ការស្តាប់តាមការព្យាករណ៍
នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ថ្ងៃទី២១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៣៨ លោកឆាល ភាស(Charles Pierce) ដែលជាអ្នកព្យាករណ៍ឧត្តុនិយម បានដាស់តឿនមន្ទីរឧត្តុនិយមរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក អំពីខ្យល់ព្យុះសង្ឃរាមួយ កំពុងតែបោះពួយទៅទិសខាងជើង ឆ្ពោះទៅរករដ្ឋញូអ៊ីងគ្លិន។ ប៉ុន្តែ ប្រធានមន្ទីរឧត្តុនិយមបានសើចចម្អកឲ្យការព្យាករណ៍របស់គាត់ ដោយហេតុផលថា ខ្យល់ព្យុះតំបន់ត្រូពិច មិនអាចបក់មកទិសខាងជើង បានចម្ងាយឆ្ងាយយ៉ាងនេះឡើយ។
ពីរម៉ោងក្រោយមក ខ្យល់ព្យុះសង្ឃរារដ្ឋញូអ៊ីងគ្លិននៅឆ្នាំ១៩៣៨ បានបក់មកដល់កោះឡងអាយលិន។ នៅម៉ោង៤រសៀល វាក៏បានមកដល់រដ្ឋញូអ៊ីងគ្លិន ដោយគ្រវែងនាវាទៅលើគោក ខណៈពេលដែលផ្ទះជាច្រើនខ្នងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ មនុស្សជាង៦រយនាក់បានបាត់បង់ជីវិត។ ជនរងគ្រោះទាំងនោះទំនងជាអាចរួចជីវិត ក្នុងគ្រោះមហន្តរាយនេះ បើសិនជាមន្ទីរឧត្តុនិយមបានប្រកាស់ ឲ្យពួកគេដឹងអំពីការព្យាករណ៍របស់លោកភាស ដែលបានផ្អែកទៅលើទិន្នន័យដ៏ច្បាស់លាស់ និងផែនទីលម្អិត។
ព្រះគម្ពីរក៏បានចែងអំពីភាពចាំបាច់នៃការស្តាប់តាមការដាស់តឿន ឬការព្រមានផងដែរ។ នៅសម័យដែលលោកយេរេមារស់នៅ ព្រះជាម្ចាស់បានដាស់តឿនរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ប្រឆាំងនឹងពួកហោរាក្លែងក្លាយ។ ព្រះអង្គបានប្រាប់ពួកគេថា “កុំឲ្យស្តាប់តាមពាក្យរបស់ហោរា ដែលគេទាយប្រាប់ឯងរាល់គ្នាឲ្យសោះ គេនាំឯងរាល់គ្នាឲ្យវង្វេងទេ គេសំដែងចេញតែពីការដែលគេនឹកឃើញក្នុងចិត្តខ្លួនគេ មិនមែនជាសេចក្តីដែលចេញពីព្រះឱស្ឋ នៃព្រះយេហូវ៉ាឡើយ”(យេរេមា ២៣:១៦)។ ហើយព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលទៀតថា “បើគេបានគ្រាន់តែឈរនៅក្នុងពួកប្រឹក្សារបស់អញ នោះគេនឹងបានប្រាប់ឲ្យរាស្ត្រអញស្តាប់ពាក្យរបស់អញហើយ ព្រមទាំងបំបែរគេចេញពីផ្លូវអាក្រក់ និងពីអំពើដ៏លាមកដែលប្រព្រឹត្តរៀងខ្លួនផង”(ខ.២២)។
នៅសម័យនេះ ក៏សម្បូរ “ហោរាក្លែងក្លាយ”ផងដែរ។ ពួកគេជា “អ្នកជំនាញ” ខាងបង្រៀន ឬថ្លែងព្រះបន្ទូល ដោយមិនបានអើពើរចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ឬកាច់មួលព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ដើម្បីបំពេញបំណងខ្លួនឯង។…
បានទទួលការយកចិត្តទុកដាក់
អ្នកស្រីដេប៊ី(Debbie) ជាម្ចាស់សេវាកម្មសម្អាតផ្ទះ ដែលតែងតែស្វែងរកអតិថិជនបន្ថែម ដើម្បីពង្រីកអាជីវកម្មរបស់គាត់។ មានពេលមួយ គាត់បាននិយាយតាមទូរស័ព្ទ ជាមួយស្រ្តីម្នាក់ ដែលកំពុងឆ្លងកាត់ការព្យាបាលជម្ងឺមហារីក ហើយក៏បានប្រាប់គាត់ថា នាងគ្មានលទ្ធភាពបង់ប្រាក់ឲ្យគាត់ទេ។ ភ្លាមៗនោះ អ្នកស្រីដេប៊ីក៏បានសម្រេចចិត្តថា គាត់នឹងផ្តល់សេវាកម្មសម្អាតផ្ទះដោយឥតគិតថ្លៃ ដល់ស្រ្តីទាំងឡាយណាដែលកំពុងឆ្លងកាត់ការព្យាបាលជម្ងឺមហារីក។ ដូចនេះ នៅឆ្នំា២០០៥ គាត់ក៏បានបង្កើតអង្គការមិនរកប្រាក់ចំណេញមួយ ដើម្បីផ្តល់សេវ៉ាកម្មសម្អាតផ្ទះ ដោយឥតគិតថ្លៃ ដល់ស្រ្តីដែលកំពុងស្ថិតក្នុងការព្យាបាលជម្ងឺមហារីក។ គាត់ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា វាជាលើកទីមួយហើយ ដែលគាត់ពិតជាជឿថា គាត់អាចឈ្នះជម្ងឺមហារីក។
