ដុំសំឡី នៅក្នុងត្រចៀក
តុក្កតាខ្លាឃ្មំឈ្មោះ វីនី ដឺភូហ៍(Winnie the Pooh) ធ្លាប់បាននិយាយពាក្យសម្តីដ៏ល្បីល្បាញថា “បើអ្នកនិយាយទៅកាន់នរណាម្នាក់ ហើយគាត់ហាក់ដូចជាមិនស្តាប់អ្នកនិយាយទេ សូមអត់ធ្មត់។ គាត់ប្រហែលជាមានដុំសំឡីតូចមួយជាប់នៅក្នុងត្រចៀកគាត់ហើយ”។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំក៏គិតថា វីនី ប្រហែលជាចង់មានន័យអប់រំអ្វីមួយហើយ។ ពេលដែលមាននរណាម្នាក់មិនស្តាប់អ្នកនិយាយ ទោះអ្នកកំពុងតែផ្តល់យោបលល្អ ឲ្យគាត់ នោះគាត់ប្រហែលជាចង់មានភាពស្ងាត់ស្ងៀមមិនចង់ស្តាប់អ្នកដទៃនិយាយ គឺគាត់ហាក់ដូចជាមានដុំសំឡីដ៏តូច នៅក្នុងត្រចៀករបស់គាត់។ ពុំនោះទេ គាត់ប្រហែលជាមានបញ្ហាអ្វីផ្សេងទៀត។ អ្នកខ្លះពិបាកស្តាប់អ្នកដទៃនិយាយ ព្រោះពួកគេកំពុងមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ឬកំពុងបាក់ទឹកចិត្តជាដើម។
លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា គាត់បាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនព្រមស្តាប់គាត់ ព្រោះវិញ្ញាណរបស់ពួកគេមានភាពខ្ទេចខ្ទាំ ហើយជីវិតរបស់ពួកគេក៏វេទនាណាស់ហើយ(និក្ខមនំ ៦:៩)។ ពាក្យ វេទនា ក្នុងព្រះគម្ពីរដើមជាភាសាហេព្រើរ គឺមានន័យថា “ការដកដង្ហើមដង្កក់” ដោយសារភាពជាទាសករដ៏ជូរចត់ នៅនគរអេស៊ីព្ទ។ ហេតុនេះហើយ បានជាពួកអ៊ីស្រាអែលមានការស្ទាក់ស្ទើរ នៅក្នុងការស្តាប់ការណែនាំរបស់លោកម៉ូសេ បានជាគាត់ត្រូវយល់អំពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេ ហើយមានការអាណឹត គឺមិនត្រូវបន្ទោសពួកគេឡើយ។
តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេច ពេលដែលអ្នកដទៃមិនព្រមស្តាប់យើងនិយាយ? ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា “សេចក្តីស្រឡាញ់ គឺអត់ធ្មត់ សប្បុរស”(១កូរិនថូស ១៣:៤) មានន័យថា យើងត្រូវស្ម័គ្រចិត្តរង់ចំា ដោយអត់ធ្មត់។ ព្រះអង្គមិនទាន់ឈប់ធ្វើការក្នុងជីវិតគាត់ឡើយ។ ព្រះអង្គកំពុងតែធ្វើការ តាមរយៈទុក្ខព្រួយរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាតាមរយៈសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការអធិស្ឋានរបស់យើង។…
ព្រះពរកំពុងរង់ចាំ
មានពេលមួយ ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិខ្ញុំបានទៅដើរកម្សាន្តជាមួយចៅៗរបស់គាត់។ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងតែរុញរទេះកូនក្មេង គាត់ក៏បាននិយាយថា គាត់បានដើរ ដោយបោះជំហានទៅមុខ តែដូចជាគ្មានប្រយោជន៍សោះ ព្រោះឧបករណ៍រាប់ជំហានដែលគាត់ពាក់នៅកដៃគាត់ មិនបានរាប់ជំហានគាត់ ដោយសារគាត់មិនបានបង់បោយ ពេលគាត់ដើររុញរទេះទៅមុខ។ ខ្ញុំក៏បានរំឭកគាត់ថា ការបោះជំហានដើរនោះ នៅតែមានប្រយោជន៍ចំពោះសុខភាពគាត់។ គាត់ក៏បានអស់សំណើច ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ដឹងថា វាមានប្រយោជន៍ចំពោះសុខភាពគាត់ តែគាត់ចង់ឲ្យឧបករណ៍នោះរាប់ជំហានគាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់បានសន្សំពន្ទុ រហូតបានរង្វាន់ផ្កាយមាស។
ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍របស់គាត់! ការខិតខំធ្វើអ្វីមួយ ដោយមិនបានទទួលលទ្ធផលភ្លាមៗ អាចធ្វើឲ្យយើងបាក់ទឹកចិត្ត។ ប៉ុន្តែ យើងមិនតែងតែអាចទទួលរង្វាន់ ឬបានឃើញរង្វាន់ភ្លាមៗឡើយ។ បើយើងចង់បានរង្វាន់ ឬលទ្ធផលភ្លាមៗ នោះយើងងាយនឹងមានអារម្មណ៍ថា ការល្អដែលយើងធ្វើ ហាក់ដូចជាគ្មានប្រយោជន៍ សូម្បីតែការជួយមិត្តភក្តិណាម្នាក់ ឬការបង្ហាញចេញនូវចិត្តសប្បុរសដល់អ្នកដែលយើងមិនស្គាល់ជាដើម។ សាវ័កប៉ុលបានពន្យល់ពួកជំនុំ នៅក្រុងកាឡាទីថា “ពូជណាដែលមនុស្សព្រោះចុះ នោះនឹងច្រូតបានពូជនោះឯងវិញ”(កាឡាទី ៦:៧)។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវ “ណាយចិត្តនឹងធ្វើការល្អឡើយ ដ្បិតបើមិនរសាយចិត្តទេ នោះដល់កំណត់ យើងនឹងច្រូតបានហើយ”(ខ.៩)។ ការធ្វើអំពើល្អមិនអាចជួយសង្រ្គោះយើងឲ្យរួចពីបាបបានទេ ហើយបទគម្ពីរនេះក៏មិនបាននិយាយឲ្យជាក់លាក់ថា យើងនឹងទទួលផលក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ឬនៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌នោះឡើយ ប៉ុន្តែ យើងអាចដឹងច្បាស់ថា យើងនឹងច្រូតបានផលជាព្រះពរជាច្រើន(៦:៩)។
ការធ្វើការល្អ គឺពិបាក ជាពិសេស នៅពេលដែលយើងមិនបានមើលឃើញ ឬមិនដឹងថា យើងនឹងទទួលបានលទ្ធផលអ្វីមកវិញ។ តែយើងនៅតែត្រូវបន្តធ្វើការល្អ…
ការច្រៀងក្នុងវិញ្ញាណ
ក្នុងអំឡុងពេលនៃចលនាផុសផលនៅប្រទេសវេល ក្នុងដើមសតវត្សរ៍ទី២០ លោកជី ខេមបេល ម៉រហ្គិន(G. Campbell Morgan) ដែលជាគ្រូបង្រៀនព្រះគម្ពីរ និងអ្នកនិពន្ធ បានពិពណ៌នា អំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ។ គាត់ជឿថា ព្រះវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ កំពុងតែធ្វើការទ្រង់ នៅក្នុងរលកនៃទំនុកបទចម្រៀងដ៏បរិសុទ្ធ។ លោកម៉ូហ្គិនបានសរសេរថា គាត់សង្កេតឃើញថា តន្រ្តីមានឥទ្ធិពលនៃការរួបរួម នៅក្នុងការជួបជុំ ដែលលើកទឹកចិត្តឲ្យមានការអធិស្ឋាន ការលន់តួបាបស្ម័គ្រពីចិត្ត និងបន្លឺសម្លេងច្រៀងឡើង ចេញពីក្នុងចិត្ត។ បើមាននរណាម្នាក់មានអារម្មណ៍ដែលហោះហើរទៅឆ្ងាយ ហើយអធិស្ឋានវែងពេក ឬនិយាយអ្វី ដែលមិនស៊ីសង្វាក់នឹងអ្នកដទៃ ក្នុងចំណោមពួកគេ នឹងមាននរណាម្នាក់ នឹងចាប់ផ្តើមច្រៀងយ៉ាងស្រទន់។ អ្នកដទៃនឹងចូលរួមយ៉ាងសុភាព បទចម្រៀងខ្លីនោះ ក៏បានកើនសម្លេងកាន់តែឮ ហើយក៏បានលប់ពីលើសម្លេងដទៃទៀត។
