បន្សុទ្ធនឹងភ្លើង
មាស២៤ការ៉ាត់ គឺជាមាសសុទ្ធស្ទើរតែ១រយភាគរយ ដោយមានលាយនឹងសារធាតុផ្សេងតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បីសម្រេចឲ្យបានមាសសុទ្ធកំរិតនេះ គឺមិនមែនជាការងាយស្រួលឡើយ។ អ្នកចម្រាញ់មាសភាគច្រើន ប្រើវិធីសាស្រ្តមួយ ឬពីរប្រភេទ ដើម្បីធ្វើឲ្យមាសសុទ្ធល្អ។ វិធីសាស្រ្តមីល័រ គឺជាវិធីសាស្រ្តចម្រាញ់មាស ដែលលឿន និងថោកបំផុត ប៉ុន្តែ គេអាចសម្រេចបានមាសសុទ្ធ ៩៩,៩៥ភាគរយ។ វិធីសាស្រ្តវ៉ូលវីល ចំណាយពេលយូរជាង និងអស់ថ្លៃច្រើនជាង ប៉ុន្តែ អាចសម្រេចបានមាសសុទ្ធ ៩៩,៩៩ ភាគរយ។
នៅសម័យព្រះគម្ពីរ អ្នកចម្រាញ់មាស ប្រើភ្លើងដើម្បីធ្វើឲ្យមាសសុទ្ធ។ គេប្រើភ្លើងស្លរមាសឲ្យរាវ ដើម្បីឲ្យល្បាយដែលមិនសុទ្ធអណ្តែតឡើង ទៅផ្ទៃខាងលើ ដែលងាយនឹងឲ្យគេដួសចេញពីមាស។ ពេលដែលសាវ័កពេត្រុសសរសេរសំបុត្រទីមួយ ផ្ញើទៅអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ នៅទូទាំងតំបន់អាស៊ីមីន័រ(សព្វថ្ងៃ តំបន់ខាងជើងនៃប្រទេសទួរគី) គាត់បាននិយាយអំពីដំណើរការនៃការចម្រាញ់មាស ដើម្បីប្រៀបធៀបនឹងទុក្ខលំបាកក្នុងជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទ។ នៅសម័យនោះ ចក្រភពរ៉ូម៉ាំងបានបៀតបៀនអ្នកជឿជាច្រើននាក់ ដោយសារពួកគេមានជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ។ លោកពេត្រុសយល់អំពីបញ្ហានេះ ព្រោះគាត់ក៏ធ្លាប់ជួបការបៀតបៀនផងដែរ។ ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសក៏បានពន្យល់ថា ការបៀតបៀននោះ កំពុងតែសាកលជំនឿរបស់ពួកគេ ឲ្យសុទ្ធដូចមាស(១ពេត្រុស ១:៧)។
អ្នកប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា ជីវិតអ្នកកំពុងតែស្ថិតក្នុងភ្លើងរបស់អ្នកចម្រាញ់មាស ដែលទទួលរងនូវកម្តៅនៃភាពអន់ថយ ជំងឺ ឬបញ្ហាប្រឈមផ្សេងៗ។ ប៉ុន្តែ ជាញឹកញាប់ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រើទុក្ខលំបាក ដើម្បីបន្សុទ្ធមាសនៃជំនឿរបស់យើង ឲ្យបានសុទ្ធល្អ។ ពេលដែលយើងកំពុងតែឈឺចាប់ យើងប្រហែលជាទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់…
តើយើងមានវ័យធំល្មមហើយឬនៅ?
