ពេលដែលភាពត្រចះត្រចង់បានបាត់បង់
អនុស្សាវរីយ៍ដែលខ្ញុំមានជាកូនស្រីរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះមែលលីសា(Melissa) គឺពិតជាមានភាពត្រចះត្រចង់ណាស់ តែខ្ញុំមិនអាចមានដូចមុនទៀតឡើយ។ យើងធ្លាប់បានមើលនាងលេងបាល់ទះវិទ្យាល័យដោយអំណរ តែពេលនោះ បានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗពីការចងចាំរបស់ខ្ញុំ។ ហើយជួនកាល ខ្ញុំក៏ពិបាកនឹកចាំ អំពីស្នាមញញឹមដ៏អៀនប្រៀន នៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ពេលដែលយើងកំពុងធ្វើសកម្មភាពជាគ្រួសារ។ ការស្លាប់របស់នាងនៅអាយុ១៧ឆ្នាំ បានទម្លាក់វាំងននបាំងបាត់ក្តីអំណរ ដោយសារនាងលែងមានវត្តមានដូចមុនទៀត។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរបរិទេវ លោកយេរេមាដឹងថា ចិត្តរបស់មនុស្សអាចមានភាពខ្ទេចខ្ទាំ។ គាត់ថា “ខ្ញុំបានភ្លេចសេចក្តីចំរើនហើយ … សេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំក៏ផុតចាកពីព្រះយេហូវ៉ា(៣:១៧-១៨)។ ស្ថានភាពរបស់គាត់ខុសពីស្ថានភាពរបស់យើងឆ្ងាយណាស់។ គាត់បានប្រកាស់ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះឲ្យគេប្រែចិត្ត ហើយគាត់ក៏បានឃើញទីក្រុងយេរូសាឡិមធ្លាក់ចូលក្នុងដៃសត្រូវ។ ភាពត្រចះត្រចង់បានរលាយអស់ ព្រោះគាត់មានអារម្មណ៍ថា អស់សង្ឃឹម(ខ.១២) ឯកោ(ខ.១៤) និងត្រូវព្រះជាម្ចាស់បោះបង់ចោល(ខ.១៥-២០)។
ប៉ុន្តែ រឿងនេះមិនទាន់ចប់តែប៉ុណ្ណេះទេ។ ពន្លឺបានចែងចាំងមករកគាត់។ លោកយេរេមាមានពេញដោយបន្ទុក និងភាពប្រេះបែក តែគាត់ក៏បានបន្លឺសម្លេងថា គាត់មានសង្ឃឹមហើយ(ខ.២១) គឺក្តីសង្ឃឹម ដែលកើតចេញពីការដឹងថា “កុំតែមានសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះយេហូវ៉ា នោះយើងបានសូន្យបាត់អស់រលីងទៅហើយ”(ខ.២២)។ ហើយពេលដែលភាពត្រចះត្រចង់បានបាត់បង់ អ្វីដែលយើងត្រូវចាំនោះគឺ “ឯសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ នោះមិនចេះផុតឡើយ សេចក្តីទាំងនោះ ចេះតែថ្មីឡើងរាល់តែព្រឹកជានិច្ច”(ខ.២២-២៣)។
សូម្បីតែនៅថ្ងៃងងឹតបំផុត ក៏សេចក្តីស្មោះត្រង់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ បានចែងចាំងមកលើយើងដែរ។—DAVE BRANON
ពន្លឺក្នុងពេលងងឹត
មានពេលមួយ ព្យុះដែលមានផ្គររន្ទះខ្លាំង បានបក់កាត់ក្រុងរបស់ខ្ញុំ ដោយបន្សល់ទុកនូវសំណើមក្នុងកំរិតខ្ពស់ ហើយផ្ទៃមេឃក៏បានប្រែជាងងឹត។ ខ្ញុំក៏បាននាំឆ្កែរបស់ខ្ញុំឈ្មោះខាលី(Callie) ទៅដើរលេងខាងក្រៅពេលល្ងាច។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានគិតអំពីបញ្ហាប្រឈមនៃការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅរបស់គ្រួសារខ្ញុំទៅរដ្ឋផ្សេង ដែលជាបន្ទុកកាន់តែធ្ងន់ ក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ដោយសារចិត្តនឿយណាយ ចំពោះអ្វីៗដែលបានកើតឡើង ខុសយ៉ាងខ្លាំងពីការរំពឹងចង់បាន និងក្តីសង្ឃឹមដ៏ខ្ពស់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានយឺតយ៉ាវ នៅក្នុងការឲ្យខាលីហិតក្លិនស្មៅ។ ខ្ញុំបានឮសម្លេងទឹកអូរហូរនៅក្បែរផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏បានឃើញពន្លឺភ្លើងតូចល្អិតបញ្ចេញពន្លឺផ្លឹបភ្លែតៗ ពីលើផ្កាព្រៃដែលបានដុះឡើងតាមច្រាំងអូរ។ តាមពិត ពួកវាជាសត្វអំពិលអំពែក។