ការផុសផល ក្នុងការច្រៀងសរសើរព្រះ ដែលលោកម៉ូហ្គិនបានពិពណ៌នា ក៏មានចែង នៅក្នុងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធផងដែរ ដែលក្នុងនោះ បទចម្រៀងបានដើរតួនាទីដ៏សំខាន់។ គេបានប្រើបទចម្រៀង ដើម្បីអបអរជ័យជម្នះ (និក្ខមនំ ១៥:១-២១) និងសម្រាប់ពិធីសម្ភោតព្រះវិហារ(២កូរិនថូស ៥:១២-១៤) ហើយជាផ្នែកមួយ នៃយុទ្ធសាស្រ្តសង្រ្គាម(២០:២១-២៣)។ នៅកណ្តាលព្រះគម្ពីរមានកណ្ឌបទចម្រៀង(ទំនុកដំកើង ១-១៥០)។ ហើយក្នុងសំបុត្រសញ្ញាថ្មីរបស់សាវ័កប៉ុល ដែលគាត់បានផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរ គាត់បានរៀបរាប់ថា ការរស់នៅ ក្នុងព្រះវិញ្ញាណ គឺត្រូវ “និយាយគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយបទទំនុកដំកើង ទំនុកបរិសុទ្ធ…
មានពពកបាំង
កាលពីខែវិច្ឆិការ ឆ្នាំ២០១៦ ព្រះច័ន្ទបានរះធំបំផុត ជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏កម្រ ដែលគេដាក់រហ័សនាមឲ្យថា ស៊ូព័រមូន។ នៅយប់នោះ ព្រះច័ន្ទបានដើរក្នុងគន្លងរបស់វា ដោយស្ថិតក្នុងចម្ងាយដែលជិតបំផុតពីផែនដី ក្នុងរយៈពេលជាង៦០ឆ្នាំ ហើយមើលទៅមានទំហំធំជាង និងមានពន្លឺភ្លឺជាងពេលធម្មតា។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ខ្ញុំវិញ នៅយប់នោះ ខ្ញុំងើយទៅលើ មើលឃើញតែផ្ទៃមេឃពណ៌ប្រផេះ។ ទោះខ្ញុំបានមើលរូបថត នៃទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនេះ ដែលមិត្តភក្តិខ្ញុំថតបាន នៅកន្លែងផ្សេងក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំត្រូវតែមានជំនឿថា ព្រះច័ន្ទដ៏ធំចម្លែក កំពុងតែលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយពពក នៅពេលយប់នោះ។
សាវ័កប៉ុលបានជំរុញពួកជំនុំ នៅក្រុងកូរិនថូស ឲ្យជឿលើអ្វីដែលមើលមិនឃើញ តែមានភាពស្ថិតស្ថេរជាដរាប ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែជួបប្រទះទុក្ខលំបាក។ គាត់ប្រាប់ពួកគេថា ទុក្ខលំបាកដែលពួកគេជួបប្រទះ ដែលមានរយៈពេលបណ្តោះអាសន្ន នឹងនាំឲ្យពួកគេទទួលសិរីល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច(២កូរិនថូស ៤:១៧)។ ដូចនេះ ពួកគេត្រូវផ្តោតចិត្តទៅលើអ្វីដែលមើលមិនឃើញ ព្រោះអ្វីដែលមើលមិនឃើញ គឺស្ថិតនៅអស់កល្បជានិច្ច(ខ.១៨)។ សាវ័កប៉ុលចង់ឲ្យជំនឿរបស់ពួកជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូស មានការចម្រើនឡើង ហើយទោះបីជាពួកគេរងទុក្ខយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេត្រូវទុកចិត្តព្រះអង្គ។ ពួកគេមិនអាចមើលឃើញទ្រង់មែន តែពួកគេអាចជឿថា ទ្រង់កំពុងតែធ្វើឲ្យពួកគេមានភាពថ្មីឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ(ខ.១៦)។