មានពេលមួយ ចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំបានរត់ទៅរករថភ្លើងវិល ហើយក៏បានទៅឈរផ្អែក នៅលើជញ្ជាំងវាស់កម្ពស់ ដើម្បីឲ្យដឹងថា គាត់មានមាឌធំល្មមនឹងអាចជិះរថភ្លើងវិលនោះបានឬអត់។ គាត់ក៏បានស្រែកហ៊ោឡើង ដោយអំណរ ពេលដែលក្បាលរបស់គាត់ខ្ពស់ជាងគំនូរកំណត់កម្ពស់។
ក្នុងជីវិតយើង ជាញឹកញាប់ យើងត្រូវមានវ័យធំល្មម ដើម្បីធ្វើកិច្ចការនេះ ឬកិច្ចការនោះ តើមែនទេ? ឧទាហរណ៍ ក្មេងត្រូវមានអាយុធំល្មម ដើម្បីអាចអង្គុយកៅអីខាងមុខ នៅក្នុងរថយន្ត។ យើងត្រូវមានវ័យធំល្មម ដើម្បីប្រឡងយកប័ណ្ណបើកបរ ដើម្បីបោះឆ្នោត ដើម្បីរៀបការ ។ល។ យើងមិនចង់នៅក្មេងរហូតទេ គឺមិនខុសពីចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំឡើយ។
នៅសម័យសញ្ញាចាស់ គេស្រឡាញ់ក្មេងៗ ប៉ុន្តែ គេមិនបានឲ្យតម្លៃពួកគេ ដូចមនុស្សធំឡើយ ទាល់តែពួកគេ “ពេញវ័យ” និងអាចរកប្រាក់ចំណូលចូលក្នុងផ្ទះ ហើយចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំ ដោយឯកសិទ្ធិរបស់មនុស្សពេញវ័យ។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រឆំាងនឹងទំនៀមទម្លាប់នៅសម័យនោះ ដោយទទួលស្វាគមន៍អ្នកក្រីក្រ អ្នកជំងឺ និងក្មេងៗផងដែរ។ កណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អបីកណ្ឌ(ម៉ាថាយ ម៉ាកុស និងលូកា) បានចែងអំពីឪពុកម្តាយ ដែលនាំកូនតូចៗ ចូលមកព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្ត អធិស្ឋានឲ្យ(ម៉ាថាយ ១៩:១៣ ម៉ាកុស ១០:១៦)។
កាលនោះ ពួកសាវ័កបានស្តីបន្ទោសឲ្យមនុស្សធំ ព្រោះពួកគេគិតថា ការធ្វើដូចនេះហាក់ដូចជារំខាន។ ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះយេស៊ូវ “គ្នាន់ក្នុងព្រះទ័យ”(ម៉ាកុស ១០:១៤) ហើយក៏បានបើកព្រះហស្តទទួលស្វាគមន៍ក្មេងតូចៗទាំងនោះ។…
ការរត់ចូលទៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់
អ្នកស្រីណូរ៉ា(Nora) មានមាឌតូចល្អិត ប៉ុន្តែ ពេលដែលអ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គែត(Bridget) ដែលជាមនុស្សកាច មានកម្ពស់១ម៉ែត្រ៨០ បានសម្លក់គាត់ដោយកំហឹង គាត់មិនមានការភ័យខ្លាចឡើយ។ អ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គេតមិនអាចប្រាប់ អំពីមូលហេតុដែលគាត់មកមន្ទីរសម្ភពនោះទេ តែគាត់បានតាំងចិត្តហើយថា គាត់នឹងរំលូតកូន នៅថ្ងៃនោះ។ ដូចនេះ អ្នកស្រីណូរ៉ាក៏បាននិយាយយ៉ាងស្រទន់ ដើម្បីសាកសួរគាត់ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គេតបានឆ្លើយតបវិញ ដោយពាក្យសម្តីទ្រគោះបោះបោក។ មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គេតក៏បានក្រោកឈរ ដើម្បីចាកចេញ ដោយប្រកាស់ថា គាត់នឹងរំលូតកូន ទោះគេបានលើកទឹកចិត្តគាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ។