យើងមានកម្លាំងចិត្ត នៅក្នុងការប្រឈមមុខដាក់បញ្ហា ពេលណាយើងដឹងថា អ្នកដទៃយកចិត្តទុកដាក់ និងគំាទ្រយើង។ ការដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយយើង និងទ្រទ្រង់យើង អាចនាំឲ្យវិញ្ញាណយើងមានក្តីសង្ឃឹម។ បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៤៦ ជាបទគម្ពីរដ៏ពេញនិយម សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាក ព្រោះបទគម្ពីរនេះបានរំឭកយើងថា “ព្រះទ្រង់ជាទីពឹងជ្រក ក៏ជាកំឡាំងនៃយើងខ្ញុំ ជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាមួយក្នុងគ្រាអាសន្ន … ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ ទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងយើងខ្ញុំ(ខ.១,១១)។
ការរំឭកខ្លួនយើង អំពីព្រះបន្ទូលសន្យា និងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ ដែលគង់នៅជាមួយយើង អាចជួយឲ្យចិត្តយើងមានកម្លាំងជាថ្មី ហើយនាំឲ្យយើងមានចិត្តក្លាហាន និងទំនុកចិត្ត នៅក្នុងការឆ្លងកាត់ពេលដ៏ពិបាក។ —Anne Cetas
ព្រះអង្គអាចជួយយើងបាន
មានពេលមួយ លោកចូ(Joe)បាន “ឈប់សម្រាក”ពីការងារ អស់រយៈពេល៨សប្តាហ៍ ក្នុងនាមជាអ្នកថែបំប៉នជនមានវិបត្តិ នៅព្រះវិហារមួយ ក្នុងទីក្រុងញូយ៉ក។ តែការឈប់សម្រាកនោះ មិនមែនជាពេលវិស្សមកាលរបស់គាត់ទេ។ គាត់ថា “ពេលនោះជាពេលដែលគាត់ត្រូវរស់នៅក្នុងចំណោមជនអនាថា និងក្លាយជាជនអនាថា ដូចពួកគេ ព្រមទំាងនឹកចាំពីអារម្មណ៍ នៅពេលដែលមានការអត់ឃ្លាន អស់កម្លាំង និងត្រូវគេបំភ្លេចចោល”។ ការងាររបស់លោកចូ នៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ បានចាប់ផ្តើមជាលើកទីមួយ កាលពី៩ឆ្នាំមុន គឺនៅពេលដែលគាត់បានចាកចេញពីទីក្រុងភីទស្បឺក ដោយគ្មានការងារ ឬកន្លែងស្នាក់នៅ។ គាត់បានរស់នៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ ដោយមានអាហារបន្តិចបន្តួច និងគេងមិនគ្រប់គ្រាន់។ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ឆ្លងកាត់ការលំបាកទាំងអស់នេះ ដើម្បីរៀបចំខ្លួនគាត់ សម្រាប់ការងារបម្រើដល់ជនទុរគត អស់រយៈពេលប៉ុន្មានទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ។