នៅយប់នោះ ខ្ញុំបានមើលទៅពពក ដោយដឹងថា ព្រះច័ន្ទដ៏ធំចម្លែកកំពុងតែលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយពពក ហើយរឿងនេះបានរំឭកខ្ញុំថា យើងមិនអាចមើលព្រះជាម្ចាស់ឃើញ ប៉ុន្តែ ទ្រង់មានភាពស្ថិតស្ថេរអស់កល្ប។ ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមថា ថ្ងៃក្រោយ ពេលខ្ញុំជួបការល្បួង ឲ្យជឿថា ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅឆ្ងាយពីខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងងាកមកផ្តោតចិត្តទៅលើព្រះអង្គ…
ទទួលទោស ដោយមិនបានប្រព្រឹត្តខុស
នៅថ្ងៃទី៣០ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១៨ បន្ទាប់ពីលោកម៉ាខុម អាឡេកសាដឺរ(Malcolm Alexander)បានជាប់គុក៣៨ឆ្នំា គាត់ក៏បានដើរចេញពីពន្ធធនាគា ក្នុងនាមជាមនុស្សដែលមានសេរីភាពឡើងវិញ។ តាមភស្តុតាងនៃការពិនិត្យឌីអិនអេ បានបញ្ជាក់ថា លោកអាឡេកសាដឺរ មិនបានប្រព្រឹត្តខុសដូចការចោទប្រកាន់នោះទេ។ គាត់បានប្រកាន់ជំហរដ៏មុតមាំ នៅក្នុងការអៈអាងថា គាត់ជាមនុស្សស្លូតត្រង់ ខណៈពេលដែលតុលាការបានសម្រេចកាត់ទោសគាត់ ដោយអយុត្តិធម៌។ ជនស្លូតត្រង់ម្នាក់នេះបានជាប់គុកដោយអយុត្តិធម៌ អស់ពេលជិត៤ទសវត្សរ៍ ដោយសារមេធាវីការពារក្តីដ៏អសមត្ថភាពរបស់គាត់(ក្រោយមក ត្រូវបានគេហាមមិនឲ្យធ្វើជាមេធាវីទៀត) ភស្តុតាងដែលគេប្រមូលបាន ដោយខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន និងវិធីសាស្រ្តស៊ើបអង្កេតដែលមិនប្រាកដប្រជា។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលដែលគេដោះលែងគាត់ឲ្យមានសេរីភាព គាត់ក៏បានបង្ហាញចេញនូវចិត្តប្រកបដោយគុណរបស់ព្រះ ដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់ក៏បានប្រាប់គេថា គាត់មិនអាចខឹងបានទេ។ គាត់គ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីខឹងទៀតឡើយ។
ពាក្យសម្តីរបស់លោកអាឡេកសានដឺរ បានបង្ហាញចេញនូវចិត្តប្រកបដោយព្រះគុណព្រះដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ បើការកាត់ក្តីដ៏អយុត្តិធម៌ បានធ្វើឲ្យយើងខាតបង់ពេលវេលាអស់៣៨ឆ្នាំ ហើយបានបំផ្លាញកេរឈ្មោះរបស់យើង នោះយើងទំនងជាខឹងសម្បា ចំពោះគេ។ គាត់បានអត់ទ្រាំអស់ជាច្រើនឆ្នាំ នៅក្នុងគុក ដោយចិត្តខ្លោចផ្សា ដោយបន្ទុកនៃភាពអយុត្តិធម៌ ដែលគាត់បានទទួលរង ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានស្នងការអាក្រក់ ដោយការអាក្រក់ឡើយ។ គាត់មិនបានបម្រើកម្លាំងរបស់គាត់ ដើម្បីសងសឹក តែបានបង្ហាញចេញនូវឥរិយ៉ាបថ ដូចដែលសាវ័កពេត្រុសបានបង្គាប់ថា ចូរកុំ “ធ្វើការអាក្រក់ស្នងនឹងការអាក្រក់ ឬពាក្យប្រមាថស្នងនឹងពាក្យប្រមាថឡើយ”(១ពេត្រុស ៣:៩)។
ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយើង ឲ្យធ្វើល្អថែមមួយកំរិតទៀត គឺដូចដែលសាវ័កពេត្រុសបានប្រាប់យើងថា យើងមិនត្រូវសងសឹកមកលើគេវិញឡើយ…
ស្នាព្រះហស្តសម្រាប់អ្នក