ពេលដែលអ្នកស្រីណូរ៉ាកំពុងតែឈរនៅមាត់ទ្វារ អ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គេតក៏បានបញ្រ្ចៀតខ្លួនចេញតាមទ្វារនោះ ហើយអ្នកស្រីណូរ៉ាក៏បានសួរគាត់ថា “មុនពេលអ្នកចេញទៅ តើខ្ញុំអាចឱបអ្នក ហើយអធិស្ឋានឲ្យអ្នកបានទេ?” តាំងពីមុនមក គ្មាននរណាធ្លាប់ឱបគាត់ ដោយបំណងល្អទេ។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកភ្នែករបស់គាត់ក៏បានស្រក់ចុះមក ដោយមិនដឹងខ្លួន។
ត្រង់ចំណុចនេះ អ្នកស្រីណូរ៉ាបានឆ្លុះបញ្ចាំង ឲ្យគេស្គាល់ព្រះទ័យរបស់ព្រះនៃយើង ដែលស្រឡាញ់ពួកអ៊ីស្រាអែល ដែលជារាស្ត្រព្រះអង្គ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេរ(យេរេមា ៣១:៣)។ ពួកគេបានដួលចុះ ដោយសារផលវិបាកនៃការមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គម្តងហើយម្តងទៀត។ តែព្រះជាម្ចាស់បានប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអង្គបានទាញនាំពួកគេត្រឡប់មកវិញ ដោយសេចក្តីសប្បុរសដ៏ស្ថិតស្ថេរ ហើយព្រះអង្គនឹងស្អាងពួកគេឡើងវិញ(ខ.៣-៤)។
ប្រវត្តិរបស់អ្នកស្រីប្រ៊ីហ្គេត មានភាពស្មុគ្រស្មាញណាស់ តែមានមនុស្សជាច្រើនបានជួបការពិបាកដូចគាត់ផងដែរ។ មុនពេលគាត់បានស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិតនៅថ្ងៃនោះ គាត់ជឿថា ព្រះ និងអ្នកដើរតាមទ្រង់សុទ្ធតែថ្កោលទោសគាត់។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃនោះ អ្នកស្រីណូរ៉ាបានធ្វើឲ្យគាត់ដឹងថា…
ក្តីសង្ឃឹម ដែលរីកឡើង
នៅក្នុងទីក្រុង ភីឡាដេលភា ពេលដែលគេកាប់ឆ្កាស្មៅ និងរុក្ខជាតិតូចៗដែលគ្មានប្រយោជន៍ នៅតាមទីលានមួយចំនួន ហើយបានដាំផ្កា និងដើមឈើដ៏ស្រស់ស្អាត ប្រជាពលរដ្ឋដែលរស់នៅក្បែរនោះ ក៏មានសុខភាពផ្លូវចិត្តល្អប្រសើរជាងមុន។ រឿងដូចនេះ ក៏បានកើតឡើង ចំពោះអ្នកដែលកំពុងជួបបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុផងដែរ។
បណ្ឌិតយូជីនា សោស(Eugenia South) បានធ្វើការនិពន្ធ និងស្រាវជ្រាវ អំពីប្រធានបទនេះ។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា “គេបានរកឃើញភស្តុតាងកាន់តែច្រើន ដែលបញ្ជាក់ថា ទីកន្លែងដែលមានរុក្ខជាតិបៃតងច្រើន អាចមានឥទ្ធិពល មកលើសុខភាពផ្លូវចិត្ត ហើយមានសារៈសំខាន់ជាពិសេស ចំពោះអ្នកដែលរស់នៅ ក្នុងតំបន់ក្រីក្រ”។
ពេលដែលប្រជាជននៃនគរអ៊ីស្រាអែល និងយូដា ស្ថិតក្រោមការគៀបសង្កត់ ពួកគេបានរកឃើញក្តីសង្ឃឹមជាថ្មី ក្នុងការបើកសម្តែង តាមរយៈហោរាអេសាយ។ ហោរាអេសាយបានថ្លែងទំនាយ អំពីសេចក្តីហិនវិនាស និងការជំនុំជម្រះ ដែលពួកគេនឹងទទួល ប៉ុន្តែ គាត់ក៏បានថ្លែងទំនាយផងដែរថា “ទីរហោស្ថាន ហើយទីហួតហែង នឹងមានសេចក្តីអំណរ ឯសមុទ្រខ្សាច់ នឹងរីករាយ ហើយផ្កាឡើងដូចជាកុលាប គឺនឹងផ្កាឡើងយ៉ាងសន្ធឹក ក៏នឹងរីករាយដោយសេចក្តីអំណរ”(អេសាយ ៣៥:១-២)។
ទោះយើងកំពុងតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណាក៏ដោយ នៅថ្ងៃនេះ យើងក៏អាចអរសប្បាយ ចំពោះការស្អាងឡើងវិញ ដែលព្រះវរបិតាគង់នៅស្ថានសួគ៌ប្រទានមកយើង ដែលនាំឲ្យយើងមានក្តីសង្ឃឹមឡើងវិញ តាមរយៈស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គផងដែរ។ ពេលណាយើងមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្ត ការមើលទៅសិរីល្អ និងភាពរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានបង្ហាញចេញក្នុងស្នាព្រះហស្តព្រះអង្គ អាចលើកទឹកចិត្តយើង…
កិច្ចការធំ
មានពេលមួយ អ្នកយាមបានរកឃើញស្កុតមួយបន្ទះ ដែលធ្វើឲ្យទ្វារមិនអាចបិតជិត។ គាត់ក៏បានបកវាចេញ។ ក្រោយមក គាត់ក៏បានទៅពិនិត្យទ្វារនោះម្តងទៀត ហើយក៏បានរកឃើញថា មានគេយកស្កុតមកបិទទៀត។ គាត់ក៏បានទូរស័ព្ទប្តឹងបូលីស។ ប៉ូលីសក៏បានមកដល់ ហើយបាប់បានចោរប្រាំនាក់។
ដោយសារគាត់កំពុងតែធ្វើការជាសន្តិសុខ នៅអគារវ៉តធ័រហ្គេត នៅរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតុន ឌីស៊ី ដែលជាស្នាក់ការរបស់គណៈបក្សនយោបាយធំមួយ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក នោះអ្នកយាមដ៏ក្មេងវ័យម្នាក់នេះ បានរកឃើញរឿងអាស្រូវនយោបាយធំបំផុត ក្នុងមួយជីវិតគាត់ ដោយគ្រាន់តែបំពេញការងាររបស់គាត់ឲ្យបានម៉ត់ចត់ និងធ្វើឲ្យបានល្អ។
លោកនេហេមាបានចាប់ផ្តើមការជួសជុលកំផែងរបស់ទីក្រុងយេរូសាឡិម ជាកិច្ចការដែលគាត់បានធ្វើ យ៉ាងម៉ត់ចត់។ នៅពេលដែលគាត់កំពុងតែអនុវត្តគម្រោងដ៏សំខាន់នេះ នគរជិតខាងដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងគាត់ ក៏បានអញ្ជើញគាត់ឲ្យទៅជួបពួកគេ នៅក្នុងភូមិមួយនៅក្បែរទីក្រុង។ នៅពីក្រោយការធ្វើពុតជាអញ្ជើញគាត់ក្នុងន័យមិត្តភាពនោះ គឺមានអន្ទាក់ដ៏ពិសពុល(នេហេមា ៦:១-២)។ ប៉ុន្តែ លោកនេហេមាក៏បានឆ្លើយតបទៅពួកគេវិញថា “ខ្ញុំកំពុងតែធ្វើការមួយយ៉ាងធំ ខ្ញុំនឹងចុះមកមិនបាន និងឲ្យខ្ញុំលះចោលការនេះឲ្យឈប់នៅ ដើម្បីនឹងចុះទៅឯអ្នកធ្វើអី?” (ខ.៣)។ ត្រង់ចំណុចនេះ លោកនេហេមាដឹងថា ការងារដែលគាត់កំពុងតែធ្វើនោះ សំខាន់ប៉ុណ្ណា។
លោកនេហេមាមានសិទ្ធិអំណាចខ្លះ ប៉ុន្តែ គាត់មិនមែនជាវីរបុរសដែលល្បីឈ្មោះខ្លាំង ក្នុងចំណោមវីវរៈបុរសក្នុងព្រះគម្ពីរនោះឡើយ។ គាត់មិនមែនជាអ្នកប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យ មិនមែនជាអ្នកនិពន្ធបទកំណាព្យ មិនមែនជាស្តេច ឬបណ្ឌិតឡើយ។ គាត់ជាអ្នកថ្វាយពែងរបស់ស្តេច ដែលបានក្លាយជាអ្នកម៉ៅការសំណង់។ ប៉ុន្តែ គាត់ជឿថា គាត់កំពុងតែធ្វើកិច្ចការដ៏សំខាន់ថ្វាយព្រះ។ ចូរយើងធ្វើកិច្ចការដែលព្រះអង្គប្រទាន ដោយភាពម៉ត់ចត់ ហើយធ្វើឲ្យបានល្អ ដោយអំណាចចេស្តា…