កាលព្រះយេស៊ូវយាងចុះមកផែនដីនេះ ព្រះអង្គក៏បានសម្រេចព្រះទ័យឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាក ដូចមនុស្សដែលព្រះអង្គបានយាងមកសង្រ្គោះ។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ដែលកូនចៅបានប្រកបដោយសាច់ឈាមព្រមគ្នា នោះទ្រង់ក៏ទទួលចំណែកជាសាច់ឈាមដូច្នោះដែរ ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានបំផ្លាញអានោះ ដែលមានអំណាចលើសេចក្តីស្លាប់ គឺជាអារក្ស ដោយទ្រង់សុគត”(ហេព្រើរ ២:១៤)។ ចាប់តាំងពីពេលព្រះអង្គប្រសូត្រដល់ពេលសុគត ព្រះអង្គបានឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាង ដែលមនុស្សធ្លាប់ជួប តែព្រះអង្គមិនដែលធ្វើអំពើបាបឡើយ(៤:១៥)។ ដោយសារព្រះអង្គបានឈ្នះអំពើបាប នោះព្រះអង្គអាចជួយយើង ពេលណាយើងជួបការល្បួងឲ្យធ្វើអំពើបាប។
ហើយព្រះយេស៊ូវតែងតែស្គាល់ទុក្ខលំបាក ដែលយើងមាននៅលើផែនដី។ ព្រះដែលបានសង្រ្គោះយើង តែងតែគង់នៅជាប់ជាមួយយើង ហើយយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះយើងជានិច្ច។ ទោះជីវិតយើងជួបរឿងអ្វីក៏ដោយ យើងនៅតែអាចទុកចិត្តថា ព្រះដែលបានសង្រ្គោះយើង ឲ្យរួចពីអារក្ស ដែលជាខ្មំាងសត្រូវរបស់យើង(២:១៤) តែងតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេច…
ស្រេកឃ្លានរកព្រះ
មានអ្នកជឿថ្មីម្នាក់ មានចិត្តចង់អានព្រះគម្ពីរណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់បានពិការភ្នែកទាំងសង្ខាង និងបាត់បង់ដៃទាំងពីរ នៅក្នុងការផ្ទុះគ្រាប់ កាលពីពេលកន្លងទៅ។ ពេលដែលគាត់ឮថា មានស្រ្តីម្នាក់អានអក្សរផុសសម្រាប់ជនពិការភ្នែក ដោយប្រើបបូរមាត់របស់នាងស្ទាបអក្សរនោះ គាត់ក៏បានព្យាយាមធ្វើតាមនាង តែគាត់ក៏បានដឹងថា ចុងសរសៃប្រសាទ នៅលើបបូរមាត់គាត់ក៏បានខូចអស់ផងដែរ។ ក្រោយមក គាត់មានពេញដោយអំណរ ពេលដែលគាត់បានរកឃើញថា គាត់អាចស្ទាបអក្សរផុស ដោយប្រើអណ្តាតរបស់គាត់! គាត់បានរកឃើញវិធីអានព្រះគម្ពីរ ដោយអំណរ។
ក្តីអំណរក៏ជាអារម្មណ៍ដែលហោរាយេរេមាមាន ពេលដែលគាត់បានទទួលព្រះបន្ទូលព្រះ។ គឺដូចដែលគាត់បានមានប្រសាសន៍ថា “ទូលបង្គំបានឃើញព្រះបន្ទូលទ្រង់ ទូលបង្គំក៏បានទទួលទានលេបចូលអស់ហើយ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីអំណរ ហើយជាទីរីករាយចិត្តដល់ទូលបង្គំ” (យេរេមា ១៥:១៦)។ ខុសពីជនជាតិយូដា ដែលស្អប់ខ្ពើមព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ(៨:៩) លោកយេរេមាបានស្តាប់បង្គាប់ និងអរសប្បាយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលព្រះអង្គជានិច្ច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការស្តាប់បង្គាប់របស់គាត់ បាននាំឲ្យប្រជាជនរបស់គាត់បដិសេធគាត់ និងបៀតបៀនគាត់យ៉ាងអយុត្តិធម៌(១៥:១៧)។
ក្នុងចំណោមយើង ប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះ ដែលធ្លាប់ជួបរឿងស្រដៀងនេះ។ យើងធ្លាប់អានព្រះគម្ពីរប៊ីបដោយអំណរ ប៉ុន្តែ អ្នកដទៃបានធ្វើទុកបុកម្មេញ និងបដិសេធយើង ដោយសារយើងស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ។ ស្ថិតក្នុងពេលបែបនោះ យើងប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ភ័ន្តភាំង តែយើងអាចថ្វាយអារម្មណ៍ភ័ន្តភាំងនេះដល់ព្រះជាម្ចាស់ តាមគំរូលោកយេរមា។ ព្រះអង្គបានឆ្លើយតបចំពោះលោកយេរេមា ដោយមានព្រះបន្ទូលសន្យាចំពោះគាត់ឡើងវិញ គឺដូចគ្រាដំបូងដែលព្រះអង្គត្រាស់ហៅគាត់ឲ្យធ្វើជាហោរា(ខ.១៩-២១ និង មើល ១:១៨-១៩)។ ព្រះជាម្ចាស់បានរំឭកគាត់ថា ព្រះអង្គមិនដែលបោះបង់ចោលរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គឡើយ។ យើងក៏អាចមានទំនុកចិត្តដូចនេះផងដែរ។ ព្រះអង្គស្មោះត្រង់…