ជីដូនរបស់ខ្ញុំជាជាងកាត់ដេរដ៏ស្ទាត់ជំនាញ ដែលបានឈ្នះការប្រកួត នៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់គាត់ នៅរដ្ឋតិចសាស់។ ពេញមួយជីវិតគាត់ គាត់បានអបអរឱកាស ឬព្រឹត្តិការពិសេសៗ ដោយប្រើអំណោយទានកាត់ដេរដោយផ្ទាល់ដៃ។ ឧទាហរណ៍ គាត់បានចាក់អាវរងាពណ៌ឈាមជ្រូក ធ្វើជាអំណោយសម្រាប់ថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សារបស់ខ្ញុំនៅវិទ្យាល័យ។ ហើយគាត់ក៏បានដេរភួយពណ៌បៃតងខ្ចី សម្រាប់ថ្ងៃអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំមើលទៅជាយអាវ និងភួយទាំងនោះ ខ្ញុំក៏បានរកឃើញហត្ថលេខារបស់គាត់ ដែលបានសរសេរថា “ផលិតដោយជីដូនរបស់អ្នក”។ ពាក្យដែលគាត់បានប៉ាក់ពីលើក្រណាត់ទាំងនោះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចំាអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលគាត់មានចំពោះខ្ញុំ ហើយបានបង្ហាញក្តីជំនឿរបស់គាត់ផងដែរ។
សាវ័កប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរ ដោយបញ្ជាក់អំពីគោលបំណងនៃជីវិតរបស់ពួកគេ ក្នុងពិភពលោកនេះ។ គឺដូចដែលគាត់បានពិពណ៌នាថា ពួកគេគឺជា “ស្នាដៃ ដែលទ្រង់បង្កើតក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវសំរាប់ការល្អ ដែលព្រះបានរៀបចំជាមុន ឲ្យយើងរាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាម”(២:១០)។ ត្រង់ចំណុចនេះ ពាក្យ “ស្នាដៃ” គឺមានន័យថា ស្នាដៃសីល្បៈ ឬស្នាដៃឯក។ បន្ទាប់មក សាវ័កប៉ុលក៏បានពិពណ៌នាថា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតយើង ឲ្យធ្វើជាស្នាព្រះហស្តទ្រង់ ដើម្បីឲ្យយើងធ្វើការល្អ ឬបង្ហាញចេញនូវទំនាក់ទំនងដែលយើងមានជាមួយព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ក្នុងលោកិយនេះ។ យើងមិនអាចជួយសង្រ្គោះខ្លួនឯង ដោយការប្រព្រឹត្តល្អបានទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះបានបង្កើតយើងមក ដើម្បីបំពេញបំណងព្រះទ័យទ្រង់ នោះទ្រង់ក៏អាចប្រើយើង ដើម្បីនាំអ្នកដទៃ ឲ្យស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ផងដែរ។
ជីដូនរបស់ខ្ញុំបានឈ្ងោកទៅរកម្ជុលរបស់គាត់ ដើម្បីដេរអាវ និងភួយ ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលគាត់មានចំពោះខ្ញុំ និងបង្ហាញចិត្តដែលចង់ឲ្យខ្ញុំរកឃើញគោលបំណងនៃជីវិត នៅលើផែនដីនេះ។…
ពីការទួញយំ ក្លាយជាការថ្វាយបង្គំ
អ្នកស្រីគីមចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធនឹងជម្ងឺមហារីកដោះ ក្នុងឆ្នាំ ២០១៣។ បន្ទាប់ពីការព្យាបាលរបស់គាត់បានបញ្ចប់ បានរយៈពេល៤ថ្ងៃ វេជ្ជបណ្ឌិតក៏បានរកឃើញថា គាត់មានជម្ងឺសួតដែលកំពុងតែរីករាលដាល ហើយក៏បានប្រាប់គាត់ថា គាត់អាចរស់នៅបានតែ៣ទៅ៥ឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ក៏បានសោកសង្រេង ដោយអធិស្ឋានទាំងខ្សឹកខ្សួល