ការរស់នៅ ដោយមានគោលបំណង
ខណៈពេលដែលយើងកំពុងតែបើកឡានចេញទៅក្រៅ ដើម្បីចាប់ផ្តើមដំណើរកម្សាន្តរបស់យើង ភរិយារបស់ខ្ញុំក៏បានប្រាប់ចៅប្រុស អាយុ៣ឆ្នាំ ឈ្មោះអូស្ទីន(Austin) ថា “យើងកំពុងតែធ្វើដំណើរកម្សាន្ត”។ អូស្ទីនក៏បានមើលទៅគាត់ ដោយការគិតមួយសន្ទុះ ហើយក៏បានឆ្លើយតបថា “ខ្ញុំកំពុងតែធ្វើដំណើរកម្សាន្ត។ ខ្ញុំកំពុងធ្វើដំណើរបេសកកម្ម”។
យើងមិនដឹងថា ចៅប្រុសរបស់យើង បានចេះពាក្យ “ដំណើរបេសកកម្ម” ពីណាមកទេ ប៉ុន្តែ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងតែបើកបរទៅកាន់អាកាសយាន្តដ្ឋាន ពាក្យសម្តីរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា ពេលដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរកម្សាន្តលើកនេះ និងសម្រាកពីរបីថ្ងៃ តើខ្ញុំនឹងនៅតែ “បន្តបេសកកម្ម” រស់នៅគ្រប់វិនាទីជាមួយព្រះ និងថ្វាយដល់ព្រះអង្គឬទេ? តើខ្ញុំនៅតែបម្រើព្រះអង្គ ក្នុងគ្រប់ការដែលខ្ញុំធ្វើឬទេ?
សាវ័កប៉ុលបានលើកទឹកចិត្តអ្នកជឿ នៅទីក្រុងរ៉ូម ដែលជារាជធានីនៃចក្រភពរ៉ូមថា “ខាងឯសេចក្តីឧស្សាហ៍ នោះកុំឲ្យខ្ជិលឡើយ ខាងឯវិញ្ញាណ នោះក៏ចូរព្យាយាមចុះ ដោយខំប្រឹងបំរើព្រះអម្ចាស់”(រ៉ូម ១២:១១)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គាត់ចង់បង្រៀនយើងថា ជីវិតរបស់យើង ក្នុងព្រះយេស៊ូវ គឺត្រូវរស់នៅ ដោយមានចិត្តដែលចង់រស់នៅថ្វាយទ្រង់ និងមានពេញដោយភាពក្លៀវក្លា។ សូម្បីតែពេលដែលសាមញ្ញបំផុត ក៏អាចក្លាយជាពេលដ៏មានន័យ កាលណាយើងមើលទៅព្រះជាម្ចាស់ ដោយចិត្តរំពឹងគិត ហើយរស់នៅដើម្បីបំពេញបំណងព្រះទ័យទ្រង់។
ខណៈពេលដែលយើងកំពុងអង្គុយនៅលើយន្តហោះ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានថា “ឱព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំជាកម្មសិទ្ធិព្រះអង្គ។ សូមបង្ហាញទូលបង្គំ នូវកិច្ចការអ្វីដែលព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យឲ្យទូលបង្គំធ្វើ ក្នុងដំណើរកម្សាន្តនេះ សូមជួយទូលបង្គំកុំឲ្យមើលរំលងឡើយ”។
ពេលវេលាដែលយើងមានរៀងរាល់ថ្ងៃ ជាពេលសម្រាប់បំពេញបេសកកម្ម…
ឈ្មោះដែលព្រះបានដាក់ឲ្យ
គេបានដាក់ឈ្មោះហៅក្រៅ ឲ្យអ្នកប្រឹក្សាយោបល់ទាំងឡាយ នៅក្នុងកន្លែងបោះជំរុំ ដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានចូលរួម ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ តាមធម្មតា ឈ្មោះហៅក្រៅទាំងនោះ ត្រូវបានមិត្តភក្តិជាអ្នកដាក់ឲ្យគ្នា ដោយផ្អែកទៅលើរឿងដែលគួរឲ្យខ្មាស់អៀន ទម្លាប់ដែលគួរឲ្យអស់សំណើច ឬសកម្មភាពកម្សាន្តដែលគេចូលចិត្ត។