ពេលនោះព្រះអម្ចាស់ក៏បានហ៊ុមព័ទ្ធខ្ញុំ ដោយសន្តិភាព ខណៈពេលដែលខ្ញុំគយគន់ពន្លឺផ្លឹបភ្លែតៗរបស់សត្វអំពិលអំពែក ក្នុងស្បែអន្ធកាល។ ខ្ញុំក៏បានគិតអំពីបទចម្រៀងរបស់ស្តេចដាវីឌ ដែលជាអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ដែលបានច្រៀងថា ព្រះអម្ចាស់បានអុជប្រទីបរបស់ទ្រង់ឲ្យភ្លឺឡើង(ទំនុកដំកើង ១៨:២៨)។ ស្តេចដាវីឌបានប្រកាស់ថា ព្រះទ្រង់បានធ្វើឲ្យសេចក្តីងងឹតរបស់ទ្រង់ ប្រែក្លាយជាពន្លឺ គឺបានបង្ហាញថា ទ្រង់មានការទុកចិត្ត ចំពោះការផ្គត់ផ្គង់ និងការការពាររបស់ព្រះអម្ចាស់(ខ.២៩-៣០)។ ដោយមានជំនួយមកពីព្រះ នោះទ្រង់អាចប្រឈមមុខដាក់បញ្ហាគ្រប់យ៉ាង(ខ.៣២-៣៥)។ ស្តេចដាវីឌបានទុកចិត្តថា ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយទ្រង់គ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់ បានជាទ្រង់សន្យាថានឹងសរសើរដំកើងព្រះអង្គ ក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ ហើយច្រៀងសរសើរព្រះនាមព្រះអង្គ(ខ.៣៦-៤៩)។
ទោះយើងកំពុងតែអត់ទ្រំានឹងខ្យល់ព្យុះ ក្នុងជីវិតយើង ឬកំពុងអរសប្បាយនឹងភាពស្ងប់សុខ បន្ទាប់ពីព្យុះភ្លៀងបានកន្លងផុតទៅ សន្តិភាព ឬសេចក្តីសុខសាន្តនៃព្រះវត្តមានព្រះ បានបំភ្លឺផ្លូវយើង ឆ្លងកាត់ភាពងងឹត។ ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ នឹងតែងតែធ្វើជាកម្លាំង ជម្រក និងធ្វើជាអ្នកទ្រទ្រង់ និងរំដោះយើងជានិច្ច។—XOCHITL DIXON
ក្តីអំណរនៃការលះបង់
កាលនៅក្មេង បងប្អូនខ្ញុំទាំង៦នាក់ បានសម្រុកចេញក្រៅផ្ទះ ពេលដែលបានឮភ្លេងរបស់ឡានលក់ការ៉េម។ ខ្លះពាក់ស្បែកជើង ខ្លះទៀតស្ទុះចេញតាមទ្វារផ្ទះតែម្តង ទាំងជើងទទេ។ ក្នុងរយៈពេលតែពីរបីវិនាទីសោះ យើងទាំងអស់បានរត់តាមផ្លូវចូលទីធ្លាផ្ទះ ដេញតាមឡានលក់ការ៉េម។ ថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃទីមួយ ក្នុងរដូវក្តៅ ហើយយើងយល់ថា ការញាំការ៉េមដ៏ត្រជាក់ និងផ្អែមឆ្ងាញ់នេះ ជាវិធីដ៏ល្អបំផុត ដើម្បីអបអរការមកដល់នៃរដូវក្តៅ។
មានរឿងជាច្រើនដែលយើងធ្វើ ដោយសារយើងចង់បានភាពសប្បាយរីករាយ ដោយមិនបានគិតអំពីវិន័យ ឬកាតព្វកិច្ចអ្វីឡើយ។
រឿងប្រៀបប្រដូចនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយ ១៣:៤៤-៤៦ បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ អំពីការលក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ដើម្បីទទួលបានអ្វីមួយ។ យើងគិតថា រឿងទំាងនេះនិយាយអំពីការលះបង់។ ប៉ុន្តែ នេះមិនមែនជាចំណុចសំខាន់បំផុតនៃរឿងទាំងនេះទេ។ តាមពិត រឿងទីមួយប្រកាស់ថា “ក្តីអំណរ” គឺជាកត្តាដែលនាំឲ្យបុរសនោះលក់អ្វីៗទាំងអស់ ដើម្បីទិញចំការនោះ។ ក្តីអំណរជំរុញឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរ គឺមិននាំទៅរកកំហុស ឬកាតព្វកិច្ចនោះឡើយ។
