លងកាត់សោកនាដកម្ម ដែលមានភាពធ្ងន់ធ្ងរដូចរឿងដែលបានកើតឡើង នៅវិទ្យាល័យខូលុមបាញទេ តែយើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែត្រូវបានគេធ្វើខុសមកលើយើង តាមរបៀបណាមួយ។ អ្នកខ្លះត្រូវប្តីឬប្រពន្ធផឹតក្បត់។ អ្នកខ្លះមានកូនដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។ អ្នកខ្លះត្រូវចៅហ្វាយនាយធ្វើបាប។ តើយើងនឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀតដោយរបៀបណា? យើងប្រហែលជាត្រូវមើលទៅគំរូរបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់យើង។ នៅពេលដែលគេបដិសេធ និងធ្វើទារុណកម្មដ៏ឃោរឃៅមកលើព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានអត់ទោសឲ្យគេ។…
សារៈសំខាន់នៃការការដឹកនាំរបស់ព្រះ
លោកអាន់ឃល ហ្សាគី(Uncle Zaki) គឺជាមិត្តភក្តិរបស់លោកខេនេត បេលី(Kenneth Bailey) ដែលជាអ្នកប្រាជ្ញ ហើយថែមទាំងបានធ្វើជាអ្នកនាំផ្លូវដែលគាត់បានទុកចិត្ត នៅក្នុងការធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងសមុទ្រខ្សាច់សាហារាដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ លោកបេលីក៏បាននិយាយថា គាត់និងក្រុមការងាររបស់គាត់បានបង្ហាញចេញនូវការទុកចិត្តទាំងស្រុង ចំពោះលោកហ្សាគី ក្នុងការធ្វើដំណើរនេះ។ ត្រង់ចំណុចនេះ ពួកគេកំពុងតែបញ្ជាក់ ដល់លោកហ្សាគីថា “យើងមិនស្គាល់ផ្លូវធ្វើដំណើរទេ ហើយបើអ្នកវង្វេងផ្លូវ នោះយើងនឹងស្លាប់ទាំងអស់គ្នាមិនខាន។ យើងបានទុកចិត្តទំាងស្រុង ចំពោះការដឹកនាំរបស់អ្នក”។
ក្នុងពេលដែលស្តេចដាវីឌមានចិត្តនឿយព្រួយ និងឈឺចាប់ខ្លាំង ទ្រង់បានស្វែងរកការដឹកនាំ ពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់បានបម្រើ។ ក្នុងបទគម្ពីរ ទំនុកដំកើង ៦១:២ ទ្រង់បានពោលថា “កាលណាចិត្តទូលបង្គំត្រូវបង្គ្រប នោះទូលបង្គំនឹងអំពាវនាវដល់ទ្រង់ពីចុងផែនដីផង សូមនាំទូលបង្គំទៅឯថ្មដាដែលខ្ពស់ជាងទូលបង្គំ”។ ទ្រង់ត្រូវការសុវត្ថិភាព និងភាពធូរស្រាល នៅក្នុងការចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់សារជាថ្មី(ខ.៣-៤)។
មនុស្សដែលអស់សង្ឃឹម ដូចសត្វចៀមដែលវង្វេងចេញពីអ្នកគង្វាល ត្រូវការការដឹកនាំមកពីព្រះ(អេសាយ ៥៣:៦)។ បើដឹកនាំជីវិតខ្លួនឯង យើងនឹងវង្វេង ដោយគ្មានក្តីសង្ឃឹម ក្នុងវាលរហោស្ថាននៃលោកិយ ដែលពេញដោយអំពើបាប។
ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មិនដែលទុកយើងចោលឡើយ! ព្រះអង្គជាអ្នកគង្វាលយើង ដែលនឹងដឹកនាំយើង “នៅក្បែរទឹកហូរគ្រឿនៗ” ហើយដឹកនាំយើង ធ្វើឲ្យវិញ្ញាណយើងមានភាពស្រស់ថ្លាឡើង (ទំនុកដំកើង ២៣:២-៣)។
តើអ្នកត្រូវការការដឹកនាំរបស់ព្រះ ក្នុងផ្នែកណាខ្លះនៃជីវិតអ្នក នៅថ្ងៃនេះ? ចូរស្រែករកព្រះអង្គចុះ។ ព្រះអង្គនឹងមិនបោះបង់ចោលអ្នកឡើយ។—BILL CROWDER
ធ្វើតាមសម្រួល
ខ្ញុំ និងឪពុកខ្ញុំធ្លាប់កាប់រំលំដើមឈើ ហើយកាត់ដើមឈើទាំងនោះជាកំណាត់ៗ ដោយប្រើរណាវែងមួយ ដែលត្រូវប្រើកម្លាំងមនុស្សពីរនាក់។ កាលនោះ ដោយសារខ្ញុំនៅក្មេងពេញកម្លាំង ខ្ញុំក៏បានព្យាយាមសង្កត់រណា ឲ្យកាត់ចូលទៅក្នុងសាច់ឈើទាំងបង្ខំ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំក៏បានប្រាប់ខ្ញុំឲ្យ “ធ្វើតាមសម្រួល ដោយអនុញ្ញាឲ្យរណាបំពេញតួនាទីរបស់វា ដោយគ្មានការបង្ខំ”។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរភីលីព ដែលបានចែងថា “ដ្បិតគឺជាព្រះហើយ ដែលបណ្តាលចិត្តអ្នករាល់គ្នា ឲ្យមានទាំងចំណងចង់ធ្វើ ហើយឲ្យបានប្រព្រឹត្តតាមបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់ដែរ”(ភីលីព ២:១៣)។ ដូចនេះ ចូរយើងធ្វើតាមសម្រួល ដោយអនុញ្ញាតឲ្យព្រះអង្គធ្វើការក្នុងជីវិតយើង ដើម្បីកែប្រែយើង។