ចេញពីភាពកម្សត់ ចូលទៅក្នុងការសរសើរដំកើង
នៅក្នុងកម្មវិធីចែកអាវធំ ឬអាវរងាសម្រាប់កុមារ គេសង្កេតឃើញក្មេងៗមានការរំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង នៅក្នុងការរើសយកអាវរងាដែលមានពណ៌ និងទំហំដែលពួកគេចូលចិត្ត ដោយការដឹងគុណ។ អ្នករៀបចំកម្មវិធីនេះបានមានប្រសាសន៍ថា អាវធំថ្មីៗបានធ្វើឲ្យក្មេងៗមានជំនឿចិត្ត ហើយទទួលបាននូវការទទួលស្គាល់កាន់តែច្រើនពីមិត្តភក្តិ និងកាន់តែមានចិត្តចង់ទៅរៀន ក្នុងរដូវរងា។
សាវ័កប៉ុលហាក់ដូចជាត្រូវការអាវរងាផងដែរ ពេលដែលគាត់សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅលោកធីម៉ូថេថា “ដល់កាលណាអ្នកទៅឯខ្ញុំ នោះសូមយកអាវធំ ដែលខ្ញុំផ្ញើទុកនឹងអ្នកកាប៉ុស នៅក្រុងទ្រអាសទៅផង”(២ធីម៉ូថេ ៤:១៣)។ កាលនោះ សាវ័កប៉ុលកំពុងតែជាប់គុកដ៏រងារបស់ពួករ៉ូម៉ាំង ដូចនេះ គាត់ត្រូវការភាពកក់ក្តៅ និងមនុស្សនៅក្បែរគាត់ផងដែរ។ ពេលដែលគាត់ត្រូវពួករ៉ូម៉ាំងកាត់ទោស គាត់បានពោលទំនួញថា “កាលខ្ញុំបានដោះសារជាមុនដំបូង នោះគ្មានអ្នកណាឈរជាមួយនឹងខ្ញុំសោះ គេលះចោលខ្ញុំទាំងអស់គ្នា តែសូមកុំឲ្យព្រះរាប់សេចក្តីនោះ ជាទោសដល់គេឡើយ”(ខ.១៦)។ ពាក្យសម្តីរបស់គាត់បានចាក់ដោតចិត្តយើងណាស់ ព្រោះគាត់បានបង្ហាញចេញនូវការឈឺចាប់ ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ ក្នុងនាមជាបេសកជនឈានមុខម្នាក់។
ប៉ុន្តែ នៅចុងបញ្ចប់នៃសំបុត្រចុងក្រោយរបស់គាត់ គាត់ក៏បាននិយាយបូកសរុបកិច្ចការដ៏គួរឲ្យស្ងប់ស្ងែង ដែលគាត់បានធ្វើថ្វាយព្រះ ដោយឈប់និយាយអំពីភាពកម្សត់របស់គាត់ ហើយងាកមកសរសើរដំកើងព្រះ។ គឺដូចដែលគាត់បាននិយាយបន្ថែមទៀតថា “ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បានគង់ជាមួយនឹងខ្ញុំវិញ ព្រមទាំងចំរើនកំឡាំងផង ដើម្បីឲ្យដំណឹងល្អបានផ្សាយទៅសព្វគ្រប់ ឲ្យអស់ទាំងសាសន៍បានដឹងដោយសារខ្ញុំ ហើយទ្រង់បានប្រោសឲ្យខ្ញុំរួចពីមាត់សិង្ហដែរ” (ខ.១៧)។ ពាក្យសម្តីនេះពិតជាកម្សាន្តចិត្តយើងណាស់។
បើសិនជាអ្នកកំពុងតែជួបវិបត្តិ ដោយខ្វះខោអាវដ៏កក់ក្តៅ ឬមិនមានមិត្តជិតស្និទ្ធណាមកជួយ សូមនឹកចំាព្រះជាម្ចាស់ ។ យើងអាចទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងចម្រើនកម្លាំង ផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការ និងរំដោះយើងឲ្យរួច ដោយព្រះទ័យស្មោះត្រង់។ តើហេតុអ្វី? គឺដើម្បីសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គ និង…
ពាក្យសម្តីដែលប្រោសឲ្យជា