ខណៈពេលដែលគាត់បង្ហាញចេញនូវអារម្មណ៍របស់គាត់ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងឆ្នាំដំបូង។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលខ្ញុំបានជួបអ្នកស្រីគីម នៅឆ្នាំ២០១៥ ខ្ញុំក៏បានដឹងថា គាត់បានថ្វាយទុក្ខលំបាករបស់គាត់ ដាច់ដល់ទ្រង់ ហើយក៏បានបង្ហាញចេញនូវក្តីអំណរ និងសន្តិភាព ដែលគាត់មានក្នុងចិត្ត។ ទោះនៅថ្ងៃខ្លះ គាត់នៅតែមានការពិបាក ព្រះជាម្ចាស់បានបន្តកែប្រែទុក្ខលំបាកដែលធ្វើឲ្យចិត្តរីករៃ ឲ្យក្លាយទៅជាទីបន្ទាល់ដ៏ថ្លៃថា្ល នៃការសរសើរដំកើង ពេញដោយសង្ឃឹម ខណៈពេលដែលគាត់លើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃ។
សូម្បីតែនៅពេលដែលយើងស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈដ៏ពិបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់ អាចកែប្រែការទួញយំរបស់យើង ឲ្យក្លាយជាការលោតរាំ។ ទោះការប្រោសឲ្យជារបស់ទ្រង់ មិនតែងតែដូចអ្វីដែលយើងសង្ឃឹមចង់បានក្តី ក៏យើងអាចទុកចិត្តថា ផ្លូវរបស់ទ្រង់តែងតែល្អជានិច្ច(ទំនុកដំកើត ៣០:១-៣)។ ទោះដំណើរជីវិតយើងបានប្រឡាក់ទៅដោយទឹកភ្នែកយ៉ាងណាក្តី ក៏យើងនៅតែមានហេតុផលជាច្រើនរាប់មិនអស់ ដើម្បីនឹងសរសើរដំកើងព្រះអង្គ(ខ.៤)។ យើងអាចអរសប្បាយក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលទ្រង់ជួយឲ្យជំនឿយើងមានភាពរឹងមាំ(ខ.៥-៧)។ យើងអាចស្រែករកសេចក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់(ខ.៨-១០) ដោយអបអរចំពោះសេចក្តីសង្ឃឹម ដែលទ្រង់បានប្រទាន ដល់អ្នកថ្វាយបង្គំជាច្រើនដែលទួញយំ។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលអាចកែប្រែទំនួញនៃភាពអស់សង្ឃឹម ឲ្យក្លាយជាក្តីអំណរដ៏រស់រវើក ដែលមិនពឹងផ្អែកលើកាលៈទេសៈ(ខ.១១-១២)។
ខណៈពេលដែលព្រះនៃយើងដែលប្រកបដោយសេចក្តីមេត្តា កម្សាន្តចិត្តយើង ពេលដែលយើងមានទុក្ខព្រួយ ទ្រង់ក៏បានហ៊ុមព័ទ្ធយើង ដោយសន្តិភាព ហើយប្រទានកម្លាំង ឲ្យយើងអាចចែករំលែកសេចក្តីអាណឹត ទៅដល់អ្នកដទៃ…
កេរដំណែលនៃសេចក្តីជំនឿ
ឈ្មោះរបស់អ្នកស្រីម៉ាដេលីន ហារេត អរ ជែកសិន វីលាម(Madeline Harriet Orr Jackson Williams) ជាឈ្មោះដ៏វែង តែមិនវែងដូចអាយុរបស់គាត់ទេ។ គាត់បានរស់ដល់អាយុ១០១ឆ្នាំ ដោយមានស្វាមីពីរនាក់ ដែលបានស្លាប់មុនគាត់។ ស្វាមីគាត់សុទ្ធតែជាគ្រូអធិប្បាយ។ អ្នកស្រីម៉ាដេលីន គឺជាយាយរបស់ខ្ញុំ ហើយយើងបានហៅគាត់ថា ម៉ាំម៉ា(Momma)។ ខ្ញុំ និងបងប្អូនរបស់ខ្ញុំត្រូវតែស្គាល់គាត់ឲ្យបានជិតដិត ព្រោះយើងបានរស់នៅ ក្នុងផ្ទះគាត់ រហូតដល់ពេលដែលស្វាមីទីពីររបស់គាត់ បានលាចាកលោកចោលគាត់។ ក្រោយមក យើងក៏បានផ្លាស់ទៅរស់នៅ ចម្ងាយប្រហែល៧០គីឡូម៉ែត្រពីគាត់។ យាយរបស់យើង គឺជាស្រ្តីដែលចូលចិត្តច្រៀងបទទំនុកដំកើង សូត្រខគម្ពីរ និងលេងព្យាណូ ហើយគាត់ក៏កោតខ្លាចព្រះផងដែរ។ ខ្ញុំនិងបងប្អូនខ្ញុំមានការនឹកចាំអំពីគាត់ ដោយសារជំនឿរបស់គាត់។