ព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងថ្វាយចិត្តយើងទាំងមូល ដល់ព្រះអង្គ គឺមិនមែនថ្វាយតែមួយចំណែកនោះឡើយ។ បុរសទាំងពីរក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូច បាន “លក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់”(ខ.៤៤)។ ប៉ុន្តែ ដែលល្អបំផុតនោះគឺ ជាលទ្ធផលការលក់អ្វីៗទាំងអស់ បាននាំឲ្យពួកគេទទួលបាននូវផលចំណេញយ៉ាងពិតប្រាកដ។ រឿងនេះប្រហែលជាលើសពីការរំពឹងគិតរបស់យើង។ តើជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទមិនមែនជាការលីឈើឆ្កាងទេឬ? ជាការពិតណាស់ យើងត្រូវលីឈើឆ្កាងរាល់ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ពេលណាយើងថ្វាយជីវិតដល់ព្រះអង្គ យើងនឹងមានជីវិតថ្មី។ ពេលណាយើងបាត់ជីវិត ដោយយល់ដល់ព្រះអង្គ នោះនឹងបានជីវិតវិញ។ ពេលណាយើង…
អរព្រះគុណ សម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើង
លោកស៊ូ ដុងប៉ូ(Sun Dongpo ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា ស៊ូ ស៊ី) ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធកំណាព្យ និងតែងសេចក្តី ដែលល្បីល្បាញបំផុតរបស់ប្រទេសចិន។ កាលគាត់កំពុងតែរស់នៅក្នុងការនិរទសខ្លួន គាត់បានគយគន់ព្រះច័ន្ទពេញវង្ស ហើយក៏បាននិពន្ធបទកំណាព្យមួយបទ ដែលពិពណ៌នា អំពីសេចក្តីនឹករឭកចំពោះប្អូនប្រុសគាត់។ គាត់បានសរសេរថា “យើងអរសប្បាយ ហើយកើតទុក្ខ ប្រមូលឥវ៉ាន់ ហើយចាកចេញ ខណៈពេលដែលពន្លឺព្រះច័ន្ទបានថយចុះ ហើយភ្លឺឡើងវិញ។ ចាប់តាំងពីសម័យបុរាណមក គ្មានអ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះឡើយ។ សូមឲ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងមានអាយុវែង គយគន់ទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនេះជាមួយគ្នា ទោះនៅឆ្ងាយពីគ្នារាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រក៏ដោយ”។
បទកំណាព្យរបស់គាត់ មានខ្លឹមសារដែលយើងអាចរកឃើញ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសាស្តា។ អ្នកនិពន្ធ ដែលជាសាស្តា ឬគ្រូបង្រៀន(១:១) បានធ្វើការសង្កេតឃើញថា “មានពេលយំ និងពេលសើច … មានពេលដែលគួរឱបថើប និងពេលដែលគួរលែងឱបថើប”(៣:៤-៥)។ នៅក្នុងការពិពណ៌នា អំពីសកម្មភាពផ្ទុយគ្នាទំាងអស់នេះ អ្នកនិពន្ធ ដែលជាសាស្តាហាក់ដូចជាបានប្រាប់យើងថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលល្អត្រូវតែឈានដល់ទីបញ្ចប់។