តាមការសិក្សាថ្មីៗនេះ បានឲ្យដឹងថា ពាក្យលើកទឹកចិត្តពីអ្នកថែបំប៉នសុខភាព អាចជួយអ្នកជំងឺឲ្យឆាប់ជាសះស្បើយ។ នៅក្នុងការពិសោធន៍ដ៏សាមញ្ញមួយ គេបានឲ្យអ្នកស្ម័គ្រចិត្តទាំងឡាយទទួលសារធាតុដែលធ្វើឲ្យស្បែករមាស់ បន្ទាប់មក គេក៏បានធ្វើការប្រៀបធៀបរវាងអ្នកដែលបានទទួលការធានាពីគ្រូពេទ្យ និងអ្នកដែលមិនបានទទួលការធានា។ នៅចុងបញ្ចប់ គេក៏បានរកឃើញថា អ្នកជម្ងឺដែលបានទទួលការលើកទឹកចិត្តពីគ្រូពេទ្យ មានអាការៈរមាស់តិចជាងអ្នកជម្ងឺដែលមិនបានទទួលការលើកទឹកចិត្ត។
អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរសុភាសិតបានដឹងថា ពាក្យលើកទឹកចិត្តមានសារៈសំខាន់យ៉ាងណា ចំពោះយើងម្នាក់ៗ។ គឺដូចដែលគាត់បានសរសេរថា “ពាក្យសំដីពីរោះ នោះធៀបដូចជាសំណុំឃ្មុំ ក៏ផ្អែមដល់ព្រលឹង ហើយជាថ្នាំផ្សះដល់ឆ្អឹងផង”(សុភាសិត ១៦:២៤)។ ពាក្យសម្តីមិនគ្រាន់តែមានឥទ្ធិពលជាវិជ្ជមានមកលើសុខភាពរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ។ ព្រោះពេលណាយើងធ្វើតាមការបង្រៀនប្រកបដោយប្រាជ្ញា នោះយើងក៏នឹងទំនងជាមានការរីកចម្រើន នៅក្នុងការប្រឹងប្រែងរបស់យើងផងដែរ(ខ.២០)។ ដូចនេះ ការលើកទឹកចិត្តក៏បាននាំឲ្យយើងមានកម្លាំងចិត្ត នៅក្នុងការប្រឈមមុខដាក់បញ្ហា នៅពេលបច្ចុប្បន្ន ក៏ដូចជានៅពេលអនាគត។
យើងប្រហែលជាមិនទាន់បានដឹងច្បាស់ អំពីរបៀប ឬមូលហេតុដែលប្រាជ្ញា និងការលើកទឹកចិត្ត នាំឲ្យយើងមានកម្លាំង និងការប្រោសឲ្យជា ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃនោះឡើយ។ តែការលើកទឹកចិត្ត និងការណែនាំរបស់ឪពុកម្តាយ គ្រូបង្វឹក និងមិត្តរួមការងារ ហាក់ដូចជាជួយយើង ឲ្យអត់ទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក ហើយនាំយើងទៅរកជោគជ័យ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ព្រះគម្ពីរក៏មានការលើកទឹកចិត្តសម្រាប់យើង ពេលដែលយើងជួបទុក្ខលំបាក ដោយចម្រើនកម្លាំងយើង ឲ្យអាចស៊ូទ្រាំនឹងកាលៈទេសៈដែលពិបាកបំផុត។ ឱព្រះអម្ចាស់ សូមជួយយើងខ្ញុំឲ្យបានទទួលកម្លាំង ពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គ ហើយប្រទានការប្រោសឲ្យជា និងក្តីសង្ឃឹម តាមរយៈ “ពាក្យសម្តីប្រកបដោយព្រះគុណ” ដល់អ្នកដែលព្រះអង្គបានដាក់ក្នុងជីវិតយើងខ្ញុំ។—Kirsten Holmberg
ការស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់
យើងអាចទទួលការលើកទឹកចិត្ត ពេលដែលយើងឃើញគេបង្ហាញចេញនូវចិត្តឆេះឆួល និងប្តូរផ្តាច់ នៅក្នុងការដេញតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍ : យុវតីម្នាក់ដែលខ្ញុំបានស្គាល់ បានបញ្ចប់ការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យ កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ក្នុងរយៈពេលតែ៣ឆ្នាំ ដែលនោះជាកិច្ចការដែលទាមទាឲ្យមានការប្តេជ្ញាចិត្តទាំងស្រុង។ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ចង់បានរថយន្តមួយប្រភេទ ដូចនេះគាត់ក៏បានខិតខំដុតនំលក់ ទាល់តែគាត់សម្រេចគោលដៅ។ មនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលធ្វើការក្នុងផ្នែកលក់ បានព្យាយាមជួបអតិថិជនឲ្យបាន១រយនាក់ ជារៀងរាល់សប្តាហ៍។