តាមបទគម្ពីរ ២ធីម៉ូថេ ១:៣-៧ អ្នកស្រីឡូអ៊ីស ដែលជាជីដូនរបស់លោកធីម៉ូថេ និងអ្នកស្រីយូនិច ដែលជាម្តាយរបស់គាត់មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំង មកលើជីវិតគាត់។ ការរស់នៅ និងការបង្រៀនរបស់ពួកគេ បានចាក់ឬសចូលក្នុងដីដ៏មានជីជាតិនៃព្រះគម្ពីរ(ខ.៥ ២ធីម៉ូថេ ៣:១៤-១៦) ហើយទីបំផុត សេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេបានរីកឡើង នៅក្នុងចិត្តរបស់លោកធីម៉ូថេ។ អ្នកទាំងពីរបានអប់រំគាត់ ផ្អែកទៅលើព្រះគម្ពីរ ដែលមិនគ្រាន់តែបានធ្វើជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃទំនាក់ទំនង ដែលគាត់មានជាមួយព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះឡើយ តែក៏ជាកត្តាដ៏សំខាន់ ដែលនាំឲ្យគាត់ក្លាយជាមនុស្សដ៏មានប្រយោជន៍ នៅក្នុងការងារបម្រើព្រះ(១:៦-៧)។
សព្វថ្ងៃនេះ ក៏ដូចជានៅសម័យលោកធីម៉ូថេ…
អំណរនៅកន្លែងដែលពិបាក
មិត្តភក្តិខ្ញុំម្នាក់បានផ្ញើសារជាសម្លេង សុំឲ្យខ្ញុំផ្ញើសារឲ្យនាង ពេលណានាងមិនអាចលើកទូរស័ព្ទនិយាយជាមួយខ្ញុំ។ ក្នុងសារនោះ គាត់បាននិយាយបញ្ចប់ ដោយភាពរីករាយថា “សូមឲ្យមានថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ!” ខណៈពេលដែលខ្ញុំគិតអំពីពាក្យនេះ ខ្ញុំក៏បានដឹងថា យើងគ្មានអំណាចអ្វី ដើម្បីធ្វើឲ្យថ្ងៃនីមួយៗ ក្លាយជា “ថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ”ឡើយ ព្រោះយើងត្រូវជួបឧបស័គ្គជាច្រើន ដែលតែងតែរំខានការរស់នៅរបស់យើង។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលខ្ញុំពិនិត្យមើលជីវិតប្រចំាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំឲ្យបានស៊ីជម្រៅ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា មានកក្តាមួយចំនួន ដែលធ្វើឲ្យការរស់នៅរបស់ខ្ញុំមានភាពល្អប្រសើរឡើង ទោះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំបានជួបរឿងល្អ ឬអាក្រក់យ៉ាងណាក៏ដោយ។
មានពេលមួយ ហោរាហាបាគុកកំពុងតែជួបរឿងដ៏ពិបាកជាច្រើន។ ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងឲ្យគាត់ដឹងថា នៅថ្ងៃមួយ ផលដំណាំ និងហ្វូងសត្វចិញ្ចឹម ដែលរាស្រ្តរបស់ព្រះពឹងផ្អែក នឹងមិនបង្កើតផលឡើយ(ហាបាគុក ៣:១៧)។ ដើម្បីអត់ទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក ពួកគេមិនអាចពឹងផ្អែកលើគំនិតវិជ្ជមានតែម្យ៉ាងឡើយ។ នៅសម័យនោះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវជួបភាពទីទាល់ក្រយ៉ាងខ្លាំង។ ពោះលោកហាបាគុកក៏ញ័រប៉ផុក បបូរមាត់គាត់ក៏ញ័រទទាក់ ដោយឮសំឡេងនោះ មានសេចក្តីពុករលួយចូលក្នុងឆ្អឹងរបស់គាត់ គាត់ក៏ភ័យញ័រនៅក្នុងខ្លួន(ខ.១៦)។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកហាបាគុកនិយាយថា គាត់នឹងនៅតែរីករាយ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ ហើយអរសប្បាយក្នុងព្រះសង្រ្គោះ(ខ.១៨)។ គាត់ក៏បានប្រកាស់ថា គាត់មានសេចក្តីសង្ឃឹម នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រទានកម្លាំង ឲ្យគាត់ដើរក្នុងកន្លែងដែលពិបាក(ខ.១៩)។