លោកស៊ូ ដុងប៉ូបានយល់ឃើញថា ពន្លឺនៃស្ថានព្រះច័ន្ទដែលថយចុះ និងកើនឡើង គឺជាសញ្ញាបង្ហាញថា គ្មានអ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះឡើយ យ៉ាងណាមិញ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរសាស្តាក៏បានមើលឃើញសណ្តាប់ធ្នាប់នៃស្នាព្រះហស្ត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំ ក្នុងពិភពលោកដែលព្រះអង្គបានបង្កើត។ ព្រះជាម្ចាស់បានគ្រប់គ្រងព្រឹត្តិការណ៍ ឬបាតុភូតិធម្មជាតិទាំងឡាយ ហើយ “ទ្រង់បានបង្កើតរបស់សព្វសារពើឲ្យល្អតាមរដូវកាល”(ខ.១១)។
យើងមិនអាចទាយ ឬស្មានថា ជីវិតរបស់យើងនឹងទៅជាយ៉ាងណាឡើយ…
ភាពអាម៉ាស់ដែលមានប្រយោជន៍
ខ្ញុំបានជួបបទពិសោធន៍ដែលគួរឲ្យខ្មាស់អៀនបំផុត នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំឡើងថ្លែង ទៅកាន់វិទ្យាស្ថាន និសិ្សត និងមិត្តរួមសាលា នៅថ្ងៃខួបទី៥០ឆ្នាំនៃសាលាព្រះគម្ពីរ។ កាលនោះ ខ្ញុំបានដើរទៅរកវេទិការ ដោយមានក្រដាស់សម្រាប់អាន កាន់នៅក្នុងដៃ ហើយក៏បានមើលទៅមនុស្សមួយហ្វូងធំ នៅពីមុខខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់ខ្ញុំបានផ្តោតទៅលើសាស្រ្តាចារ្យទាំងឡាយ ដែលកំពុងអង្គុយនៅជួរមុខគេ ដោយមានពាក់អាវវែងរបស់សាស្ត្រាចារ្យ ហើយមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ណាស់។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំស្រាប់តែមានការភាន់ភាំង។ មាត់របស់ខ្ញុំប្រែជាស្ងួត ហើយហាក់ដូចជាបាត់បង់ការបញ្ជារ។ ខ្ញុំបាននិយាយខុសពាក្យ នៅក្នុងពីរបីប្រយោគដំបូង ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមនិយាយត្រូវជាងមុន។ ដោយសារខ្ញុំភាន់ភាំងមិនដឹងថា ខ្លួនឯងនិយាយដល់ចំណុចណា ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមបើកទំព័រក្រដាស់ចុះឡើងៗ ហើយក៏បាននិយាយពាក្យមួយឃ្លា ដែលគ្មាននរណាម្នាក់ស្តាប់យល់។ ប៉ុន្តែ ទីបំផុត ខ្ញុំក៏បាននិយាយចប់ រួចត្រឡប់ទៅកន្លែងអង្គុយវិញ ហើយក៏បានឈ្ងោកមុខជាប់។ ពេលនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា លែងចង់រស់ទៀតហើយ ខ្មាស់គេណាស់។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំរៀនសូត្របានថា ការខ្មាស់អៀនអាចជារឿងល្អ បើសិនជាវានាំឲ្យមានការបន្ទាបខ្លួន ព្រោះវាជាគន្លឹះដែលធ្វើឲ្យព្រះទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងយើង។ ព្រះគម្ពីរបានចែងថា “ព្រះទ្រង់ទាស់ទទឹងនឹងពួកមានឫកធំ តែទ្រង់ផ្តល់ព្រះគុណមកពួករាបសាវិញ”(យ៉ាកុប ៤:៦)។ ព្រះអង្គចាក់បង្ហូរព្រះគុណព្រះអង្គ មកលើមនុស្សដែលបន្ទាបខ្លួន។ គឺដូចដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា ព្រះអង្គយកព្រះទ័យទុកដាក់ ចំពោះមនុស្សណាដែលក្រលំបាក ហើយមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ជាអ្នកដែលញ័រញាក់ ដោយឮព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ(អេសាយ ៦៦:២)។ កាលណាយើងបន្ទាបខ្លួន នៅចំពោះព្រះ ព្រះអង្គនឹងលើកយើងឡើង(យ៉ាកុប…
ពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌
មានពេលមួយ លោកវាយលី អូវើស្ទ្រីត(Wylie Overstreet) ដែលជាអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្ត បានផ្សាយផ្ទាល់នូវរូបភាពរបស់ស្ថានព្រះច័ន្ទ តាមរយៈកែវយឺតរបស់គាត់ ដែលមានកម្លាំងពង្រីកខ្លាំង ដល់ទស្សនិកជនដែលគាត់មិនដែលស្គាល់។ ពេលនោះ ពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះរូបភាពស្ថានព្រះច័ន្ទដែលគាត់បានពង្រីកឲ្យធំ បានជាពួកគេមានការឆ្លើយតប ដោយបញ្ចេញសម្លេងខ្សិបខ្សៀវ និងបង្ហាញភាពស្ងប់ស្ងែង។ លោកអូវើស្ទ្រីតក៏បានពន្យល់ថា “ទស្សនីយភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ បានធ្វើឲ្យយើងមានពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងែង ចំពោះអ្វីមួយ ដែលធំជាងខ្លួនយើង”។
ស្តេចដាវីឌ ដែលជាអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ក៏មានការស្ងប់ស្ងែង ចំពោះពន្លឺដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកពីលើផងដែរ។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា “កាលណាទូលបង្គំពិចារណាមើលផ្ទៃមេឃ ជាការដែលព្រះហស្តទ្រង់បានធ្វើ គឺទាំងខែ និងផ្កាយ ដែលទ្រង់បានប្រតិស្ឋានទុក នោះតើមនុស្សជាអ្វី ដែលទ្រង់នឹករឭកដល់គេ ហើយកូនមនុស្សផង ដែលទ្រង់ប្រោសដូច្នេះ?”(ទំនុកដំកើង ៨:៣-៤)។
ត្រង់ចំណុចនេះ ស្តេចដាវីឌបានទូលសួរព្រះជាម្ចាស់ ដោយការបន្ទាបខ្លួន ហើយយើងនឹងមានការស្ងប់ស្ងែងកាន់តែខ្លាំងជាងនេះទៀត ពេលដែលយើងដឹងថា បន្ទាប់ពីព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដីថ្មីហើយ យើងនឹងមិនត្រូវការព្រះច័ន្ទ ឬព្រះអាទិត្យទៀតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សាវ័កយ៉ូហានបានមានប្រសាសន៍ថា សិរីល្អដ៏ចែងចំាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងផ្តល់ឲ្យនូវពន្លឺដែលគេត្រូវការ។ “ក្រុងនោះមិនត្រូវការនឹងព្រះអាទិត្យ ឬព្រះចន្ទ សំរាប់នឹងបំភ្លឺទេ ដ្បិតសិរីល្អនៃព្រះបានបំភ្លឺហើយ ឯកូនចៀមក៏ជាចង្កៀងនៃក្រុងនោះដែរ … ហើយនៅឯណោះគ្មានយប់ឡើយ”(វិវរណៈ ២១:២៣-២៥)។
ពេលដែលយើងគិតអំពីរឿងនេះ ចិត្តរបស់យើងអាចកើតមានភាពស្ងប់ស្ងែងកាន់តែខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ យើងអាចពិសោធន៍នឹងពន្លឺរបស់ព្រះអង្គដែលមាននៅស្ថានសួគ៌ នៅពេលឥឡូវនេះបាន…
រួបរួម ទោះនៅកន្លែងផ្សេងគ្នា
មានពេលមួយលោកអាល់វីន(Alvin) បានចូលរួមនៅក្នុងគម្រោងមួយ ជាមួយលោកធីម(Tim) ដែលជាមិត្តរួមការងារ ហើយក៏បានជួបបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំមួយ ដោយសារគាត់ និងលោកធីម មានគំនិតខុសគ្នា នៅក្នុងការអនុវត្តន៍គម្រោងនោះ។ ពួកគេមានការគោរពចំពោះទស្សនៈដែលពួកគេមានខុសពីគ្នា ប៉ុន្តែ របៀបដែលពួកគេធ្វើការមានលក្ខណៈខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង បានជាការប៉ះទង្គិចគ្នាហាក់ដូចជាមិនអាចជៀសរួច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលជម្លោះកើតមាន អ្នកទាំងពីរព្រមទៅពិភាក្សាជាមួយចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន។ ហៅហ្វាយរបស់ពួកគេក៏បានដាក់អ្នកទំាងពីរឲ្យនៅក្នុងក្រុមផ្សេងគ្នា។ នេះជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវ័យ។ នៅថ្ងៃនោះ លោកអាល់វីនបានរៀននូវមេរៀនមួយគឺ : ពួកគេនៅតែអាចធ្វើការរួមគ្នា ទោះពួកគេនៅក្រុមផ្សេងគ្នាក៏ដោយ។
លោកអ័ប្រាហាំប្រាកដជាបានយល់សេចក្តីពិតនេះផងដែរ ពេលដែលគាត់ប្រាប់លោកឡុត ឲ្យបែកផ្លូវគ្នា នៅតំបន់បេតអែល(លោកុប្បត្តិ ១៣:៥-៩)។ លោកអ័ប្រាហាំបានសង្កេតឃើញថា នៅទីនោះគ្មានស្មៅគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់គាត់ និងហ្វូងសត្វរបស់លោកឡុតឡើយ ដូចនេះ គាត់ក៏បានស្នើលោកឡុតឲ្យរស់នៅកន្លែងផ្សេងគ្នា ប៉ុន្តែ ជាដំបូង គាត់បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ថា ពួកគេជា “បងប្អូនសាច់ជិត”(ខ.៨) ដើម្បីរំឭកលោកឡុត អំពីទំនាក់ទំនងដែលគាត់មានជាមួយគ្នា។ បន្ទាប់មក គាត់មានការបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ដោយអនុញ្ញាតឲ្យលោកឡុតដែលជាក្មួយប្រុស ធ្វើការជ្រើសរើសទីកន្លែងមុន(ខ.៩) ទោះគាត់មានវ័យចាស់ជាងក៏ដោយ។ គ្រូគង្វាលម្នាក់បានពិពណ៌នាថា នេះជាការ “បែកផ្លូវគ្នាយ៉ាងសុខដុម”។
រឿងនេះបានបង្រៀនយើងថា យើងនៅតែអាចមានការរីកចម្រើន ទោះយើងបម្រើព្រះ នៅក្នុងព្រះវិហារផ្សេងគ្នា តាមរបៀបខុសគ្នាក៏ដោយ។ ការរួបរួមនៅតែអាចមាន ទោះយើងមានលក្ខណៈផ្សេងគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនត្រូវភ្លេចឡើយថា យើងនៅតែជាបងប្អូន ក្នុងមហាគ្រួសារនៃព្រះ។ យើងប្រហែលជាធ្វើការតាមរបៀបខុសពីគ្នា…
ភាពចម្រុះនៃពណ៌សម្បុរ
ទីក្រុងឡុងដ៍ស្ថិតក្នុងចំណោមទីក្រុងដែលមានប្រជាជនចម្រុះជាតិសាសន៍ច្រើនជាងគេ នៅលើពិភពលោក អស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ។ កាលពីឆ្នាំ១៩៣៣ លោកគ្លីន រ៉ូបឺត(Glyn Roberts) ដែលជាអ្នកការសែត បានសរសេរ អំពីទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យនៃប្រទេសអង់គ្លេសថា “ខ្ញុំនៅតែគិតថា ភាពចម្រុះនៃមនុស្សគ្រប់ពណ៌សម្បុរ និងភាសារ គឺជាចំណុចល្អបំផុតនៃទីក្រុងឡុងដ៍”។ ភាពចម្រុះនោះ នៅតែបន្តមានក្នុងពេលសព្វថ្ងៃនេះ ដោយមានក្លិន សម្លេង និងរូបភាពចម្រុះគ្នា ក្នុងសហគមន៍នៃពិភពលោក។ សម្រស់នៃភាពចម្រុះនេះ គឺជាចំណុចដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ របស់ទីក្រុងមួយ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមទីក្រុងដែលអស្ចារ្យបំផុតរបស់ពិភពលោក។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទីក្រុងឡុងដ៍ នៅតែជួបបញ្ហា ដូចទីក្រុងដទៃទៀត ដែលមានមនុស្សរស់នៅច្រើន។ ការផ្លាស់ប្តូរបាននាំមកនូវបញ្ហាប្រឈម។ ជួនកាល វប្បធម៌ផ្សេងគ្នាមានការប៉ះទង្គិចគ្នា។ ហេតុនេះហើយ គ្មានទីក្រុងណាមួយដែលមនុស្សបានបង្កើត អាចប្រៀបធៀបនឹងភាពអស្ចារ្យនៃស្ថាន ដែលជាផ្ទះដ៏អស់កល្បរបស់យើងបានឡើយ។