ឈ្មោះហៅក្រៅ គឺមិនគ្រាន់តែសម្រាប់ប្រើនៅក្នុងការបោះជំរុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ក៏ឃើញគេប្រើ ក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីបផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ព្រះយេស៊ូវបានហៅសាវ័កយ៉ាកុប និងយ៉ូហានថា “កូនផ្គរលាន់”(ម៉ាកុស ៣:១៧)។ ក្នុងព្រះគម្ពីរ កម្រមាននរណាម្នាក់ដាក់ឈ្មោះហៅក្រៅ ឲ្យខ្លួនឯងណាស់ តែរឿងនេះបានកើតឡើង ពេលដែលស្រ្តីម្នាក់ឈ្មោះណាអូមី បានសុំឲ្យគេហៅគាត់ថា “ម៉ារ៉ា” ដែលមានន័យថា “ភាពល្វីងជូរចត់”(នាងរស់ ១:២០) ដោយសារស្វាមី និងកូនប្រុសទាំងពីររបស់នាងបានស្លាប់ចោលនាងអស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យជីវិតនាងមានភាពល្វីងជូរចត់(ខ.២១)។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឈ្មោះដែលណាអូមីដាក់ឲ្យខ្លួនឯង មិនស្ថិតស្ថេរនោះឡើយ ព្រោះគាត់មិនជួបការបាត់បង់ដ៏សោកសៅជារៀងរហូតឡើយ។ ក្នុងពេលដែលនាងកាន់ទុក្ខ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានប្រទានពរនាង តាមរយៈនាងរស់ ដែលជាកូនប្រសារស្រីរបស់នាង ដែលបានរៀបការ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់។ ដូចនេះ នាងណាអូមីក៏មានគ្រួសារថ្មីមួយ។
ជួនកាល យើងប្រហែលជាចង់ដាក់ឈ្មោះហៅក្រៅឲ្យខ្លួនឯងថា “មនុស្សបរាជ័យ” ឬ “មនុស្សគ្មានគេស្រឡាញ់” ដោយផ្អែកទៅលើទុក្ខលំបាក ដែលយើងបានជួបប្រទះ ឬកំហុសដែលយើងបានធ្វើ ប៉ុន្តែ យើងនឹងមិនជួបទុក្ខលំបាកជារៀងរហូតឡើយ។ យើងអាចហៅខ្លួនយើងថា “ស្ងួនភ្ញា” ជាឈ្មោះដែលព្រះទ្រង់បានប្រទានយើង(រ៉ូម…
តើកំពុងតែស្ថិតក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់ឬ?
កាលពីខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧០ អត្ថបទសារពត៌មានមួយបានប្រើសំនួនវោហារមួយឃ្លា ជាលើកទីមួយ សំដៅទៅលើភាពមិនច្បាស់លាស់ ដែលទាក់ទងនឹងការប្រណាំងឡានរបស់លោកស្ទីវ គ្រីស៊ីឡូហ្វ(Steve Krisiloff)។ កាលនោះ គេបានពិពណ៌នាថា គាត់កំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់ ដោយសារការបើកបររបស់គាត់ មានល្បឿនយឺត នៅក្នុងទីលានប្រកួតអ៊ីនឌីអាណាប៉ូលីស ៥០០។ ក្រោយមក គេក៏បានបញ្ជាក់ថា ថេរវេលានៃការបើកបររបស់គាត់មានល្បឿនយឺតជាងគេ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីចូលរួមប្រកួត ប៉ុន្តែ គាត់អាចចូលរួមប្រកួតជាមួយគេបាន។
ពេលខ្លះ យើងប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា យើងកំពុងតែស្ថិតក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់ ដោយមិនដឹងថា យើងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងការប្រកួត ឬអាចបញ្ចប់ការរត់ប្រណាំងនៃជីវិតនោះឡើយ។ ក្នុងនាមយើងជាកូនព្រះ ព្រះយេស៊ូវបានរៀបកន្លែងឲ្យយើង នៅនគរស្ថានសួគ៌ហើយ(យ៉ូហាន ១៤:៣)។ យើងអាចមានទំនុកចិត្តថា យើងនឹងបានទៅនៅកន្លែងនោះ គឺដោយសារព្រះយេស៊ូវ ដែលបានសម្រេចព្រះទ័យធ្វើជា “គ្រឹះ” នៃជីវិតយើង ហើយព្រះអង្គក៏បានជ្រើសរើសយើង ធ្វើជា “ថ្មដ៏រស់” ដែលពេញដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ដែលអាចធ្វើជារាស្រ្តរបស់ព្រះ តាមបំណងព្រះទ័យទ្រង់(១ពេត្រុស ២:៥-៦)។
ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ យើងមិនភ័យខ្លាចចំពោះពេលអនាគតឡើយ ព្រោះយើងមានក្តីសង្ឃឹមក្នុងព្រះអង្គ ហើយដើរតាមព្រះអង្គ(ខ.៦)។ “អ្នករាល់គ្នាជាពូជជ្រើសរើស ជាពួកសង្ឃហ្លួង ជាសាសន៍បរិសុទ្ធ ជារាស្ត្រដ៏ជាកេរ្តិ៍អាករនៃព្រះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសំដែងចេញ ឲ្យឃើញអស់ទាំងលក្ខណៈរបស់ព្រះ ដែលទ្រង់បានហៅអ្នករាល់គ្នាចេញពីសេចក្តីងងឹត មកក្នុងពន្លឺអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់”(ខ.៩)។
ក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះយេស៊ូវ យើងមិនស្ថិតក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់នោះឡើយ។…
សំបុត្រដែលឆ្លងកាត់សម័យកាល
មានយុវជនជាង១លាននាក់ បានចូលរួម នៅក្នុងការប្រកួតសរសេរសំបុត្រអន្តរជាតិ រៀងរាល់ឆ្នាំ។ នៅឆ្នាំ២០១៨ គេបានឲ្យបេកជនទាំងអស់សរសេរសំបុត្រ ដោយស្រមៃថា បើសិនពួកគេជាសំបុត្រមួយច្បាប់ ដែលកំពុងតែធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ពេលវេលាពីសម័យមួយ ទៅសម័យមួយទៀត តើពួកគេនឹងសរសេរសារអ្វី នៅក្នុងសំបុត្រនោះ ទៅកាន់អ្នកអានរបស់ខ្លួន?
ក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប មានកណ្ឌគម្ពីរសំបុត្រជាច្រើន ដែលបានឆ្លងកាត់សម័យកាលជាច្រើន ទំរាំតែបានមកដល់យើង ព្រោះកណ្ឌគម្ពីរទាំងនោះត្រូវបានសរសេរឡើង តាមការបណ្តាលចិត្ត និងការដឹកនាំ ពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ខណៈពេលដែលពួកជំនុំរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មានការរីកលូតលាស់ ពួកសាវ័ករបស់ព្រះអង្គ ក៏បានសរសេរសំបុត្រទាំងនោះ ផ្ញើទៅពួកជំនុំប្រចាំតំបន់ នៅក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុប និងតំបន់អាស៊ីមីន័រ ដើម្បីជួយពួកគេឲ្យយល់ អំពីរបៀបរស់នៅក្នុងជីវិតថ្មីក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយក្នុងចំណោមសំបុត្រទាំងនោះ មានសំបុត្រជាច្រើនត្រូវបានគេប្រមូលផ្តុំ ធ្វើជាកណ្ឌគម្ពីរសំបុត្រ ក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប សម្រាប់ឲ្យយើងអាន រហូតមកដល់ពេលសព្វថ្ងៃ។