ការព្យាយាមស្វែងរកអ្វី ដែលមានតម្លៃនៅលើផែនដី អាចជារឿងល្អ តែមានការស្វែងរកមួយប្រភេទទៀត ដែលសំខាន់ជាងនេះ ដែលយើងត្រូវតែយកមកគិត។
កាលស្តេចដាវីឌកំពុងតែជួបភាពអស់សង្ឃឹម នៅក្នុងវាលរហោស្ថាន ទ្រង់បានសរសេរថា “ឱព្រះអង្គអើយ ទ្រង់ជាព្រះនៃទូលបង្គំ ទូលបង្គំនឹងស្វែងរកទ្រង់អស់ពីចិត្ត”(ទំនុកដំកើង ៦៣:១)។ ខណៈពេលដែលស្តេចដាវីឌស្រែករកព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏បានយាងចូលមកជិតក្សត្រអង្គនេះដែលកំពុងនឿយព្រួយ។ មានតែព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលអាចចម្អែតការស្រេកឃ្លានខាងវិញ្ញាណ ដែលស្តេចដាវីឌមានចំពោះព្រះអង្គ។
ស្តេចដាវីឌក៏បាននឹកចាំ អំពីពេលដែលទ្រង់បានជួបជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ក្នុង “ទីបរិសុទ្ធ”(ខ.២) និងបានពិសោធនឹងក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គដែលវិសេសលើសអ្វីៗទាំងអស់(ខ.៣) ហើយសរសើរដំកើងព្រះអង្គ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយរកបានភាពស្កប់ចិត្តក្នុងព្រះអង្គ ដូចបានសោយម្ហូបអាហារដ៏បរិបូរ និងស្កប់ស្កល់(ខ.៤-៥)។
សូម្បីតែនៅពេលយប់ ទ្រង់ក៏បានជញ្ជឹងគិតអំពីភាពធំប្រសើររបស់ព្រះ ដោយទទួលស្គាល់ជំនួយ និងការការពាររបស់ព្រះអង្គ(ខ.៦-៧)។
នៅថ្ងៃនេះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានបណ្តាលចិត្តយើង ឲ្យស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យអស់ពីចិត្ត។ កាលណាយើងបានតោងព្រះអង្គឲ្យជាប់ហើយ ព្រះអង្គនឹងលើកយើងឡើង ដោយព្រះហស្តស្តាំដ៏មានចេស្តា និងសេចក្តីស្រឡាញ់។ តាមរយៈការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ចូរយើងចូលទៅជិតព្រះដែលបានបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។…
ទុក្ខសោកប្រែជាអំណរ
លោកជីម(Jim) និងលោកជេមី ដាច់ឆ័រ(Jamie Dutcher) គឺជាអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្ត ដែលមានឈ្មោះល្បី ដោយសារពួកគេមានការយល់ដឹង អំពីសត្វឆ្កែចចក។ ពួកគេបានពិពណ៌នាថា ពេលណាឆ្កែចចកសប្បាយចិត្ត ពួកវាគ្រវីកន្ទុយ ហើយប្រលែងគ្នាលេង។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីសមាជិកណាមួយ របស់ហ្វូងចចកងាប់ ពួកវាក៏បានកាន់ទុកអស់ជាច្រើនសប្តាហ៍។ ពួកវានាំគ្នាទៅកន្លែងដែលសមាជិកនោះស្លាប់ ដោយបង្ហាញចេញនូវការសោកសង្រេង ដោយទម្លាក់កន្ទុយចុះ ហើយស្រែកលូយ៉ាងស្រងេះស្រង៉ោច។