ពេលដែលសាវ័កយ៉ូហានចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានព្រះ នៅនគរស្ថានសួគ៌ ភាពចម្រុះជាតិសាសន៍ ស្ថិតក្នុងចំណោមធាតុផ្សំជាច្រើន នៃការថ្វាយបង្គំព្រះនៅនគរស្ថានសួគ៌ បានជាអ្នកដែលបានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះ បានច្រៀងសរសើរថា “ទ្រង់គួរនឹងយកក្រាំងនេះ ហើយនិងបកត្រាផង ដ្បិតទ្រង់បានត្រូវគេធ្វើគុត ហើយទ្រង់បានលោះយើងរាល់គ្នា ដោយព្រះលោហិតទ្រង់ ចេញពីគ្រប់ទាំងពូជមនុស្ស គ្រប់ភាសា គ្រប់នគរ ហើយពីគ្រប់ទាំងសាសន៍ ថ្វាយដល់ព្រះ ក៏តាំងយើងរាល់គ្នាឡើងជានគរ ហើយជាពួកសង្ឃ ថ្វាយដល់ព្រះនៃយើងរាល់គ្នា ឲ្យយើងបានសោយរាជ្យលើផែនដី”(វិវរណៈ ៥:៩-១០)។
សូមយើងស្រមៃអំពីនគរស្ថានសួគ៌ ដែលមានមនុស្សចម្រុះជាតិសាសន៍…
មិនឆក់ឱកាសរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន
មានអ្នកទោសមួយចំនួនបានដើររើសសម្រាមតាមផ្លូវ ដើម្បីកាត់បន្ថយរយៈពេលជាប់ពន្ធធនាគារ។ ពេលនោះ លោកចេមស៍(James) ដែលជាអ្នកមើលការខុសត្រូវរបស់ពួកគេស្រាប់តែដួលទៅលើដី។ ពួកគេក៏បានប្រញាប់ទៅជួយគាត់ ហើយក៏បានដឹងថា គាត់ត្រូវការការសង្រ្គោះបន្ទាន់។ មានអ្នកទោសម្នាក់ក៏បានខ្ចីទូរស័ព្ទរបស់លោកចេមស៍ ដើម្បីទូរស័ព្ទសុំជំនួយ។ ក្រោយមក នាយកដ្ឋានប៉ូលីសក៏បានធ្វើការថ្លែងអំណរគុណ ចំពោះអ្នកទោសទាំងនោះ សម្រាប់ការជួយអ្នកមើលការខុសត្រូវរបស់ខ្លួន ឲ្យបានទទួលការព្យាបាល ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ជាពិសេស នៅពេលដែលពួកគេអាចព្រងើយកន្តើយចំពោះគាត់ ដោយទុកឲ្យគាត់ដេកដួលតែម្នាក់ឯង ដោយសារជម្ងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ឬឆ្លៀតឱកាសរត់គេចខ្លួន។
ចិត្តសប្បុរសធម៌របស់ពួកអ្នកទោសទាំងនោះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំអំពីសាវ័កប៉ុល និងលោកស៊ីឡាស នៅពេលដែលពួកគេកំពុងតែជាប់គុក។ បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវគេវាយដំ ហើយបោះចូលទៅក្នុងគុក ស្រាប់តែមានរញ្ជួយដីកើតឡើង ធ្វើឲ្យរបូតច្រវ៉ាក់ ហើយទ្វារគុកក៏បានរបើក(កិច្ចការ ១៦:២៣-២៦)។ ពេលដែលអ្នកយាមគុកភ្ញាក់ឡើង គាត់ស្មានថា អ្នកទោសបានរត់គេចអស់ហើយ ដូចនេះ គាត់ក៏បានដកដាវបម្រុងនឹងសម្លាប់ខ្លួន (ដើម្បីជៀសវាងការទទួលទោសប្រហារជីវិត ពីបទបណ្តោយឲ្យអ្នកទោសរត់គេច)។ ពេលនោះ សាវ័កប៉ុលក៏បានស្រែកប្រាប់គាត់ថា “កុំធ្វើបាបខ្លួនឡើយ ដ្បិតយើងនៅឯណេះទាំងអស់គ្នាទេ”(ខ.២៨) អ្នកយាមគុករូបនោះក៏មានការប៉ះពាល់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះទង្វើររបស់ពួកគេ ដែលខុសពីអ្នកទោសជាទូទៅ ធ្វើឲ្យគាត់មានការចង់ដឹងចង់យល់ អំពីព្រះដែលពួកគេថ្វាយបង្គំ ហើយទីបំផុតគាត់ក៏បានទទួលជឿព្រះអង្គផងដែរ(ខ.២៩-៣៤)។
របៀបដែលយើងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ គឺបានបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីជំនឿរបស់យើង និងអ្វីដែលយើងឲ្យតម្លៃ។ ពេលណាយើងសម្រេចចិត្តធ្វើការល្អ ជាជាងធ្វើអាក្រក់មកលើគេ នោះទង្វើររបស់យើងនឹងជំរុញគេ ឲ្យចង់ដឹងចង់យល់ អំពីព្រះដែលយើងស្គាល់ និងស្រឡាញ់។—KIRSTEN HOLMBERG
ផ្លូវនៃជីវិតថ្មី ដែលជាសេចក្តីចំកួត
មានរឿងខ្លះដែលយើងមិនយល់ ទាល់តែយើងបានជួបរឿងនោះខ្លួនឯង។ កាលខ្ញុំមានផ្ទៃពោះកូនដំបូង ខ្ញុំបានអានសៀវភៅជាច្រើន ដែលនិយាយអំពីការប្រសូត្រ និងស្តាប់ស្រ្តីជាច្រើននាក់ចែកចាយបទពិសោធន៍ ដែលពួកគេធ្លាប់ឆ្លងកាត់ នៅក្នុងការពរពោះ និងឆ្លងទន្លេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្រមៃថា បទពិសោធន៍នោះមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្តេចទេ។ អ្វីដែលរូបកាយខ្ញុំនឹងធ្វើនៅពេលនោះ ហាក់ដូចជារឿងដែលមិនអាចធ្វើទៅបាន។
ក្នុងបទគម្ពីរ ១កូរិនថូស សាវ័កប៉ុលបានបង្រៀនអំពីការចាប់កំណើត ចូលនគរព្រះ គឺសេចក្តីសង្រ្គោះ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។ អ្នកដែលមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ការចាប់កំណើតនោះ ហាក់ដូចជាមិនអាចយល់អំពីរឿងនេះ។ សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងវិនាស ដំណឹងល្អពីឈើឆ្កាង គឺជា “សេចក្តីចំកួត” ព្រោះគេមិនជឿថា សេចក្តីសង្រ្គោះអាចកើតមាន ពីការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ដែលជាសញ្ញាសំគាល់នៃភាពកម្សោយ បរាជ័យ និងការបន្ទាបបន្ថោកនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ សាវ័កប៉ុលនៅតែផ្សាយដំណឹងល្អអំពីសេចក្តីសង្រ្គោះ ទោះគេគិតថា វាជាសេចក្តីចំកួតក៏ដោយ។
អ្នកមិនជឿនឹកស្មានថា សេចក្តីសង្រ្គោះនឹងមានលក្ខណៈដូចម្តេចឡើយ។ អ្នកខ្លះគិតថា សេចក្តីសង្រ្គោះ នឹងកើតមានតាមរយៈអ្នកដឹកនាំនយោបាយដ៏រឹងមាំ ឬតាមរយៈទីសំគាល់នៃការអស្ចារ្យ។ អ្នកខ្លះទៀតគិតថា ជោគជ័យនៅក្នុងការសិក្សា ឬទស្សនវិជ្ជា គឺជាសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់ពួកគេ(១កូរិនថូស ១:២២)។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគេរាល់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល ដោយប្រទានសេចក្តីសង្រ្គោះ តាមរបៀបមួយ ដែលមានតែអ្នកជឿ និងអ្នកដែលបានពិសោធន៍នឹងសេចក្តីសង្រ្គោះទេ ដែលអាចយល់បាន។
ព្រះជាម្ចាស់ប្រើការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ដែលជារឿងខ្មាស់អៀន និងទន់ខ្សោយ ធ្វើជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃប្រាជ្ញា និងអំណាចចេស្តា។ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើនូវរឿងដែលមនុស្សមិននឹកស្មានដល់។…