ជួនកាល យើងឆ្លងកាត់រដូវកាលនៃការឈឺចាប់ និងទុក្ខលំបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ប៉ុន្តែ ទោះយើងបាត់បង់ ឬខ្វះខាតអ្វីក៏ដោយ ក៏យើងអាចអរសប្បាយ ក្នុងទំនាក់ទំនងដែលយើងមានជាមួយព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ដូចលោកហាបាគុកផងដែរ។…
ឈរដោយចិត្តក្លាហាន
នៅសម័យសង្រ្គាមលោកលើកទី២ ខណៈពេលដែលអ្នកដឹកនាំពួកជំនុំអាឡឺម៉ង់ភាគច្រើន ចុះចូលនឹងលោកអ៊ីត្លែ ដែលជាមេដឹកនាំផ្តាច់ការរបស់ប្រទេសអាឡឺម៉ង់ លោកម៉ាទីន នេម៉ូល័រ(Martin Niemöller) ដែលជាទេវវិទូ និងជាគ្រូគង្វាល ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកក្លាហានមួយចំនួន ដែលបានប្រឆាំងនឹងអំពើអាក្រក់របស់របបណាហ្ស៊ី។ ខ្ញុំបានអានរឿងមួយ ដែលពិពណ៌នា អំពីជនជាតិអាឡឺម៉ង់វ័យចំណាស់មួយក្រុម កំពុងឈរនៅខាងក្រៅសណ្ឋាគារធំមួយ នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេមានបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ កំពុងតែជញ្ជូនវ៉ាលីរបស់ក្រុមនោះ យ៉ាងញាប់ដៃញាប់ជើង។ មានមនុស្សម្នាក់បានសួរថា តើមនុស្សមួយក្រុមនេះជានរណា? គេក៏បានឆ្លើយថា “ពួកគេជាគ្រូគង្វាលអាឡឺម៉ង់”។ “ចុះចំណែកឯបុរសវ័យក្មេងនោះ ជានរណាដែរ?” “គាត់គឺលោកម៉ាទីន នេម៉ូល័រ។ គាត់មានអាយុ៨០ឆ្នាំហើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់ក្មេងជាងវ័យ ដោយសារគាត់ មិនចេះភ័យខ្លាច ”។ លោកនេម៉ូល័រអាចជម្នះការភ័យខ្លាច មិនមែនដោយសារគាត់មានហ្សែនជាមនុស្សអស្ចារ្យពីកំណើត ដែលមិនចេះភ័យខ្លាចនេះឡើយ ប៉ុន្តែ គឺដោយសារតែព្រះគុណរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ។ តាមពិត កាលពីមុន គាត់ធ្លាប់មានទស្សនៈប្រឆាំងនឹងជនជាតិយូដា ឬជ្វីប។ ប៉ុន្តែ គាត់បានលន់តួរបាប ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏បានស្អាងគាត់ឡើងវិញ ហើយជួយឲ្យគាត់និយាយ និងរស់នៅតាមសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់។
លោកម៉ូសេលើកទឹកចិត្តប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឲ្យជម្នះការភ័យខ្លាច ហើយដើរតាមព្រះ ក្នុងសេចក្តីពិត។ ពេលដែលពួកគេបានទទួលដំណឹងថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងដកលោកម៉ូសេចេញពីពួកគេ ពួកគេក៏មានការភ័យខ្លាច បានជាអ្នកដឹកនាំរូបនេះកំឡាចិត្តពួកគេ ដោយពាក្យសម្តីដ៏មុតមាំថា “ចូរមានកំឡាំងហើយចិត្តក្លាហានឡើង កុំឲ្យខ្លាច ឬមានសេចក្តីភ័យញ័រចំពោះគេឡើយ ដ្បិតគឺព្រះយេហូវ៉ា…