ការសោកសង្រេង គឺជាអារម្មណ៍ដែលមានអំណាចណាស់ ដែលយើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែឆ្លងកាត់ ជាពិសេស នៅពេលបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹម។ នាងម៉ារា ម៉ាក់ដាឡា មានការសោកសង្រេងយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវសុគត។ នាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកគាំទ្រព្រះយេស៊ូវ ហើយបានធ្វើដំណើរជាមួយព្រះអង្គ និងពួកសិស្ស(លូកា ៨:១-៣)។ ប៉ុន្តែ ការសុគតរបស់ព្រះអង្គនៅលើឈើឆ្កាង បាននាំឲ្យនាងសោកសង្រេង។ អ្វីដែលនាងអាចធ្វើថ្វាយព្រះយេស៊ូវនៅពេលនោះ គឺការបញ្ចប់ការចាក់ប្រេងក្រអូបពីលើព្រះសពរបស់ព្រះអង្គ សម្រាប់ការបញ្ចុះសព ជាកិច្ចការដែលត្រូវបានបង្អាក់ ដោយសារថ្ងៃបុណ្យឈប់សម្រាក។ ប៉ុន្តែ សូមយើងស្រមៃថា នាងម៉ារាមានអារម្មណ៍ដូចម្តេច ពេលដែលបានទៅដល់ផ្នូរ មិនឃើញព្រះសព តែបានឃើញព្រះអង្គសង្រ្គោះមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ ពីដំបូងនាងមិនស្គាល់បុរសដែលឈរនៅពីមុខនាងទេ តែពេលដែលនាងបានឮសម្លេងព្រះអង្គមានបន្ទូលហៅឈ្មោះនាង នាងក៏បានដឹងថា បុរសនោះជាព្រះយេស៊ូវ! ភ្លាមនោះ ការសោកសង្រេងក៏បានប្រែក្លាយជាក្តីអំណរ។ ពេលនេះ នាងម៉ារាមានដំណឹងដ៏រីករាយ ដើម្បីចែករំលែកប្រាប់គេថា នាងបានឃើញព្រះអម្ចាស់ហើយ(យ៉ូហាន ២០:១៨)។
ព្រះយេស៊ូវបានយាងចូលក្នុងលោកិយដ៏ងងឹត…
វាំងននរហែក
ពេលដែលយន្តហោះធ្វើដំណើរ ចូលដល់ល្បឿនមធ្យមរបស់វា អ្នកបម្រើនៅលើយន្តហោះក៏បានបើកវាំងនន ដែលបានបាំងបន្ទប់អ្នកដំណើរថ្នាក់ជាន់ខ្ពស់ ហើយខ្ញុំក៏បាននឹកចាំ អំពីភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង រវាងតំបន់ផ្សេងៗនៅក្នុងយន្តហោះ។ អ្នកដំណើរខ្លះត្រូវឡើងជិះយន្តហោះមុនគេ ដោយអរសប្បាយនឹងកៅអីដែលល្អជាងគេ ដែលមានកន្លែងទ្រជើង និងសេវ៉ាកម្មផ្ទាល់ខ្លួន ដោយសារពួកគេមានលទ្ធភាពបង់ប្រាក់ច្រើនជាង ដើម្បីឲ្យបានកន្លែងអង្គុយល្អជាង។ វាំងនននោះក៏បានរំឭកខ្ញុំផងដែរ អំពីការបែងចែករវាងខ្ញុំ និងពួកគេ។
ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តមនុស្សជាតិទាំងមូល យើងក៏អាចរកឃើញការបែងចែកទីកន្លែង សម្រាប់ក្រុមមនុស្សផ្សេងគ្នាផងដែរ។ ជាក់ស្តែងការបែងចែកទីកន្លែង ក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះ នៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ត្រូវបានអនុវត្តផងដែរ តែមិនមែនដោយសារក្រុមមួយមានលទ្ធភាពបង់ប្រាក់ច្រើនជាងក្រុមមួយទៀតនោះឡើយ។ អស់អ្នកដែលមិនមែនជាជនជាតិយូដា ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះតែនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក គឺទីធ្លាសម្រាប់ស្រ្តី ដែលនៅជិតទីធ្លាដែលគេបានរៀបចំសម្រាប់តែប្រុសៗ។ ជាចុងក្រោយ ទីបរិសុទ្ធបំផុតគឺជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញព្រះអង្គទ្រង់ តាមរបៀបពិសេសខុសពីកន្លែងផ្សេង។ កន្លែងនោះត្រូវបានបិទបាំងដោយវាំងននមួយ សម្រាប់ឲ្យសង្ឃតែម្នាក់ចូលទៅក្នុងនោះ មួយឆ្នាំម្តង ដោយមានការញែកជាបរិសុទ្ធជាមុន(ហេព្រើរ ៩:១-១០)។