តើអ្នកនិពន្ធសំបុត្រទាំងនោះ ចង់និយាយអ្វីខ្លះ ទៅកាន់អ្នកអានសំបុត្ររបស់ខ្លួន? ត្រង់ចំណុចនេះ តាមសំបុត្រទីមួយរបស់លោកយ៉ូហាន គាត់បានលើកឡើងអំពី “សេចក្តីដែលមានតាំងពីដើមមក ដែលគាត់បានឮ ហើយភ្នែកបានឃើញ ក៏បានមើល ហើយដៃបានប៉ះពាល់ ខាងឯព្រះបន្ទូលនៃជីវិត”។ បានសេចក្តីថា គាត់បានសរសេរ អំពីបទពិសោធន៍ដែលគាត់មានជាមួយព្រះគ្រីស្ទ ដែលមានព្រះជន្មរស់(១យ៉ូហាន ១:១)។ គាត់សរសេរ ដើម្បីឲ្យអ្នកអានសំបុត្រគាត់ អាចប្រកបគ្នា និងប្រកបជាមួយព្រះវរបិតា ហើយនិងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះរាជបុត្រាទ្រង់”(ខ.៣)។ គាត់ថា…
ការសុគតរបស់ព្រះអង្គ នាំមកនូវជីវិត
ក្នុងអំឡុងពេលដែលអ្នកស្រីយូអាណា ផ្លែនដ័រ(Joanna Flanders) បង្រៀនព្រះបន្ទូលដល់អ្នកទោស ក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំងដែលមានអំពើហឹង្សាខ្លាំងបំផុត នៅប្រទេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូង គាត់ក៏បានឃើញអំណាចចេស្តារបស់ព្រះគ្រីស្ទកែប្រែចិត្តរបស់មនុស្សជាច្រើន។ អ្នកស្រីយូអាណា បានចាប់ផ្តើមទៅសួរសុខទុក្ខអ្នកទោសជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ គាត់បានឲ្យពួកគេចែកចាយ អំពីបទពិសោធន៍របស់ពួកគេកាលពីក្មេង ដែលត្រូវគេធ្វើបាប ហើយគាត់ក៏បានបង្ហាញពួកគេ នូវវិធីដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះ។ នៅឆ្នាំដែលគាត់ចាប់ផ្តើមការសួរសុខទុក្ខនេះ អំពើហឹង្សាបានកើតឡើងមកលើអ្នកទោស និងអ្នកយាម តែ២ករណីប៉ុណ្ណោះ គឺខុសពីឆ្នាំមុន ដែលមានដល់ទៅ២៧៩ករណី។
សាវ័កប៉ុលបានបង្រៀនថា “បានជាបើអ្នកណានៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នោះឈ្មោះថាបានកើតជាថ្មីហើយ អស់ទាំងសេចក្តីចាស់បានកន្លងបាត់ទៅ មើល គ្រប់ទាំងអស់បានត្រឡប់ជាថ្មីវិញ”(២កូរិនថូស ៥:១៧)។ យើងមិនតែងតែបានឃើញការផ្លាស់ប្រែកើតមានជាញឹកញាប់ ដូចដែលអ្នកស្រីយ៉ូអាណាបានឃើញ ក្នុងពន្ធធនាគារនោះឡើយ ប៉ុន្តែ យើងត្រូវដឹងថា អំណាចនៃដំណឹងល្អនាំឲ្យជីវិតផ្លាស់ប្រែ ហើយនាំមកនូវក្តីសង្ឃឹម តាមរបៀបដ៏អស្ចារ្យបំផុត ក្នុងចក្រវាល។ និយាយរួម គឺនាំមកនូវជីវិតថ្មី។ ការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានបើកផ្លូវឲ្យយើងធ្វើដំណើរ ឆ្ពោះទៅរកការផ្លាស់ប្រែ ឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះអង្គ គឺជាការធ្វើដំណើរ ដែលនឹងបញ្ចប់ ពេលដែលយើងបានជួបព្រះអង្គ មុខទល់នឹងមុខ(មើល ១យ៉ូហាន ៣:១-៣)។
ក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ យើងអបអរសាទរ ចំពោះជីវិតយើង ដែលបានកើតជាថ្មី។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវភ្លេចការលះបង់របស់ព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ ការសុគតរបស់ព្រះអង្គ បាននាំឲ្យយើងមានជីវិតថ្មី។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ដ្បិតឯព្រះអង្គ ដែលមិនបានស្គាល់បាបសោះ នោះទ្រង់បានធ្វើឲ្យត្រឡប់ជាតួបាប…