លោកស៊ី អែស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បានមានប្រសាសន៍ថា ការលូតលាស់ គឺលើសពីការអានព្រះបន្ទូលព្រះគ្រីស្ទ និងអនុវត្តតាម។ គាត់ពន្យល់ថា “ព្រះគ្រីស្ទកំពុងតែធ្វើការក្នុងជីវិតអ្នក ដោយកែប្រែអ្នកបន្តិចម្តងៗ ឲ្យក្លាយទៅជាមនុស្សថ្មី ដែលមានលក្ខណៈដូចព្រះគ្រីស្ទ ដោយទទួលអំណាចចេស្តា ក្តីអំណរ ប្រាជ្ញា និងភាពអស់កល្បជានិច្ចពីព្រះអង្គ”។
ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែធ្វើការ ក្នុងជីវិតយើង ក្នុងពេលសព្វថ្ងៃ។ ចូរអង្គុយនៅទាបព្រះបាទព្រះយេស៊ូវ ហើយទទួល ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ទុកក្នុងចិត្ត។ ចូរអធិស្ឋាន។ ចូរនៅជាប់ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ(យ៉ាកុប ១:២០) ដោយរំឭកខ្លួនឯង ពេញមួយថ្ងៃថា អ្នកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។ ចូរសម្រាក ដោយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គកំពុងតែកែប្រែជីវិតអ្នកបន្តិចម្តងៗ។
ប៉ុន្តែ…
ធ្វើអ្វីក៏ដោយ
ក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលបានចាក់បញ្ចាំង កាលពីពេលថ្មីៗនេះ បុរសម្នាក់ដែលបានតាំងខ្លួនជា “អ្នកប្រាជ្ញ” បានស្រែកឡូឡា នៅពីមុខកាំមីរ៉ា អំពី “រឿងអាក្រក់ៗ អំពើពុករលួយ ភាពល្ងង់ខ្លៅ និងភាពក្រីក្រ” ក្នុងពិភពលោកនេះ ដោយប្រកាស់ថា ការអាក្រក់ទាំងនោះ គឺបណ្តាលមកពីការរស់នៅក្នុងជីវិតដែលគ្មានព្រះ និងគ្មានហេតុផល។ នៅក្នុងសាច់រឿងរបស់ខ្សែភាពយន្តសម័យទំនើប ការគិតដូចនេះ គឺមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ តែអ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍នោះ តើការគិតដូចនេះបានប្រយោជន៍អ្វីខ្លះ? នៅទីបញ្ចប់ តួឯកក្នុងរឿងនេះ ក៏បានងាកមករកទស្សនិកជនទាំងឡាយ ដោយអង្វរពួកគេឲ្យធ្វើអ្វីក៏ដោយ ឲ្យតែរកបានសុភមង្គល។ សម្រាប់គាត់ ការស្វែងរកសុភមង្គល គឺរាប់បញ្ចូលការបោះបង់ចោលក្រមសីលធម៌ នៅក្នុងប្រពៃណី។
ប៉ុន្តែ តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីក៏ដោយ ឲ្យតែបានសុភមង្គលឬ? អ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរសាស្តាបានសាកល្បងវិធីសាស្ត្រនេះ តាំងពីយូរមកហើយ ពេលដែលគាត់កំពុងតែជួបប្រទះភាពអស់សង្ឃឹម ដោយសាររឿងអាក្រក់ជាច្រើន ក្នុងជីវិត។ គាត់បានព្យាយាមស្វែងរកសុភមង្គល តាមរយៈការសប្បាយ(សាស្តា ២:១,១០) គម្រោងធំៗ(ខ.៤-៦) ទ្រព្យសម្បត្តិ(ខ.៧-៩) និងការស្វែងរកចំណេះដឹងក្នុងទស្សនវិជ្ជា(ខ.១២-១៦)។ ប៉ុន្តែ ទីបំផុតគាត់ក៏បានរកឃើញថា “ការទាំងអស់សុទ្ធតែឥតប្រយោជន៍ ហើយជាអសារឥតការទទេ”(ខ.១៧)។ របស់ទាំងអស់នេះមិនអាចធន់នឹងសេចក្តីស្លាប់ គ្រោះមហន្តរាយ ឬភាពអយុត្តិធម៌ឡើយ(៥:១៣-១៧)។
មានតែដំណោះស្រាយមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចនាំអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរសាស្តា ចេញពីភាពអស់សង្ឃឹម។ ពេលដែលជីវិតមានទុក្ខលំបាក យើងអាចរកឃើញភាពស្កប់ចិត្ត ពេលដែលយើងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះជាម្ចាស់ ធ្វើជាផ្នែកមួយនៃការរស់នៅ និងការងាររបស់យើង។…