ប៉ុន្តែ អ្វីដែលអស្ចារ្យនោះគឺ ការបែងចែកនោះលែងមានទៀតហើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានលប់បំបាត់រនាំងណាក៏ដោយ ដែលអាចរារាំងមនុស្សមិនឲ្យចូលទៅរកព្រះ ជាពិសេសអំពើបាប ដែលជារនាំងធំបំផុត(១០:១៧)។ វាំងនននៅព្រះវិហារយេរូសាឡិមបានរហែកជាពីរ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវសុគត(ម៉ាថាយ ២៧:៥០-៥១) គឺជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា ព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គដែលបានជាប់ឆ្កាង បានដករនាំងទាំងអស់ ដែលបានរារាំងមនុស្សមិនឲ្យចូលព្រះវត្តមានព្រះ។ គ្មានរនាំងណា ដែលចំាបាច់ត្រូវរារាំងអ្នកជឿទាំងអស់ មិនឲ្យពិសោធនឹងសិរីល្អ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះដ៏រស់ទៀតឡើយ។ —Lisa M. Samra
ការឈរយ៉ាងមាំមួន
អេទ្រាន(Adrian) និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បានទទួលរងការបៀតបៀន ដោយសារពួកគេជឿព្រះយេស៊ូវ នៅក្នុងប្រទេសដែលពួកគេរស់នៅ។ តែក្នុងពេលដ៏ពិបាកនោះ ពួកគេបានបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទដល់អ្នកដទៃ។ មានពេលមួយ គាត់បានឈរនៅក្នុងទីធ្លាព្រះវិហាររបស់គាត់ ដែលដិតដាមទៅដោយស្នាមគ្រាប់កំាភ្លើងជាច្រើនគ្រាប់ ដោយសារពួកភារវករបានប្រើប្រាស់ទីកន្លែងនោះ ជាកន្លែងហ្វឹកហាត់។ គាត់ក៏បានប្រកាស់ប្រាប់គេថា “ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសុក្រដ៏ប្រសើរ ជាថ្ងៃដែលយើងនឹកចាំថា ព្រះយេស៊ូវបានរងទុក្ខជំនួយយើង នៅលើឈើឆ្កាង”។ ហើយគាត់ក៏បានបន្តរងទុក្ខវេទនា ហើយអ្នកជឿទាំងឡាយអាចយល់ អំពីបញ្ហានេះ។ ប៉ុន្តែ ក្រុមគ្រួសារគាត់បានសម្រេចចិត្តបន្តរស់នៅទីនោះ។ ពួកគេនិយាយថា “យើងបន្តរស់នៅទីនេះ យើងនៅតែឈរឲ្យមាំមួន”។
គ្រីស្ទបរិស័ទទំាងនេះ បានយកគំរូតាមអស់អ្នកដែលបានឈរមើលព្រះយេស៊ូវសុគតនៅលើឈើឆ្កាង(ម៉ាកុស ១៥:៤០)។ ស្រ្តីទាំងនោះមានដូចជា ម៉ារាពីស្រុកម៉ាក់ដាឡា១ និងម៉ារា ជាម្តាយយ៉ាកុបតូច និងយ៉ូសេ១ ហើយនិងសាឡូមេ១ ក៏មានស្ត្រីឯទៀតជាច្រើន ដែលសុទ្ធតែហ៊ានឈរនៅទីនោះ ព្រោះតាមធម្មតា មិត្តភក្តិ និងក្រុមគ្រួសាររបស់បុគ្គលដែលជាសត្រូវរបស់រដ្ឋ អាចត្រូវគេសើចចម្អក និងដាក់ទោស។ តែស្រ្តីទាំងនេះបានបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះយេស៊ូវ ដោយបន្តឈរនៅទីនោះ នៅក្បែរព្រះអង្គ។ ពួកគេបានដើរតាមព្រះអង្គ និងផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការរបស់ព្រះអង្គ នៅស្រុកកាលីឡេរួចមកហើយ (ខ.៤១) តែពួកគេនៅតែបន្តឈរ នៅក្បែរព្រះអង្គ នៅពេលដែលព្រះអង្គមានតម្រូវការដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត។
នៅថ្ងៃនេះ ពេលដែលយើងនឹកចាំ អំពីអំណោយដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះ និងការសុគតរបស់ព្រះអង្គនៅលើឈើឆ្កាង ចូរយើងចំណាយពេលពិចារណា អំពីរបៀបដែលយើងអាចឈរឲ្យមាំមួន ថ្វាយព្រះយេស៊ូវ ខណៈពេលដែលយើងប្រឈមមុខដាក់ទុក្ខលំបាកជាច្រើនប្រភេទ(មើលយ៉ាកុប ១:២-៤)។ ចូរយើងគិតអំពីបងប្អូនរួមជំនឿនៅទូទាំងពិភពលោក…